Μια Αθηναία νηπιαγωγός που πρωτοδιορίστηκε στις Μοίρες

Εκτός που ήταν νεαρή η Αλεξάνδρα, ήταν λεπτή και όμορφη νηπιαγωγός, της έτυχε όμως να πιάσει δουλειά πρώτη φορά, σε νηπιαγωγείο στις Μοίρες!

Με διάθεση χιούμορ!

Σίγουρα γεμάτη ζωή κέφι και χαρά, ξεκίνησε τη πρώτη μέρα της με τα παιδάκια να τιτιβίζουν, και να παίζουν λιγάκι μουδιασμένα, αλλά σε γενικές γραμμές χαρούμενα κι αυτά, που είχαν επιτέλους συνομήλικά τους για παρέα, αλλά και μια γλυκιά και ευχάριστη δασκάλα!

Σε κάποια στιγμή πλησιάζει τη δασκάλα ένα παιδάκι, που ήταν ο μικρός Γιαννάκης:

-Κυρία – κυρία να τσιρίξω?
-Θες να τσιρίξεις Γιαννάκη? Φυσικά να τσιρίξεις!
-Ναι κυρία, αλλά που να τσιρίξω?
-Εδώ Γιαννάκη τσίριξε! Όπου θες Γιαννάκη μου! Όλη η αυλή είναι δική σου!
-Μα κυρία εμένα η μάνα μου, μου ‘πε να μη τσιρίχνω όπου να ‘ναι, ούτε μπροστά σε κόσμο!
-Έλα δα Γιαννάκη! Άσε να λέει η μάνα σου! Τόσα παιδιά τσιρίζουν από το πρωί, πως θα τσιρίξεις και συ, ένα παραπάνω δε χάλασε δα ο κόσμος, σιγά το πράγμα!
-Εε ντρέπομαι σας κυρία!
-Τσίριξε παιδί μου και μπροστά σε όλους, και σε μένα, εγώ σε αγαπάω Γιαννάκη μου, και θα δεις πως δε θα σε μαλώσω!
-Εντάξει κυρία, θα τσιρίξω επαέ μπροστά σας, αλλά δε θα με μαλώσετε!
Αρχίζει ο Γιαννάκης μπροστά στη κυρία να ξεκουμπώνει σιγά -σιγά το παντελονάκι του, και ετοιμαζόταν να ουρήσει!
-Μα τι κάνεις εκεί Γιαννάκη? Είπαμε να τσιρίξεις, δεν είπαμε να κάνεις πιπί!

Μετά από δέκα λεπτά να και η Στελλίτσα…
-Κυρία, θέλω να πάω βία!
-Που θες να πας με τη βία Στελλίτσα μου?
-Βία μου κυρία!
-Τι είναι αυτό παιδάκι μου?
-Να κάνω πιπί κυρία!
-Και γιατί δεν το λες καθαρά, «θέλω πιπί μου», εγώ που να σε καταλάβω με το «βία»?
Έτσι μου είπανε να το λέω οι γονείς μου στο σπίτι μας, και να μη λέω ούτε «κακά» ούτε «πιπί», γιατί είναι λέει άσχημες λέξεις!

Δεν πρόλαβε να κάνει πιπί η Στελλίτσα να και η Ελενίτσα!
-Κυρία, θέλω εένια!
Άλλο πάλι και τούτο! Μονολογεί η δασκάλα!
-Δεν έχω κούκλα μου τέτοιο πράμα να σου δόσω!
-Όχι κυρία, εγώ θέλω να κάνω εένια!
-Πως θα τα κάνεις παιδάκι μου? Τι πράμα είναι αυτό? Τρώγεται?
-Όχι κυρία, είναι “κακά”, δε τρώγονται!
-Κακά θες κόρη μου?
-Μάλιστα κυρία!
-Και γιατί τα λες «εένια»?
-Μα κυρία, στο σπίτι μας έτσι μας έμαθε με τον αδερφό μου να τα λέμε ο πατέρας μου! Να μη λέμε λέει κακές λέξεις!

Μετά από λίγο, να και ο Μανωλιός…
-Κυρία να πάω να παίξω μια μπιστολιά?
-Άμα δε κάνει πολύ φασαρία το πιστολάκι σου, Μανωλάκι μου, παίξε μια και δυο, αλλά σιγανά να μη τρομάξεις τα άλλα παιδάκια!
-Δε κάνω φασαρία κυρία! Αλλά που να πάω?
-Όπου θέλεις πήγαινε, όλη η αυλή είναι και σένα δική σου!
Πάει στη κολόνα ο Μανωλιός , ξεκουμπώνει το παντελονάκι του, και κατούραγε στη βάση της κολόνας!
-Μα τι κάνεις εκεί Μανόλη? Εσύ είπες πως θα παίξεις μια μπιστολιά, δε μου είπες πως θέλεις πιπί σου!

Μετά από όλα αυτά τα παλαβά που έτυχε να ακούσουν τα αφτιά της δασκάλας, να ‘σου και έρχεται κουνάμενος – σινάμενος και ο Κωστάκης, κρατώντας στα χέρια ένα κακολυράκι πλαστικό!
-Κυρία κυρία θέλω να παίξω μια κοντυλιά!
-Μη σε νοιάζει Κωστάκη μου! Εδώ είναι η δασκάλα σου να σε βοηθήσει να παίξεις δυο και τρεις “κοντιλιές”!
Έλα σας έμαθα πια εσας τα Μοιριανάκια! Ξέρω τι θέλεις, δε τη ξαναπατάω, δώσ’ μου το χεράκι σου να σε πάω στη τουαλέτα!
Τον παίρνει από το χεράκι και οδεύουν για τη τουαλέτα!
-Μα κυρία, που με πάτε? Δε κατουργιέμαι!
Η δασκάλα κούναγε το κεφάλι της…
-Δε θες πιπί σου Κωστάκη?
Ωχ θεέ μου! Δε ξέρω πως θα τα βγάλω πέρα…

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης