Πριν από ένα διήμερο, βρέθηκα προσωπικά σε ‘να χωριό του ορεινού όγκου του Ψηλορείτη, όπου συνάντησα κάποιο αιωνόβιο, κάτοικο του χωριού
Απ’ αυτόν έμαθα αρκετά πράγματα, καθώς επίσης και μια παλιά ιστορία, που σας τη μεταφέρω αυτούσια.
Ωστόσο με παρακάλεσε θερμά να κρατήσω την ανωνυμία του.
Ως γνωστό, το 1912, πολύς κόσμος είχεν ενταχθεί εθελοντικά στο ανεξάρτητο Σύνταγμα Κρητών, για να βρεθεί λίγο αργότερα στη πρώτη γραμμή, στη βόρια Ελλάδα, και βοηθήσει στην απελευθέρωση της, από το Τούρκο κατακτητή.
Απ’ ότι μου είπε είχαν φύγει για το σκοπό αυτό, επτά άτομα από το χωριό του.
Όσο καιρό όμως έλλειπαν, ο πόνος και η αγωνία των συγγενών των ήταν έκδηλη, για το τι μέλλει γενέσθαι.
Την αγωνία και το πόνο αυτό τον απάλυνε κάποιο γράμμα που έφερνε κάπου κάπου ο ταχυδρόμος από το μέτωπο και έγραφε τα σχετικά νέα.
Έγραφε για το πως περνούνε και πως αντιμετωπίζουν την εκάστοτε κατάσταση.
Πάντα γραμμένα βέβαια, ως επί το πλείστον, με τη κρυφή μελάνη που χρησιμοποιούσαν τα χρόνια εκείνα, όταν γινόταν πόλεμος.
Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια κάποιου Κρητικού πολεμιστή, που έγραφε της μάνας του τα παρακάτω από το μέτωπο:
”Μάνα δε με φοβίζουνε, μπάλες και τα κανόνια,
αυτό που με φοβίζουνε, του Μπιζανιού τα χιόνια”.
Η αγωνία τους όμως φούντωνε κατά πολύ, όταν ο ταχυδρόμος δεν τους έφερνε καμία είδηση.
Χίλια δυο κακά έβαζαν σ’ αυτή τη περίπτωση στο μυαλό τους.
Καθημερινά λοιπόν ο ταχυδρόμος, από γειτονιά σε γειτονιά έπαιζε τη ”μουζίκα” του, για να πάει η μάνα, η αδελφή, η αρραβωνιαστικιά, να πάρει αυτό το πολυπόθητο γράμμα που τόσο καιρό με λαχτάρα και καρτερικότητα περίμενε.
Το γράμμα αυτό θα τη χαροποιούσε έστω και για λίγη ώρα.
Κάποια μέρα όμως του Φλεβάρη, του έτους 1913, ο ταχυδρόμος έπιασε πάλι δουλειά γυρίζοντας από γειτονιά σε γειτονιά, αλλά αυτή τη φορά δεν κρατούσε κανένα μα κανένα γράμμα από το μέτωπο!
Είχε έλθει εδώ μόνο με τη ”μουζίκα ” του και μόνο.
Είχε φέρει όμως κοντά του μια είδηση! Σπουδαία είδηση!
Μια είδηση χαρμόσυνη, που την εξέφραζε όπου και να βρισκόταν, αφού πιο μπροστά έπαιζε αρκετή ώρα τη ”μουζίκα” του για να μαζευτεί ο κόσμος, να την ακούσει.
Μια είδηση που χαροποιούσε τους πάντες, ανεξάρτητα ότι δεν κράταγε αυτή τη φορά κανένα γράμματα.
Την έλεγε με όλη τη δύναμη της φωνής του. Την έλεγε τραγουδώντας την.
Έλεγε το τετράστιχο που ακολουθεί, με τη γλώσσα του απλού ανθρώπου της εποχής:
”Επήραμε τα Γιάννενα,
μαζί και το Μπιζάνι,
και βάλαμε και το Τουρκώ,
στο κόλο ‘να ραπάνι !!!”.
Κείμενο, διάσωση ιστορικού: Φανούριος Ζαχαριουδάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
