Connect with us

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Η Κανελάδα – Γεννήθηκε στον Ψηλορείτη και σήμερα κατέκτησε τα νησιά μας!

Δημοσιεύτηκε

στις

Η κανελάδα που λέγεται και χιονάδα, ως γνωστόν είναι ένα δροσιστικό ρόφημα, με βάση το σιρόπι κανέλας και χιόνι


Ψάχνοντας την ιστορία της, έχουμε πληροφορίες για την πώληση της στα παζάρια, από το 1700 περίπου μΧ .

Πρωτοεμφανίστηκε δε στα ορεινά του Ψηλορείτη, κυρίως στην περιοχή των Βοριζίων αφού βασικό της συστατικό της είναι το χιόνι.

Οι βοσκοί αξιοποιούσαν το χιόνι, και γενικά τα δροσερά μέρη μέσα στα σπήλαια, αφού ήδη είχαν εκεί τα τυροκέλια τους για φυσική ωρίμανση του τυριού.

Ο Ψηλορείτης είχε πάντα το προνόμιο να έχει χιόνι χειμώνα καλοκαίρι.

kanelada1

Σ’αυτό το μαρτυρεί βέβαια και ο παλιός στίχος:

”Στου Ψηλορείτη την κορφή
ποτές δε λείπει χιόνι,
ώσπου να λιώσει το παλιό
καινούργιο το πλακώνει!”

Πρόσβαση στο χιόνι το καλοκαίρι, είχαν μονάχα οι βοσκοί στα ορεινά, στα Ακόλητα, και σε άλλους βοσκότοπους του Ψηλορείτη εκείνα τα χρόνια.

Το καλοκαίρι το χιόνι , διατηρείτο μέσα σε βαθιές χαράδρες χαμηλά, η σε σπήλαια τους λεγόμενους τάφρους.
Για να συλλέξει κανείς χιόνι, έπρεπε να κατέβει στην τάφρο με σχοινιά, γύρω στα 20 μέτρα, σε περιβάλλον κατάψυξης.

Αφ’ ότου έκοβε μια κολόνα ο άνθρωπος στην τάφρο μέσα με τον σάρακα, φώναζε και την ανέσυραν πάνω, κοκ.
Αν δεν άντεχε κάποιος στο κρύο, κατέβαινε άλλος στη θέση του.

Πολλοί είχαν λιποθυμήσει από την πολύ παγωνιά, προσπαθώντας με τον σάρακα να χαράξουν και να κόψουν μια κολόνα χιονιού.

Η ομάδα ανέβαινε στο βουνό με διο τρία μουλάρια, στα οποία είχαν φορτώσει από 4 έως 5 κολόνες χιονιού στο κάθε ένα.
Διέσχιζαν δύσβατα εδάφη, χωρίς δρόμο, ανάμεσα σε κατσοπρίνια, σκίνους, και πολλά θαμνώδη που δυσκόλευαν την διέλευση όλων.

Γνωρίζουμε οικογένειες κανελάδων, που αρχικά ζούσαν στα Βορίζα, κοντά στον Ψηλορείτη δηλαδή, αλλά μετά κατέβηκαν νοτιότερα, στη Γαλιά, στις Μοίρες και τα γύρω χωριά.

Μία από αυτές τις οικογένειες που γνωρίζουμε, ήταν και η οικογένεια του Εμμανουήλ Χουστουλάκη που πωλούσαν κανελάδες προ δύο και βαλε αιώνων!

Σήμερα έχουμε πέμπτη και έκτη γενιά της ίδιας οικογένειας που πουλάνε ακόμα κανελάδες στο παζάρι των Μοιρών η όπου χρειαστεί.
Ο Γεώργιος Χουστουλάκης, γιός του Εμμανουήλ, συνέχισε την πώληση κανελάδας, και εγκαταστάθηκε πλέον στη Γαλιά Ηρακλείου.

Την πώληση της κανελάδας συνέχισε μετέπειτα και ο γιος του, Εμμανουήλ Χουστουλάκης, όπου τυγχάνει να ήταν και παππούς του γράφοντος.

Ο δε παππούς Μανώλης η Ρετζεπομανώλης, έβαλε στην πώληση κανελάδας και όλα του τα αρσενικά παιδιά, Αλέκο, Στάθη Μιχάλη, Αντώνη (γαμπρός του) , μέχρι σήμερα, που ο τελευταίος απόγονος της γενιάς αυτής που πουλούνε κανελάδες, που είναι ο Μανώλης Φαραγκουλιτάκης, γιος του Αντώνη.

Ένας δε γιος του Μανώλη Χουστουλάκη, ο Μιχάλης, η Μιχαήλος, με την εφευρετικότητά του, ανέβασε την όλη διαδικασία της πώλησης σε υψηλά επίπεδα.

kanelada-palia

Το 1945 μετά τον πόλεμο, έφτιαξε ένα ειδικό τραπέζι, πρακτικό για κανελάδες!

Το τραπέζι αυτό είχε δύο συρτάρια με μεταλλική επένδυση μέσα στα συρταράκια αυτά, και από ένα βρυσάκι το κάθε συρτάρι.

Συνήθως στην πώληση υπήρχαν τρία άτομα. Ο υπεύθυνος που διαλαλούσε φωναχτά την πραμάτια του, έβαζε και το σιρόπι στα ποτήρια.

Ο άλλος συνήθως έβαζε στα ποτήρια το χιόνι από το σακί, και ο τρίτος της παρέας άνοιγε το βρυσάκι από τα συρτάρια που ήταν γεμάτα νερό, και ξέπλενε τα ποτήρια.

Το νερό που έπεφτε στο ξέπλυμα, έμπαινε μέσα σε έναν τσίγκινο κουβά.

Ο Μιχαήλος, είχε κάνει επίσης μια ειδική κατασκευή πάνω στο τραπέζι που σώζεται ακόμα, με δυο τάβλες πάνω κάτω τρύπιες.

Οι τάβλες αυτές στηριζόταν στο πλάι του τραπεζιού.

Τα μπουκάλια όρθια, το κάθε ένα σε μια τρύπα, ήταν τοποθετημένα μπρούμυτα με το στόμιο προς τα κάτω, και το κάθε ένα είχε και μικρό βρυσάκι από κάτω, προσαρμοσμένο στο φελλό.

Στη σειρά λοιπόν τα μπουκάλια εστραμμένα προς τα κάτω λεμονάδες και πορτοκαλάδες, και ότι θέλει ο πελάτης διάλεγε!

Ο καλλίφωνος τότε αλλά και μερακλής, ο μακαρίτης πλέον Μιχαήλοςς διαφήμιζε φωναχτά την δικιά του κανελάδα με τα παρακάτω….

-Κρύο και παγωμένο
κι απ το βουνό φερμένο!
Τρέξτε κοπελιές να πείτε,
να καλοπαντρευτείτε!
Τρέξτε μικροί μεγάλοι
τα φράγκα είναι χαλάλι!

Και μετά ο Μιχαήλος χαμήλωνε τη φωνή του, και έλεγε με χιούμορ…

-Και σείς οι παντρεμένοι
καλή ψυχή καημένοι….
Πιό μετά θα έλεγε :

-Γλυκό γλυκό το φτιάχνω
για αυτό και δεν προκάνω!

Κρύο κρύο είναι μπούζι,
γλυκό σα το καρπούζι!

Τρέξτε μικροί μεγάλοι,
τα φράγκα είναι χαλάλι!

kanelada-palia1

Υπήρχε αρκετό κέφι για εργασία, αφού ο πάγκος με τις κανελάδες άφηνε πολύ κέρδος τα χρόνια εκείνα.

Σημειωτέον, ο πωλητής κανελαδας, είχε στον πάγκο του και την παγωνιέρα με τα υπέροχα παγωτά κασάτα, μέσα σε ξύλινη κατασκευή σαν βαρελάκι.

Γύρο γύρω από την παγωνιέρα έως την ξύλινη κατασκευή, υπήρχαν άχυρα για μόνωση.

Παράλληλα πολλοί πωλητές κανελάδας, στον πάγκο με τις κανελάδες, δίπλα είχαν και άλλο ένα πάγκο με τα ζαχαρωτά.

Καραμέλες σισαμόπιττες, παστέλια είχαν πολύ απήχηση στον κόσμο, αφού σε πολλές κωμοπόλεις της Κρήτης δεν υπήρχαν ακόμη ζαχαροπλαστεία.

Τα παλαιότερα χρόνια, εικάζουμε πριν τριακόσια, οι βοσκοί του Ψηλορείτη, που ήταν οι μόνοι που είχαν την πολυτέλεια να φέρνουν χιόνι στο κονάκι τους και να το διατηρούν για μέρες στα άχυρα, που παρεμπιπτόντως είναι άριστο μονωτικό υλικό.

Στο σπίτι τους η στο κονάκι οι βοσκοί, έφτιαχναν διάφορα δροσιστικά ποτά με βάση το χιόνι.

Έπιναν τη ρακή τους που έριχναν μέσα και χιόνι.

Έφτιαχναν διάφορους χυμούς φρούτων που τους πρόσθεταν στο ποτήρι με το χιόνι.

Ο πιο συνηθισμένος χυμός ήταν από λεμόνι.

Η χιονάδα λεμονιού, μπήκε στην πώληση στους πάγκους για αρκετά χρόνια, μέχρι περίπου το ’55 εως το 60 που μπήκαν τα αναψυκτικά στην κυκλοφορία, οπότε και σταμάτησε.

Στη χιονάδα λεμονιού, έβαζαν σιρόπι το οποίον φτιαχνόταν βράζοντας στο νερό και χυμό λεμονιού με ζάχαρη..

Έμεινε όμως η κανελάδα και μέχρι τις μέρες μας, σαν παραδοσιακό προϊόν τοπικό.

Σήμερα όμως κατέκτησε και πολλά ελληνικά νησιά, γιατί αρέσει στους τουρίστες, έστω κι αν αντί χιόνι σερβίρουν αλεσμένα παγάκια!

Το παράδοξο βέβαια δεν είναι τα αλεσμένα παγάκια, αλλά που την κανελάδα την θεωρούν πως είναι ”τοπικό παραδοσιακό ποτό” του νησιού τους!

Το χιόνι όμως δεν ξέρω τα παλιά χρόνια που το έβρισκαν καλοκαιριάτικα!

Στην Μεσαρά όμως παραμένει παραδοσιακό δροσιστικό και αυτό το μαρτυρούν πολλά.

Οι φωτογραφίες που σώζονται του 1925, το τραπέζι του 1940, αλλά και το ότι οι παραδοσιακές οικογένειες που πουλάνε σήμερα κανελάδα δεν χρειάζονται σχετική άδεια αφού είναι παραδοσιακό προϊόν πολλών ετών στην περιοχή Μεσαράς.

Απ’ ‘οτι μας είπε και ο Μανώλης Φαραγκουλιτάκης, επειδή σε έφοδο συνελείφθησαν με τα αδέρφια του να πουλάνε κανελάδες χωρίς άδεια, τους πήγε ο υπεύθυνος της εφορίας δικαστικά.

Το δικαστήριο τους άφησε ελεύθερους, επειδή ο δικαστής ανέφερε πως ένα τέτοιο είδος δεν θα πρέπει να χαθεί, αφού είναι παράδοση στον τόπο μας και δει στην Μεσαρά υπόθεσης.

Δεν γνωρίζουμε αν αυτό γινόταν σε άλλο νησί αν ο δικαστής έβγαζε αθωωτική απόφαση.

Η κανελάδα , τα παλιά χρόνια, καθώς και τα ζαχαρωτά άφηναν καλά κέρδη στον πωλητή, εν αντιθέσει με το σήμερα, που όπως μας είπε ο Μανώλης Φαραγκουλιτάκης, η κανελάδα δεν αφήνει χρήμα, πέρα από ένα φτηνό μεροκάματο, κι αυτό μονάχα τα Σάββατα στο παζάρι.

 

Κείμενο – φωτογραφικό υλικό: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Γιατί στους Κρητικούς δεν αρέσει το μπάνιο στη θάλασσα, όσο στις Κρητικές;

Δημοσιεύτηκε

στις

Είναι πλέον γνωστό, πως στους περισσότερους Κρητικούς, και δει Μεσαρίτες, δεν τους ξετρελαίνει το αλμυρό νερό!


Προτιμούνε τη ταβέρνα ή τη καφετέρια! Οι γυναίκες όμως τα πάνε καλύτερα!
Ρωτάς τον έναν:

-Ήκαμες πολλά μπάνια Μιχάλη οφέτος?
-Μπά… Δύο ήκαμα, κι αυτά τα τελευταία τρία χρόνια!
-Κωστή, έλα να πάμε Στο Κόκκινο Πύργο για μπανάκι!
-Δε τροζαίνομαι εγω για μπάνια! Πάω την οικογένεια κάπου κάπου, μα δε μπαίνω στη θάλασσα, κάθομαι και τους περιμένω στη ταβέρνα!

Ρωτάς κάποιον άλλο:
-‘Ελα να πάμε στη θάλασσα!
-Δε με χ… με τη θάλασσα, σιγά το πράμα!

Ο άλλος πάλι σου λέει:
-Ναι πάμε στη θάλασσα, μα εγώ την αράζω στη ξαπλώστρα με το φραπέ μου και χαζεύω, αλλά μέσα δεν μπαίνω!
Κάπως έτσι πάει ολωνών το «κάμπιο τους»!

Δεν τους συβάζεις να μπούνε στο κρυγιό νερό!

Τον λόγο βέβαια τον κατέχω πολύ καλά, κι από δικού μου! Ειδικά με εμάς τους πιο παλιούτσικους, συνέβαινε σαν παιδιά, να μας πέμπουν σε δουλειές τα καλοκαίρια! Άλλους στην αλωνιστική, άλλους στο μπαλιατικό, άλλους στα Μαλεβίζα, άλλους στα έχνη, και τη θάλασσα τη «καμαρώναμε» μόνο απ’ αλάργο! Δεν συνηθίζανε τότε να πηγαίνουν στη Θάλασσα, αυτό έγινε μετά το ’80, που βάζανε και λεωφορείο!
Καλά θα μου πεις, μπάνιο στο νερό δεν κάνατε?

Μα και βέβαια κάναμε! Μάλιστα «αγκαλιά με τη κανίστρα»! Πολλές φορές βουτούσαμε στα λασπόνερα, στις κολύμπες του ποταμού, και στις στέρνες!

Καμιά φορά πάλι, αν βρισκόμαστε σε νερό ποταμού ή στο φράγμα, κάναμε ένα δεματάκι με καλάμια, και πάνω εκεί καθόμαστε σαν σωσίβιο πάλι!
Εκείνα τα χρόνια μας λέγανε οι γονείς μας να φορτώσουμε στο γάιδαρο τέσσερις κανίστρες, μεταλλικές στενόπορες ή πλαστικές, και να πάμε από τη στέρνα του τάδε να τις γεμώσουμε νερό, για να ποτίσουμε αγρουλίδους!

Δεν χάναμε όμως την ευκαιρία σαν φτάναμε στη στέρνα, να πετάξουμε πέρα τα ρούχα, “να πάρουμε αγκαλιά” τη κανίστρα για σωσίβιο, και με δικό μας ρίσκο να κολυμπήσουμε μισή ωρίτσα!

Ναι, είναι γεγονός πως δροσιζόμαστε λιγάκι, όμως δεν έπαυε να ήμαστε κολυμβητές «του γλυκού νερού»!
Όταν όμως αποκτήσαμε τα πρώτα ποδήλατά μας γύρω στα δεκαπέντε μας, πηγαίναμε από τα χωριά μας στον Κόκκινο Πύργο για μπάνιο, αλλά βέβαια πρώτη φορά στο θαλασσινό νερό στα δεκαπέντε! Και στα δεκαπέντε δεν μαθαίνεις ! Τουλάχιστον δεν διαπρέπεις στην κολύμβηση!

Πως τώρα να μάθεις σε αλμυρό νερό και στα βαθειά, μάλιστα χωρίς να σου δείξουν, και μάλιστα όταν οι περισσότεροι είχαμε κινδυνέψει ήδη δυο τρεις φορές να πνιγούμε!

Έκτοτε δεν μας τράβηξε η θάλασσα, δεν μας αγάπησε και δεν την αγαπήσαμε!
Πάμε μια στο τόσο αλλά με κρύα καρδιά! Χαίρομαι βέβαια που πάω πότε – πότε στον Κόκκινο πύργο, και βλέπω στα βράχια εκεί ανεβασμένη κάποια δασκάλα, να μαθαίνει κολύμβηση σε μικρά παιδάκια! Σήμερα βέβαια άλλαξαν τα χρόνια, και οι νέοι και νέες της Κρήτης, δεν έχουν να ζηλέψουν στο κολύμπι τους υπόλοιπους Έλληνες!

Οι Κρητικές βέβαια γενικά είναι πιο φιλικές με το νερό της Θάλασσας! Έχουν βρει την παραλία και σαν ένα είδος “πασαρέλας” κατά κάποιον τρόπο, και φυσικά ευκαιρία επίδειξης στα όμορφα κάλλη τους, και για αυτό δεν διστάζουν να φορέσουν το μαγιό τους! Φρόντισαν να μάθουν γρήγορα μπάνιο, και φυσικά να μην χάνουν την ευκαιρία να το απολαύσουν!

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Τα “Μαλεβίζα” των αναμνήσεων

Δημοσιεύτηκε

στις

Πολλοί είναι εκείνοι που κάποτε πήγαν στην επαρχία Μαλεβιζίου της Κρήτης τη δεκαετία του 60 και 70, για να εργαστούν στα πολλά αμπέλια της περιοχής


Είτε για να έχουν τα χρήματα που είναι απαραίτητα στον κάθε ένα, είτε για τα καλαμπούρια που γινόταν μεταξύ των εργατών, οσάκις βρισκόταν η ευκαιρία!

Η μεγαλύτερη δεξαμενή εργατών για τους αμπελουργούς τότε, ήταν η Γαλιά, το χωρίο μου.

Αμπελοπαραγωγοί μεγάλοι, από τα χωριά Πενταμοδι, Βούτες, Άγιο Μύρωνα, Σταυράκια, μέχρι και το Κρουσώνα, εκανόνιζαν είκοσι μέρες πιο μπροστά για να εξασφαλίσουν την εργατιά της χρονιάς, από δέκα έως και είκοσι άτομα.

Δουλειά πάντα έπιαναν την επόμενη εργάσιμη μετά της Παναγιάς τον Δεκαπεντάυγουστο.

Έπαιρναν λοιπόν τηλέφωνο έναν υπεύθυνο από το χωριό μας για να μεριμνήσει και να νοιαστεί να βρει όσα άτομα χρειαζόταν το αφεντικό, και να κανονίσει και για το μεροκάματο.

DSCN0779

Συνήθως ζήταγαν άνδρες και γυναίκες. Όμως οι Γαλιανοί έστελναν εκβιαστικά και τα παιδιά τους, με τη συμφωνία να πληρώνονται κι αυτά όσο και οι γυναίκες!

Οι άνδρες φυσικά έπαιρναν μεγαλύτερο μεροκάματο από τις γυναίκες, γιατί η εργασία για αυτούς ήταν πιο δύσκολη!

Κι αν κανένας (όπως εμένα), τον έβλεπε το αφεντικό πως δούλευε με μεγαλύτερο φιλότιμο από τους άλλους, του έδινε κάτι τις παραπάνω στη πληρωμή, για να τον καλοπιάσει να τον έχει και του χρόνου!

Οι γυναίκες ήταν κόφτρες και απλώστρες συνήθως, ενώ οι άνδρες κουβαλέδες, η αλουσιδιάστες που ήταν πιο βαριές δουλείες.

Τα παιδιά κι εκείνα έκοβαν σταφύλια, η κουβαλούσαν φορτώνοντας τα τσιγκάκια στο γαϊδούρι.

Τα αφεντικά τότε αυστηρά και απαιτητικά.

Για να δώσουν το κανονικό μεροκάματο στα παιδιά, και να μη νομίζουν ότι δουλεύουν καταχρηστικά, τα έστελναν για διάφορες δουλείες όση ώρα ξεκουραζόταν η εργατιά.

Να πάνε το μεσημέρι μέχρι να μαζευτούν όλοι για φαγητό, να μεταδέσουν τις κατσίκες, να τις ποτίσουν, να ποτίσουν και το γάιδαρο κλπ.

Φυσικά κάθε πρωί άρμεγαν τις κατσίκες οι εργάτες, αλλά το γάλα το κρατούσε πάντα το μεγάλο αφεντικό με τη γρια του!

Πρωί πρωί πριν ξημερώσει ο ήλιος, από τις 6 είχε εγερτήριο, και για πρωινό είχε ένα καφέ η τσάι με παξιμάδι και ελιές.

Κατά τις 10 είχε κολατσό που ήταν αποκλειστικά ντοματοσαλάτα, η ψωμί και ελιές, λίγο τυρί και σταφύλια.

Κατά τις 2 είχε στάση ένα δίωρο και φαγητό κυρίως φτωχό, όσπρια πάντα με σαλάτα, κουκιά φασόλια ρεβίθια και σπάνια η σχεδόν καθόλου κρέας!

Τα αφεντικά δεν άφηναν εύκολα τους εργάτες χωρίς επιτήρηση.

Είτε θα είχαν ένα δικό τους άνθρωπο κοντά, είτε καμιά φορά το γέρικο αφεντικό κρυβόταν κάπου σε ένα ύψωμα κι από κει επιτηρούσε απέναντι τη πλάγια που ήταν το αμπέλι του.

Αν έπαιρναν χαμπάρι ότι κάποιος δεν δούλευε, τότε τον έδιωχναν.

Μάλιστα ένα αφεντικό που δούλευα, ενώ μας παρακολουθούσε, τον πήρε ο ύπνος και βράδιασε, και εκεί μένοντας ώρες, και έβγαλε κρύο, οπότε έπαθε πνευμονία, και μετά από λίγους μήνες πέθανε.

Τα σταφύλια που τρυγούσαμε, ήταν κυρίως σουλτανιά, και σπάνια ταχτάδες.

Οι ταχτάδες ήταν ένα υπέροχο πεντανόστημο σταφύλι με μεγάλες ρώγες που έβγαζε και αυτό μια πολύ περιζήτητη σταφίδα.

Τα σταφύλια τα κόβανε οι κόφτες, τα μετέφεραν οι κουβαλέδες, τα αλουσιδιάζαν οι αλουσιδιάστες και τα άπλωναν οι απλώστρες είτε σε επίπεδο οψηγιά, είτε σε… κρεμαστό!

Ειδική κατασκευή μεταλίκι, ήταν ο κρεμαστός οψηγιάς, με θέσεις δεξιά αριστερά για να μπαίνουν τα σταφύλια να ξηραίνονται στον ήλιο.

Η μεταφορά γινόταν με τα τσιγκάκια, μεταλλικά δοχεία με δυο χερούλια και τρύπες γύρω γύρω.

Αργότερα αυτά αντικαταστάθηκαν με πλαστικά.

Η σκληρή εργασία, ο ήλιο να καίει τα πάντα και να μαυρίζει τα δέρματα, παντού να μυρίζει μούστος και αλουσά, να κολλάνε τα ρούχα, τα χέρια, και το βράδυ το νερό λιγοστό για τον κάθε ένα για ένα μπάνιο!

Αυτή ήταν μονάχα η μια όψη του ίδιου νομίσματος…

Γιατί από την άλλη, γινόταν και πολλά καλαμπούρια, πειράγματα, ακόμα και φλερτ εν ώρα εργασίας!

Εφώναζε η απλώστρα που ήταν προκομμένη και τελείωνε τα σταφύλια τάκα τάκα..

-Σταφύλια!!!!!!!!!!!!!

Ο εργάτης που τα κουβαλούσε απαντούσε από μακρυά..

-Σε φιλώ στα χείλια!!!!!!!!!!!!!!

Τέτοια παρόμοια και πολλά άλλα γινόταν στο αμπέλι.

Αρκετοί νέοι είναι αυτοί, που καλόβλεπαν τη κοπελιά εργάτρια που δούλευαν παρέα, και τελικά τα φτιάξανε και παντρευτήκανε μάλιστα!

Τα βράδια δεν έλειπε και ένα μπουζουκάκι στην παρέα, και το τραγούδι μετά το φαγητό και μετά από μερικά κρασάκια πήγαινε σύννεφο!

Τα αγόρια θέλανε να δείξουν τον καλύτερο τους εαυτό, θεωρούσαν χρέος τους να διασκεδάσουν τα κορίτσια και τη παρέα όλη να γελάνε και να περνάνε καλά!

Πολλές φορές στηνότανε κανονικό χοροστάσι!

Άμα τελείωνε αρχές του Σεπτέμβρη το αφεντικό, τότε τους εργάτες του τους πρότεινε και σε άλλο χωριανό του για όσους ήθελαν να δουλέψουν κι άλλες μέρες. Κάποιοι που είχαν μαθητές, έφευγαν το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη για να πάνε να ετοιμαστούν.

Τα λατζούνια ήδη είχαν αρχίσει να πετάγονται από τη γης, και αυτό για τον μαθητή ήταν ”κακό σημάδι” γιατί ένοιωθε ότι το καλοκαίρι τελειώνει!

Μερικοί όμως, κυρίως άνδρες, έμεναν και στο μάζεμα της σταφίδας.

Να τη μαζέψουν να τη καθαρίσουν, να τη σακιάσουν,και να τη φορτώσουν στη καρότσα του τραχτεργιού για να πάει στις αποθήκες.

Είχε αρκετό χρήμα τότε η σταφίδα, αλλά και οι πάντα προκομμένοι χωριανοί μας, δεν έχαναν την ευκαιρία να έχουν χρήμα, την εποχή εκείνη που οι μαθητές θέλανε τα βιβλία τους, τα τετράδια τους, να ντυθούν και να ξεκινήσει ομαλά η χρονιά, χωρίς προβλήματα…

Κείμενο φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Ιερό σπήλαιο Ρέας και Άδη – Ιερό Κέρας Βιάννου

Δημοσιεύτηκε

στις

Στον απόηχο μιας πραγματικά σπουδαίας εξερευνητικής αποστολής δημοσιεύουμε κάποιες εικόνες από το Ιερό Κέρας της Βιάννου – Κερατόκαμπος


Εκεί υπάρχει ένα αρκετά δυσπρόσιτο σπήλαιο όπου λατρευόταν η Θεά Ρέα η Βρεφοκρατούσα. Στο τέλος της εσωτερικής δεξιάς αίθουσας υπάρχει ένας σταλαγμίτης σχεδόν στο κέντρο που αναπαριστά την Θεά Ρέα που αιώνες αργότερα ταυτίστηκε με την Λατρεία της Παναγίας στον Χριστιανισμό.

Το σπήλαιο έχει ανασκαφεί από ξένους αρχαιολόγους (Ο Hutchinson ανακάλυψε, φαίνεται, εδώ το 1935, κάποια λείψανα της Υστερο-Μινωικής 1 και ο J. Pendlebury της Μεσο-Μινωικής 3.) και υπάρχουν εργασίες και μελέτες για τα ευρήματά του. Αυτό που το κάνει δυσπρόσιτο είναι το ότι βρίσκεται σε ικανό υψόμετρο και η είσοδός του είναι μια τρύπα ύψους 65 εκατοστά και πλάτους 55 η οποία είναι δύσκολο να βρεθεί πρέπει κάποιος να περάσει 2 μικρές χαράδρες και να ανέβει ένα γκρεμό … Όταν μπεις μέσα πρέπει να συρθείς για να περάσεις ένα λαγούμι μήκους 12 περίπου μέτρων.

Μετά αυτό ανοίγει προς τα δεξιά και αριστερά. Δεξιά υπάρχει μία αίθουσα η οποία μοιάζει με ναό με τους σταλακτήτες και σταλαγμίτες να σχηματίζουν μορφές θεών ανθρώπων και ζώων. Στο βάθος αυτής της αίθουσας είναι η Βρεφοκρατούσα και στο πίσω μέρος υπήρχε χάσμα το οποίο πήγαινε έξι μέτρα κάτω … στα 6 μέτρα υπήρχε κλίμακα-σκάλα η οποία πήγαινε ακόμα πιό κάτω. Αυτή ήταν η Πύλη του Άδη.

Λίγο πιό κάτω από την σκάλα υπήρχε ποτάμι μέσα στο βράχο. Ο χώρος σήμερα είναι μιά τεράστια φωλιά νυχτερίδων οι οποίες καλό είναι να μην ενοχληθούν από την ανθρώπινη παρουσία. Θα επανέλθουμε με πλήρες ρεπορτάζ για το σπήλαιο αυτό το οποίο αναφέρω στον Λύκτο!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

“Η σπηλιά βρίσκεται σε απόσταση 300 μ., νότια από το εξωκκλήσι της Αγίας Παρασκευής. Έχει είσοδο μια λοξή τρύπα ύψους 65 εκ. και πλάτους 55 εκ., 2,20 μέτρα πάνω από μια προεξοχή από στιλπνό πορτοκαλοκίτρινο ασβεστό- λιθο. Κάποιες, ελάχιστες, μικρές εγκοπές επιτρέπουν να γαντζώνεται κανείς για να συγκρατηθεί με τα χέρια και τα πόδια.

Η είσοδος αυτή, προσανατολισμένη νοτιοανατολικά, δεσπόζει σε ύψος 500 περίπου μέτρων πάνω από τη θάλασσα, απ’ όπου όμως δεν διακρίνεται.

Από εδώ μπορεί να δει κανείς, σε απόσταση 4 χλμ., το μικρό ακρωτήριο που προστατεύει τον όρμο της Άρβης και το αγροτικό ιερό του Άρβιου Διός. Το στόμιο της εισόδου έκλεινε με μια πέτρινη πλάκα, που εξακολουθεί να βρίσκε- ται στη θέση της. …” Ναυσίνοος Αδριανός Adrianos Bezouglof

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΑΤΖΗΕΜΑΝΟΥΗΛ & ΑΔΡΙΑΝΟΣ ΜΠΕΖΟΥΓΛΩΦ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑΥΣΙΝΟΟΣ

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη