Connect with us

ΘΕΜΑΤΑ

Το παλιό παγωτό κασάτο, αλλά το Μεσαρίτικο!

Δημοσιεύτηκε

στις

Το παγωτό είχε άλλη γεύση παλαιότερα, και το κασάτο ήταν διάσημο την εποχή του 50- 70


*Ενθυμήματα από ένα παλαιότερο θέμα, επ’ αφορμής του χαμού του προσφιλού μας συντοπήτη Τζωρτζάκη Χαράλαμπου*

Tο παγωτό κασάτο ήταν σπουδαίο τοπικό προιόν

Το παγωτό είχε άλλη γεύση παλαιότερα, και το κασάτο ήταν διάσημο την εποχή του 50- 70α ειδικά εργαλεία για να φτιαχτεί το παγωτό κασάτο
Πάλι θα ανατρέξουμε στις παλιές μαρτυρίες, πως φτιάχνανε το παγωτό κασάτο, πριν τη κατοχή, και σε συνδυασμό με δικά μου βιώματα, δηλαδή, της δεκαετίας του ‘60 με ‘70, μια και έφτιαχνε παππούς μου, αλλά και ο δικός μου πατέρας παγωτά, για να πάρουμε μια συνολική …γεύση από το ντόπιο παγωτό κασάτο!
Μέχρι το ‘75 το πολύ, κράτησε το παγωτό αυτό, και μετά σαν βγήκαν τα σύγχρονα ψυγεία, το παγωτό κασάτο χάθηκε!
Ο παλιός παραδοσιακός παγωτατζής, ήταν και αυτό ένα επάγγελμα που χάθηκε και αυτό, μαζί με τόσα άλλα.

Η παραγωγή του απλή αλλά με τέχνη!

Το παγωτό του ο παγωτατζής για να το φτιάξει, χρησιμοποιούσε πολύ παλιά το χιόνι, πριν αναπτυχθούν οι βιομηχανίες πάγου. Αργότερα με τη βοήθεια πάγου, και όχι χιόνι, όπως έκαναν στις κανελάδες, γιατί το χιόνι έλειωνε εύκολα, και εν τούτοις, δεν είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει επί πολύ την θερμοκρασία κάτω από το μηδέν, και να παγώσει το γάλα, όπως ο πάγος.
Έτσι για τη δουλειά αυτή, χρησιμοποιούσε παγοκολόνες, που τις αγόραζε ο κάθε ενδιαφερόμενος από τις Μοίρες, τις φόρτωνε στο γαϊδούρι του, και τις πήγαινε στο σπίτι. Τις κολόνες αυτές στη συνέχεια τις έσπαγε με ένα σφυρί, σε μικρότερα κομματάκια, για να τις χρησιμοποιήσει στη δουλειά του.Όμως για την παρασκευή του παγωτού, χρειαζόταν εκτός των υλικών, και κάποια εργαλεία της εποχής. Από το 1930 που βγήκε η πρώτη μηχανή, μέσα σε 30 χρόνια μόνο, εμφανίστηκαν 70 βελτιωμένοι τύποι!
Τα δύο βασικά όμως εργαλεία ήταν, το ξύλινο ανοιχτό από πάνω βαρελάκι, και η παγωνιέρα με το ειδικό καπάκι της, που ήταν μπρούντζινη, και υπήρχαν κυρίως δύο είδη, εκείνη που παρήγαγε 3 οκάδες παγωτό, και η μεγαλύτερη περίπου 7 οκάδες.
Στη πραγματικότητα έμοιαζε με ένα απλό κυλινδρικό σωλήνα, που είχε όμως πάτο.
Φυσικά κάθε χρόνο, για να μην καταστεί ποτέ επικίνδυνη η παγωνιέρα, και προς τούτο δηλητηριαστεί κάποιος από την οξείδωση του χαλκού, την έδιναν σε καλατζή, για να τη γανώσει εσωτερικά, όπως και όλα τα σχετικά χάλκινα σκεύη που χρησιμοποιούσε, τσικάλια, κουτάλια κλπ.
Έπρεπε όλα να είναι καθαρά και ακίνδυνα για τον καταναλωτή. Φυσικά και η παγωνιέρα αυτή εξελίχτηκε με ειδικούς κάδους με μανιβέλα εξωτερική που περιέστρεφε ένα εσωτερικό αναδευτήρα.Παρασκευάζοντας το παγωτό κασάτο

Υλικά και η παρασκευή του

Τα υλικά για τη παρασκευή του παγωτού κασάτου, ήταν απλά αγνά υλικά, αλλά και η φύση τότε παρήγαγε αγνό μυρωδάτο χορτάρι, και το γάλα το κατσικίσιο, από την αρχή ήταν αγνό κι αυτό, και πολύ νόστιμο, αφού μύριζε από μόνο του αρώματα, από τα αρωματικά χόρτα της φύσης!
Σήμερα δυστυχώς, δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό, γιατί η φύση γενικά έχει τόσο επιβαρυνθεί, που και την ίδια μέθοδο να ακολουθήσουμε, δεν θα έχουμε ποτέ, το ίδιο αποτέλεσμα!
Αφού λοιπόν ο παγωτατζής είχε τον εξοπλισμό του, και όλα όσα χρειάζεται, ξεκίναγε τη διαδικασία, από το να υπολογίσει το γάλα που χρειάζεται, να το σουρώσει καλά, και να το ρίξει στη κατσαρόλα για να βράσει.
Συνήθως ήταν «η αρμεγιά της ημέρας», αλλά αν ήθελε περισσότερο παγωτό, κράταγε μια ποσότητα και από χθες.
Οι τρείς οκάδες γάλα που θα χρειαζόταν, αν πρόκειται για τη στενή παγωνιέρα, η εφτά οκάδες για τη μεγάλη παγωνιέρα, θα έπρεπε πρώτα να μπουν στο τσικάλι για να βράσει καλά το γάλα αυτό, ή στο ανάλογο καζάνι. Εδώ πρέπει να πούμε, πως η τσίπα που σχηματιζότανε στο πάνω μέρος της κατσαρόλας, σαν κρύωνε το βρασμένο γάλα, ήταν καταλυτικής σημασίας , όσον αφορά τη νοστιμιά του κασάτου παγωτού! Τη τσίπα αυτή ο παγωτοποιός , την κράταγε σε ένα κουρούπι, και τη μάζευε για μια βδομάδα, και από τα προηγούμενα γάλατα που έβραζε.
Την ημέρα που θα φτιάξει λοιπόν το παγωτό του ο έμπειρος παγωτατζής, για να γίνει περισσότερο νόστιμο και βουτυράτο, έριχνε μέσα και όλη την ποσότητα από τη τσίπα αυτή, που είχε μαζέψει!
Και αφού έβραζε το γάλα, στη συνέχεια το κρύωνε, και άρχιζε η επόμενη φάση να μπει το γάλα στη παγωνιέρα, και η παγωνιέρα στο ξύλινο βαρελάκι.
Στο ανοιχτό αυτό βαρελάκι, έριχνε στη βάση του μια στρώση θρυμματισμένου πάγου, και πάνω εκεί τοποθετούσε την παγωνιέρα στη μέση στο κέντρο, γεμάτη γάλα.
Στην πραγματικότητα δεν ήταν τελείως γεμάτη μέχρι απάνω, ήταν τέσσερα η πέντε δάχτυλα πιο κάτω, για να μπορεί να «νταντουλά» μέσα το γάλα, δηλαδή, να καταχτυπιέται!
Για να γίνει πιο νόστιμο το παγωτό, έβαζαν πιο παλιά βανίλια, και πολύ αργότερα και μαστίχα.
Γύρω γύρω από την παγωνιέρα λοιπόν, τοποθετούσε πάλι μια στρώση πάγο και μια στρώση χονδροκομμένο αλάτσι (αλάτι).
Έτσι έφθανε ο πάγος μέχρι επάνω, στο ξύλινο βαρελάκι, που στο κέντρο ήταν χωμένη η παγωνιέρα γεμάτη γάλα, και ανοιχτή από πάνω .
Στη συνέχεια έπιανε ο παρασκευαστής το ειδικό καπάκι της παγωνιέρας, που είχε από πίσω της ένα χερούλι, και το εφάρμοζε σφιχτά σαν καπάκι, από πάνω στη παγωνιέρα.
Έτσι, περιστρέφοντας το καπάκι αυτό της παγωνιέρας με το δεξί χέρι, και επειδή εφάρμοζε σφιχτά, περιστρεφόταν φυσικά και όλη η παγωνιέρα, η οποία τριβόταν μέσα στον πάγο!
Σιγά σιγά λοιπόν και με ρυθμό, μια δεξιά μια αριστερά με τέμπο, γύρναγε τη παγωνιέρα, και καταχτυπιώταν το γάλα στα τοιχώματα, και σιγά σιγά, άρχιζε να πήζει!
Στην αρχή, σχηματιζόταν μια άσπρη πάχνη στα εσωτερικά τοιχώματα του μεταλλικού σωλήνα, που όσο πέρναγε η ώρα, αποχτούσε πάχος, μέχρι και πάγωνε τελικά όλο, φυσικά μετά από δύο ή ακόμα τρείς ώρες περιστροφής, και πάντα «δεξιά αριστερά»!
Κάθε τόσο, άνοιγε το καπάκι, να δει που βρίσκεται το παγωτό του.

Για τη διατήρηση του παγωτού

Το παγωτό ήθελε ώρες για να γίνει. Κάθε τόσο λοιπόν άνοιγε το καπάκι, να δει σε τι κατάσταση βρίσκεται το παγωτό, και να το ανακατέψει με ένα κουτάλι, να γίνει το παγωτό, ένα ομοιογενές μείγμα. Όμως, για να έχει διάρκεια το παγωτό, πέραν της μιας ημέρας, σαν μονωτικό υλικό, χρησιμοποιούσαν το άχυρο! Το άχυρο ήταν το καλύτερο μονωτικό της εποχής εκείνης. Άχυρο για να διατηρηθεί το χιόνι στις κανελάδες. Άχυρο ακόμα για να σκεπάσουν τα λεμόνια ή πορτοκάλια, και να διατηρηθούν περισσότερες μέρες στην αποθήκη κλπ.
Απλά, το ξύλινο δοχείο με τον πάγο και τη παγωνιέρα, όπως ήταν το έβαζαν σε άλλο μεγαλύτερο δοχείο η σακί, και γύρω γύρω έβαζαν άχυρα!Το παγωτό κασάτο στα ζαχαροπλαστεία στην κεντρική πλατεία των Μοιρών!

Το παγωτό κασάτο και στα κεντρικά ζαχαροπλαστεία των Μοιρών!

Και στην πόλη των Μοιρών, την τιμητική του είχε ασφαλώς, πέραν από τα αναψυκτικά, λουκούμια, κανελάδες και γλυκά, και το αφράτο παγωτό κασάτο στα κεντρικά μαγαζιά, όπως «του Κλάδου», «του Τζωρτζάκη» και «του .Στρατιδάκη»!
Το μαγαζί του Στρατιδάκη ήταν υπερυψωμένο και ανέβαινες μερικά σκαλιά.
Ήταν αυτός, που μας έφερνε τα παγωτά στο γυμνάσιο τότε και τα παρέδιδε στη κυρά Ελένη. Στο ισόγειο κατάστημα ήταν του Χαράλαμπου Τζωρτζάκη, που σέρβιρε ο ίδιος πάντα με ένα εντυπωσιακό χαμόγελο,μια απαράμειλη ευγένεια που σε σκλάβωνε! Θαρείς και οάνθρωπος αυτός γεννήθηε χωρίς κακία, χωρίς νεύρα, παρά μόνο με αγάπη και σεβασμό για όλο το κόσμο!
Ήταν μεγάλη υπόθεση τότε, να πάρεις τη γυναίκα σου και τα παιδιά σου, να καθίσεις αναπαυτικά σε όποιο ζαχαροπλαστείο ήθελες στη πλατεία των Μοιρών, και να παραγγείλεις παγωτό ή γλυκό!
Σαν καθόσουν στο τραπέζι με την παρέα σου, σου έφερνε ο πάντα χαμογελαστός ζαχαροπλάστης τη παραγγελιά, και δεν έβλεπες την ώρα να την απολαύσεις!
Όλοι σε θαύμαζαν, και εσύ χαιρόσουν πραγματικά και καμάρωνες, που ο κόσμος θα σε έβλεπε να τρως το παγωτό σου!
Βέβαια, πολλοί ήταν εκείνοι, που από τότε είχαν ανακαλύψει τη τέλεια γεύση που είχε ένα κανταϊφι, και από πάνω του κρέμα παγωτό κασάτο

Παγωτό κασάτο με καταίφι, η νέα μόδα!

Αυτή η «ανακάλυψη», στο ίδιο πιάτο «καταϊφι και από πάνω παγωτό, υπάρχει μέχρι και σήμερα, από τους φανατικούς του είδους!
Στο χωριό δυστυχώς εκείνα τα χρόνια, οι γυναίκες δεν επιτρέπετο να πήγαιναν στα καφενεία. Γυναίκες που «είχαν το θράσος», να πάνε στο καφενείο, η να καπνίζουν, εθεωρούντο μοιραίες, η σουρλουλούδες, άρα και … αμφιβόλου ηθικής!
Είναι γνωστόν ότι η κεντρική πλατεία των Μοιρών, χάρις στον Κλάδο με τα παγωτά του , ονομάστηκε επί δημαρχίας Πετρακογιώργη, «Πλατεία κλάδου», η «Πλατεία παγωτού»!

Ο Παγωτατζής του πάγκου στην αγορά!

Ο Παγωτατζής του πάγκου, το παγωτό του το σέρβιρε στις Μοίρες στον πελάτη, η σε χωνάκι, αν το έπαιρνε να φύγει, ή αν κάθιζε στο τεζιάκι (μεταλλικό στρογγυλό τραπέζι), του σέρβιρε μέσα σε κολονάτο γυάλινο ποτήρι της εποχής !
Σε εκείνο το χονδρό κολονάτο ποτήρι, έβαζαν στον πελάτη πλούσιο παγωτό απαλό και αφράτο, και το συνόδευαν με ένα ποτήρι δροσερό νερό.
Κάθε Σάββατο όλοι οι μικροπωλητές ζαχαρωτών έστηναν τον δικό τους πάγκο στην αγορά.
Ο ίδιος που πούλαγε ζαχαρωτά, παστέλια, σισαμόπιτες, καραμέλες μαντολάτα, λεμονάδες κλπ, πούλαγε παράλληλα και παγωτά, αν ήταν καλοκαιρινή περίοδος.
Είναι ευτύχημα που έχουν διασωθεί από τα εργαλεία εκείνης της εποχής, η παγωνιέρα με μερικά κολονάτα ποτήρια με το χονδρό γυαλί!
Χάθηκε όμως εκείνο το θεϊκό παγωτό, που όλοι μας είχαμε δοκιμάσει στα παιδικά μας χρόνια, καθώς και τόσα άλλα αγνά πράγματα, γιαούρτι, τυρί κλπ.
Παγωτό κασάτο επίσης, έβρισκες τα Καλοκαίρια εκτός από τους πάγκους της αγοράς, και σε πάγκους σε εορταστικές η θρησκευτικές εκδηλώσεις, στα χωριά, σε μεγάλες γιορτές έξω από εκκλησίες, και γενικά όπου υπήρχε μάζωξη, και ο κόσμος διασκέδαζε!

Το παγωτό κασάτο στο χωριό μου τη Γαλιά

Από τις αρχές του περασμένου αιώνα, στο χωριό μας στη Γαλιά, βασικός παγωτοποιός, ήταν ο παππούς μου ο Εμμανουήλ Χουστουλάκης (Ρετζεπομανώλης).
Ο Μανώλης έφτιαχνε πολλά ζαχαρωτά, κανελάδες και ασφαλώς και παγωτά.
Και μιλάμε μιαν εποχή, 1920, που δεν υπήρχαν στην Κρήτη ακόμα βιομηχανοποιημένα παγωτά κασάτα.
Τον παππού στο παγωτό, τον διαδέχτηκαν κάποια από τα παιδιά του, ο Στάθης, Μιχάλης και Αλέκος.
Όλοι μέχρι το ’60 τα είχαν εγκαταλείψει, εκτός του Στάθη, ο οποίος τα παρασκεύαζε στο σπίτι του, το οποίο ήταν και καφενείο μαζί, και αργότερα έκανε άλλο καφενείο στο κέντρο του χωριού, πίσω από τη Γαλιανή βρύση.
Το παγωτό του θείου μου του Στάθη, ήταν από τα καλύτερα, και το έδινε τότε ένα πενηνταράκι το χωνάκι! Τόσο ήταν η τιμή στο χωνάκι εκείνα τα χρόνια. Αρχές της δεκαετίας του ΄60, εμφανίστηκαν τα πρώτα βιομηχανοποιημένα παγωτά και στη Μεσαρά, τα έτοιμα σε ξυλάκι δηλαδή, όπως αναφέραμε παραπάνω. Αναγκάστηκε να τα σταματήσει και ο Στάθης, γιατί αρχές του ’70 ερχόταν πλέον σε ποσότητες τα παγωτά με τα αυτοκίνητα και ο κόσμος τα αγόραζε, έτσι κι αλλιώς, και δεν υπήρχε αρκετή κατανάλωση της κρέμας που παρασκεύαζε.

Το παγωτό κασάτο και στο ποδήλατο!

Όμως αξίζει να αναφερθεί, πως υπήρχε τότε και κάποιος Γαλιανός, που πρώτος αυτός έφερνε τα έτοιμα παγωτά στη Γαλιά από τις Μοίρες! Ερχόταν καβάλα με ένα ειδικά διαμορφωμένο ποδήλατο με ψυγείο, που το είχαν μετατρέψει σε παγωτατζίδικο, που ο ίδιος το ποδήλατο αυτό το ενοικίαζε! Εκεί σε ειδικό δοχείο πάγου, έφερνε μια ποσότητα παγωτών στο χωριό, κρέμες και σοκολάτες! Ο ίδιος θα ήταν 15 μόλις χρόνων, και είχε προνοήσει, μια και ήταν γιός πολυμελούς οικογένεια, να δουλεύει με αυτόν τον τρόπο τα Καλοκαίρια, με μοναδικό απώτερό του σκοπό, «να σπουδάσει μια μέρα», και να γίνει καταξιωμένος στη κοινωνία! Ακόμα θυμάμαι ένα περιστατικό που του είχε συμβεί στον νεαρό αυτό, και που έτυχε να είμαι μάρτυρας σε μια διαμάχη του με έναν άλλο Γαλιανό «νοικοκύρη». Το περιστατικό αυτό, συνέβη κάπου στη μεσοχωριά, δίπλα στη Γαλιανή βρύση: Ο «ευυπόληπτος» εκείνος Γαλιανός «νοικοκύρης», και θεωρούμενος «μεγάλη προσωπικότητα», ήθελε να πειράξει το παιδί με τα παγωτά. Έβαλε λοιπόν το χέρι του στο ψυγείο του ποδηλάτου, δήθεν να αγοράσει παγωτό, όμως με τα δάχτυλά του, του, στραπατσάρισε και του έλιωσε ένα παγωτό, και το άφησε εκεί… Το παιδί τον αντελήφθηκε και αντέδρασε, αλλά ο άλλος ήταν μεγαλύτερος, και δεν μπορούσε να τα βάλει μαζί του.Απλά το παιδί είπε στον άνθρωπο αυτόν:
-Άνθρωπέ μου, εγώ έκανα τόσο κόπο να φέρω τα παγωτά από τις Μοίρες στη Γαλιά, και να πουλήσω μιάμιση δραχμή το κάθε παγωτό.
Στο κάθε παγωτό σοκολάτα που θα πουλήσω, εγώ θα βγάλω κέρδος μόνο είκοσι λεπτά.
Εσύ που μου κατέστρεψες ένα παγωτό, για να βγάλω τώρα εγώ αυτή τη ζημιά, θα πρέπει να πουλήσω οχτώ παγωτά σήμερα μέχρι το απόγευμα!
Εάν δεν βρω μέσα στο απόγεμα οχτώ πελάτες και να πουλήσω οχτώ παγωτά, τα χρήματα της ζημιάς που μου προξένησες, θα τα βάλω από την τσέπη μου!
Βέβαια, για λόγους δεοντολογίας, δεν αναφέρουμε τα ονόματά τους, αλλά ήταν μαθηματικά βέβαιο, πως το παιδί εκείνο ήταν σίγουρο ότι μια μέρα θα πρόκοβε στη ζωή του!
Πράγματι, κι αν το πίκραναν κάποιοι τότε, σαν τον κακόψυχο εκείνο τύπο που δεν του πλήρωσε ποτέ τη ζημιά, τελικά το παιδί αυτό ευτύχισε να ανέλθει μια μέρα στις ανώτατες βαθμίδες της κοινωνικής τάξης!
Και ασφαλώς ήμερα να ζει μια χαρά, απολαμβάνοντας τη σύνταξή του!
Ο άλλος? Συνέχιζε να κάνει τέτοια στη ζωή του και ακόμα χειρότερα!

Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

 

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Μεγάλη Δευτέρα

Δημοσιεύτηκε

στις

Η Εκκλησία θυμάται τον Ιωσήφ τον Πάγκαλο και το γεγονός της άκαρπης συκιάς που ξεράθηκε, όταν ο Κύριος την καταράστηκε


Το βράδυ στις Εκκλησίες ψάλλεται ο όρθρος της Μεγάλης Τρίτης, όπου στην υμνολογία κυριαρχεί η Παραβολή των 10 Παρθένων (Ιδού ο Νυμφίος έρχεται, Τον νυμφώνα σου βλέπω).

Η Βασιλεία των Ουρανών, μας λέει ο Ιησούς, μοιάζει με την παραβολή των 10 Παρθένων. Η ιστορία τους εν τάχει: Πέντε φρόνιμες και πέντε μωρές παρθένοι περιμένουν το Νυμφίο (γαμπρό) να έλθει να παραλάβει τη νύφη. Οι φρόνιμες παίρνουν μαζί με τα αναμμένα λυχνάρια τους και λάδι, όχι όμως και οι μωρές. Ο νυμφίος, όμως, αργεί, οι παρθένες νυστάζουν και κοιμούνται. Όταν ακούγεται η φωνή «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται», οι μωρές παρθένες ψάχνουν να βρουν λάδι για να ανάψουν τα σβησμένα λυχνάρια τους, αργοπορούν και μένουν έξω από το γάμο, δηλαδή «εκτός νυμφώνος».

Ευαγγέλιο (Κατά Ματθαίον κβ’ 15 – κγ’ 39)

Έπειτα από τη «μετά βαΐων και κλάδων» είσοδο του Χριστού στα Ιεροσόλυμα και την απήχηση των λόγων του στο λαό, οι Αρχιερείς και Φαρισαίοι αποφασίζουν να παγιδεύσουν τον Ιησού με συζήτηση. Ο Κύριος τους αποστομώνει και ελέγχει την υποκρισία των Φαρισαίων. Το κατηγορητήριό του ξεκινά με τις φράσεις: «Ουαί υμίν, Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί…»

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ

Σαν σήμερα 22 Απριλίου στο cretanmagazine.gr

Δημοσιεύτηκε

στις

Τα πιο σημαντικά γεγονότα, γεννήσεις και θάνατοι που έγιναν σαν σήμερα 22 Απριλίου


Γεγονότα σαν σήμερα

 

1500: Ο πορτογάλος εξερευνητής, Πέδρο Αδράλες Καμπράλ, γίνεται ο πρώτος Ευρωπαίος, που φτάνει στη Βραζιλία.

1897: Η Μάχη των Φαρσάλων κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Οι ελληνικές δυνάμεις υπό τον Ταξίαρχο Σμολένσκη, παρά τις σφοδρές τουρκικές επιθέσεις, διατηρούν τις θέσεις τους.

1912: Η Τουρκία αποφασίζει το προσωρινό άνοιγμα των Δαρδανελίων, γεγονός που σχολιάζεται ως διπλωματική ήττα της Πύλης.

1912: Η Πράβδα, το επίσημο όργανο του ΚΚΣΕ, αρχίζει να εκδίδεται στην Αγία Πετρούπολη.

Pravda

 

1915: Χημικά όπλα χρησιμοποιούνται για πρώτη φορά στο πεδίο της μάχης. Στη Μάχη του Υπρ του Βελγίου, κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, γερμανικές δυνάμεις εκτοξεύουν κυλίνδρους με αέρια χλωρίου, με αποτέλεσμα να βρουν το θάνατο 5.000 γάλλοι στρατιώτες.

chemical_war

 

1919: Το ανώτατο συμμαχικό συμβούλιο εκχωρεί στην Ελλάδα την άδεια για την κατάληψη της Σμύρνης, με σκοπό την τήρηση της τάξης και την προστασία των χριστιανικών πληθυσμών.

Smyrni_1919

 

1928: Σφοδρότατος σεισμός σημειώνεται στην Κορινθία, με αποτέλεσμα 20 άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους και 3.000 σπίτια να καταστραφούν. Στη Νέα Κόρινθο καταρρέει το κτίριο των φυλακών, με αποτέλεσμα πολλοί κρατούμενοι να δραπετεύσουν.

1931: Εγκαινιάζεται στην Αθήνα το Μουσείο Μπενάκη, παρουσία του πρωθυπουργού Ελευθερίου Βενιζέλου και άλλων επισήμων.

Benaki_Museum

 

1941: Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος: Βυθίζεται έξω από τις Λαγούσες νήσους το αντιτορπιλικό Ύδρα, από σφοδρή αεροπορική γερμανική προσβολή.

1963: Συνέρχεται το ιδρυτικό συνέδριο της Εθνικής Φοιτητικής Ένωσης Ελλάδας (ΕΦΕΕ) στο θέατρο Χατζηχρήστου στην Αθήνα. Πρώτος πρόεδρός της εκλέγεται ο μετέπειτα δημοσιογράφος Γιάννης Τζανετάκος.

EFEE-1963-Tzanetakos

 

1969: Στο Χιούστον των ΗΠΑ, γιατροί πραγματοποιούν την πρώτη μεταμόσχευση ανθρώπινου οφθαλμού.

1970: Γιορτάζεται για πρώτη φορά η Παγκόσμια Ημέρα της Γης.

1978: Διεξάγεται ο 23ος Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision στη Γαλλία. Νικητής αναδεικνύεται για λογαριασμό του Ισραήλ ο Ιζάρ Κοέν, με τη σύνθεση «A-Ba-Ni-B». Η Ελλάδα καταλαμβάνει την 8η θέση, με το τραγούδι των Τσιλίκη / Ξαπούλη «Τσάρλι Τσάπλιν», το οποίο ερμηνεύει η Τάνια Τσανακλίδου.

Tania_Tsanaklidou-Eurovision

 

2004: Τουλάχιστον 160 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, μεταξύ των οποίων και δεκάδες μαθητές, πάνω από 1.300 άνθρωποι τραυματίζονται και 8.000 κατοικίες καταστρέφονται, όταν αναφλέγεται πυρίτιδα από ηλεκτρικά καλώδια, που ακολούθησε τη σύγκρουση δύο τρένων στην πόλη Ριονγκτσόν της Βόρειας Κορέας, τα οποία μετέφεραν γκάζι και βενζίνη. Αν και αρχικά οι αρχές της χώρας είχαν εμποδίσει τη διαρροή πληροφοριών προς τα ξένα ΜΜΕ και δεν έδιναν καμία πληροφορία για το συμβάν, τελικά έκαναν έκκληση στη διεθνή κοινότητα για βοήθεια, αρνούμενες, ωστόσο, να δεχτούν βοήθεια από τη Νότια Κορέα και την Κίνα.

2014: Πάνω από 60 άνθρωποι σκοτώνονται και 80 τραυματίζονται σοβαρά σε σιδηροδρομικό δυστύχημα στο Κονγκό.

 

 

Γεννήσεις σαν σήμερα

 

1451 – Ισαβέλλα Α’, βασίλισσα της Καστίλης

1610 – Πάπας Αλέξανδρος Η΄

1658 – Τζουζέπε Τορέλλι, Ιταλός συνθέτης

1707 – Χένρυ Φήλντινγκ, Άγγλος συγγραφέας

1724 – Ιμάνουελ Καντ, γερμανός φιλόσοφος, ιδρυτής του κριτικού ιδεαλισμού. («Η κριτική του καθαρού λόγου») (Θαν. 12/2/1804)

Immanuel_Kant

 

1870 – Βλαντιμίρ Λένιν, Ρώσος επαναστάτης

1899 – Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, Ρώσος συγγραφέας

1904 – Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, Αμερικανός φυσικός

1914 – Μίχαελ Βίττμαν, Γερμανός στρατιώτης

1922 -Τσαρλς Μίνγκους, αμερικανός σολίστας του μπάσου, από τους κορυφαίους τζαζίστες όλων των εποχών. (Θαν. 5/1/1979)

Charles_Mingus

 

1927 – Γιάννης Μιχαλόπουλος, Έλληνας ηθοποιός

1937 – Τζακ Νίκολσον, Αμερικανός ηθοποιός

1943 – Χρήστος Ζερεφός, Έλληνας φυσικός

1944 – Στιβ Φόσετ, αμερικανός επιχειρηματίας, αεροπόρος και ναυτικός, που κατέρριψε πολλά σχετικά ρεκόρ, προτού εξαφανιστεί από προσώπου γης κατά τη διάρκεια μιας αποστολής του. (Θαν. 3/9/2007)

Steve_Fossett

 

1945 – Ευστράτιος Δημητρίου, Έλληνας τραγουδοποιός

1957 – Ντόναλντ Τουσκ, Πολωνός πολιτικός

1959 – Βλάσης Ρασσιάς, Έλληνας συγγραφέας

1967 – Σέρυλ Λη, Αμερικανίδα ηθοποιός

1976 – Μίχαλ Ζεβλάκοφ, Πολωνός ποδοσφαιριστής

1977 – Μαρκ Φαν Μπόμελ, Ολλανδός ποδοσφαιριστής

1982 – Κακά, Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής

kaka

 

1983 – Βαγγέλης Μάντζιος, Έλληνας ποδοσφαιριστής

1986 – Ντούσαν Σάκοτα, Έλληνας καλαθοσφαιριστής

1987 – Νταβίντ Λουίζ, Βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής

 

 

Θάνατοι σαν σήμερα

 

296 – Πάπας Γάιος

455 – Πετρόνιος Μάξιμος, Ρωμαίος αυτοκράτορας

536 – Πάπας Αγαπητός Α΄

1616 – Μιγκέλ ντε Θερβάντες, Ισπανός συγγραφέας

1833 – Ρίτσαρντ Τρέβιθικ, άγγλος μηχανικός, που κατασκεύασε την πρώτη ατμομηχανή το 1803. (Γεν. 13/4/1771)

Richard_Trevithick

 

1894 – Κώστας Κρυστάλλης, πεζογράφος και ποιητής. («Ο τραγουδιστής του βουνού και της στάνης») (Γεν. 1868)

Kostas_Krystallis

 

1941 – Θεόδωρος Πεζόπουλος, Έλληνας στρατιωτικός

1969 – Νικόλαος Μπακόπουλος, Έλληνας πολιτικός

1983 – Ερλ Χάινς, Αμερικανός πιανίστας

1984 – Άνσελ Άνταμς, Αμερικανός φωτογράφος

1985 – Ζακ Φερρόν, Καναδός συγγραφέας

1985 – Γιώργος Οικονομίδης, Έλληνας παρουσιαστής και στιχουργός

1994 – Ρίτσαρντ Νίξον, 37ος πρόεδρος των ΗΠΑ

Richard_Nixon

 

1998 – Θανάσης Σκορδαλός, Έλληνας μουσικός

2014 – Γιόβαν Κρικομπάμπιτς, Σέρβος πολιτικός

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΘΕΜΑΤΑ

Για τα “μικρά και τα μεγάλα”, ο Π. Ινιωτάκης στη λαϊκή αγορά των Πατελών

Δημοσιεύτηκε

στις

Στη μεγαλύτερη λαϊκή αγορά, αυτήν των Πατελών, βρέθηκε για άλλη μια φορά ο υποψήφιος δήμαρχος Ηρακλείου Πέτρος Ινιωτάκης


Συνοδευόμενος από υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους και φίλους των παρατάξεων “Συν+Πράξη Δημοτών” και “Άμεση Δημοκρατία”, συνομίλησε με παραγωγούς αγροτικών προϊόντων και εμπόρους επαναλαμβάνοντας ότι “δε θυμόμαστε τις λαϊκές αγορές επιλεκτικά και προεκλογικά. Κάνουμε τις αγορές μας από εδώ, αρκετοί από εμάς μεγαλώσαμε σε οικογένειες των οποίων το εισόδημα προερχόταν από τη λαϊκή αγορά. Γνωρίζουμε από κοντά τον καθημερινό μόχθο και αγώνα, τις δυσκολίες και τις απαιτήσεις της δουλειάς σας”.

Ο κ. Ινιωτάκης συνομίλησε με τους παραγωγούς για τα “μικρά και μεγάλα” θέματα που τους απασχολούν, από τη μετακίνησή τους στους δρόμους της πόλης λόγω κυκλοφορικού έως τη χωροθέτηση και ρύθμιση των λαϊκών αγορών.

Οι παρατάξεις “Συν+Πράξη Δημοτών” και “Άμεση Δημοκρατία” στηρίζουν σθεναρά τον θεσμό των λαικών αγορών συνυπολογίζοντας, με την ίδια βαρύτητα, την αρμονική συνύπαρξη τους με τους κατοίκους των γειτονιών όπου χωροθετούνται. Στόχος είναι με την ομαλή λειτουργία τους να αναβαθμίζεται συνολικά η ζωή για τους κατοίκους και τους επισκέπτες της πόλης.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη