Λίγοι ίσως γνωρίζουν, ότι το πράσινο σαπούνι, έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και μάλιστα στο νησί της Λέσβου!
Στο νησί αυτό γινόταν θυσίες ζώων προς τιμήν των νεκρών.
τα ζώα που έσφαζαν, πολλές φορές αποτεφρωνόταν.
Οι στάχτες από τα ξύλα αναμιγνυόταν με τα λίπη από τα σφάγια, και όπως τα παρέσυρε η βροχή,τα έπαιρνε από το βουνό και πήγαιναν στο ποτάμι!
Το χρώμα του νερού τότε, γινόταν κιτρινωπό,
Ο ναός βρισκόταν πάνω σε ένα λόφο, και οι στάχτες είχαν σχηματίσει ένα μικρό βουνό, και μια μέρα, αφού έριξε μια δυνατή βροχή, πήρε το νερό τη στάχτη, τη πέρασε από τα λίπη των σφαγίων, και κατέληξαν στο ποτάμι που πήρε και τότε μια κίτρινη όψη το νερό.
Τότε ακριβώς ήταν που οι γυναίκες πρόσεξαν πως τα ρούχα τους που έπλεναν στο ποτάμι, ήταν πολύ καθαρότερα από άλλες φορές!
Την ιστορία αυτή την έγραψε στα ποιήματά της, η ποιήτρια Σαπφώ, η οποία έγραψε για εκείνες τις φορές που δημιουργήθηκε το κίτρινο αυτό υγρό.
Προς τιμήν της αυτό το ονόμασαν αργότερα ”σαπφωνοποίηση” η ”σαπωνοποίηση”!
Σαπωνοποίηση είναι δηλαδή ένας χημικός όρος, που περιγράφει την παρασκευή σαπουνιού, που αργότερα παρατηρήθηκε, πως προσθέτοντας αλάτι στο μείγμα, αντί στάχτη, η απομάκρυνση της γλυκερίνης γινόταν ευκολότερη!
Αυτό βέβαια με τον καιρό τελειοποιήθηκε ακόμα περισσότερο, και αντί αλάτι χρησιμοποιούν πλέον καυστική ποτάσα, νερό και λάδι καθαρό από την ελιά.
Επιτυγχάνεται έτσι να είναι σκληρότερες οι πλάκες σαπουνιού, και να χρησιμοποιείται εκτός από το λούσιμο και μπάνιο, και στη λάτρα του σπιτιού, πλύσιμο των πιάτων κλπ
Στην αρχαιότητα κάθε σπίτι έφτιαχνε το δικό του σαπούνι και η ελιά θεωρείτο από τότε ευλογημένο δένδρο, γιατί ευδοκιμούσε εύκολα στη χώρα μας, χάριν στον ήλιο της Ελλάδος, και στο εύκρατο κλίμα της.
Και σήμερα ακόμα πολλά σπίτια προτιμούν το πράσινο σαπούνι για την καθαριότητα τους, και δεν είναι λίγοι και εκείνοι που το παράγουν κι όλας οι ίδιοι, αφού ο τρόπος είναι πολύ απλός!
Κείμενο – φωτογραφίες (από βιβλιογραφία) Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
