Η ελληνική οικονομία πέντε χρόνια μετά το Καστελόριζο

Πριν 5 χρόνια, στις 23 Απριλίου 2010, ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε από το Καστελόριζο την υπαγωγή της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ και της ευρωζώνης.

Από τότε η ελληνική οικονομία έχανε κατά μέσο όρο 22,8 εκατ. ευρώ από το ΑΕΠ και 613 θέσεις εργασίας κάθε μέρα! Είναι ενδεικτικό πως το ΑΕΠ μειώθηκε από τα 226,2 δισ. ευρώ το 2010, στα 179,081 δισ. ευρώ το 2014.

Η ύφεση τα χρόνια του Μνημονίου εξελίχθηκε ως εξής:

Το 2010 ανήλθε στο 5,4%

Το 2011 στο 8,9%

Το 2012 στο 6,6%

Το 2013 στο 3,9%

Το 2014 καταγράφηκε ισχνή ανάπτυξη 0,8%.

Οι άνεργοι από 604,6 χιλιάδες τον Απρίλιο του 2010, αυξήθηκαν μέσα στην πενταετία αναφοράς έως και στο 1,34 εκατομμύριο.

Με αυτές τις πρωτόγνωρες οικονομικές θυσίες οι οποίες επέφεραν τεκτονικές αλλαγές στο ελληνικό πολιτικό σύστημα, η ελληνική οικονομία πέτυχε να μειώσει το δημοσιονομικό της έλλειμμα από το 15,6% του ΑΕΠ το 2009 στο 3,5% του ΑΕΠ το 2014. Αλλά δεν συνέβη το ίδιο και με το χρέος.

Το δημόσιο χρέος από 126,8% του ΑΕΠ το 2019, αυξήθηκε στο 146% του ΑΕΠ το 2010, στο 171,3% του ΑΕΠ το 2011, στο 156,9% του ΑΕΠ το 2012 (παρά το PSI), στο 175% του ΑΕΠ το 2013 και πέρυσι έκλεισε στο 177,1% του ΑΕΠ.

Ο λόγος χρέους / ΑΕΠ

Ένας σημαντικός δείκτης της οικονομικής και χρηματοοικονομικής βιωσιμότητας του κράτους είναι η σχέση μεταξύ του δημόσιου χρέους και του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), καθώς ο λόγος μεταξύ των δύο αυτών μεγεθών αποτελεί ένα σημαντικό δείκτη.Όπου ΑΕΠ είναι όλα τα προϊόντα και τα αγαθα που παρήγαγε μια χώρα μέσα σε ένα έτος,δηλαδή κάτι σαν το  “ετήσιο τζίρο”.

Αν για παράδειγμα μια χώρα έχει χρέος 50% του ΑΕΠ της σημαίνει πως πιθανό να μπορεί να το χειριστεί καλύτερα από μια άλλη χώρα που έχει χρέος 70% του ΑΕΠ. Φυσικά δεν είναι αυτό το μόνο κριτήριο αλλά το χρέος ως προς το ΑΕΠ αποτελεί ένα σεβαστό ποιοτικό κριτήριο του χρέους.Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως ένα ποσοστό της τάξης του 177,1% του ΑΕΠ,είναι πολύ μεγάλο.

Ένας τρόπος για να εμφανίσει μια χώρα καλύτερα οικονομικά μεγέθη θα μπορούσε να είναι αντί να μειώνει το χρέος της να φροντίζει να αυξάνει περισσότερο το ΑΕΠ της. Μη ξεχνάμε πως το μέγεθος που συζητάμε είναι κλάσμα. Φροντίζοντας να αυξηθεί περισσότερο ο παρονομαστής (το ΑΕΠ) από τον αριθμητή (Χρέος) καταφέρνουμε να μειώσουμε το συνολικό ποσοστό και να παρουσιάσουμε μια καλύτερη κατάσταση για την οικονομία.

Η αύξηση του ΑΕΠ μπορεί να προέλθει από την ανάκαμψη της ιδιωτικής κατανάλωσης και την ενίσχυση των επενδύσεων και των εξαγωγών.

Ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών

Τέλος, μετά από την πολύχρονη αυτή προσαρμογή επετεύχθη εξισορρόπηση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, χωρίς ωστόσο η «στατιστική» ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της χώρας, να αποτυπώνεται εμφανώς στην πραγματική οικονομία και ειδικά στις εξαγωγές.

Το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών από έλλειμμα 11,2% του ΑΕΠ το 2009, μειώθηκε στο 10,1% του ΑΕΠ το 2010, στο 9,9% του ΑΕΠ το 2011, στο 2,4% του ΑΕΠ το 2012 και κατέστη πλεονασματικό κατά 0,6% του ΑΕΠ το 2013 και κατά 0,9% του ΑΕΠ το 2014.

Ενώ η πτώση του τραπεζικού κλάδου από εκείνη τη μέρα έως και σήμερα θεωρείται συντριπτική,καθώς έφτασε έως το 99,97% .