Μπορεί να μην έρχονται να άτιμα τα χρόνια εκείνα τα παιδικά, αλλά ευτυχώς νοερά πάμε και τα βρίσκουμε εμείς! Και δεν ξέρεις τι να πρωτοθυμηθείς, από την παιδική σου ηλικία!
Με είχε πιάσει θλίψη, θυμάμαι, όταν έφευγα από την ”αθώα” παιδική ηλικία, και έμπαινα πλέον στην εφηβική, γιατί δεν μπορούσα να κάνω, ότι έκανα σαν παιδί, γιατί στο κάτω κάτω σαν παιδιά, είχαμε το ακαταλόγιστο!
Μπορούσαμε ανέμελα να αγλακούμε μέσα στα σπαρμένα των ανθρώπω, να κρυβόμαστε μέσα, να παίζουμε κρυφτό, και εν ανάγκη κοιλιόμαστε κι όλας στη μαλακάδα του σπαρτού σιταριού!
Άσχετα πως τα στάχυα ήταν ήδη ξεπεταγμένα και ετοιμαζόταν να μεστώσουν!
Ο νοτιάς που φέρνει το ζεστό αεράκι της Άνοιξης, φέρνει καλά, αλλά φέρνει και κακά επακόλουθα.
Τα καλά , ας πούμε, είναι η απαλή ατμόσφαιρα για νυχτερινές εξορμήσεις με τη λάμπα για μάζεμα χοχλιών, ασχολία για τους μεγάλους, αλλά κουβάλαγαν και τους μικρούς να μαθαίνουν.
Τα κακά είναι οι διάφορες αρρώστιες, κυρίως περονόσπορος στα σταφύλια, αρρώστιες στα μποστάνια, αλλά και διάφορες χολέρες στα όσπρια, στα φρούτα, και φυσικά και στα στάχυα!
Η χολέρα που πάθαινε ένα στάχυ, ήταν να μαυρίσει ολόκληρο το κεφάλι, και αντί να παράγει αλεύρι, παράγει απλώς μια μαύρη πούδρα!
Τα μαυρισμένα αυτά στάχυα, τα λέγαμε ”μουζωτήρια”. Και αυτό γιατί εύκολα ” μουζώνουν” το δέρμα, δηλαδή βάφουν.
Τα μάθαμε από τα μεγαλύτερα παιδιά , και τα κάναμε χρήση και εμείς.
Δέν ήταν πάντα απαραίτητο για να βάψουμε το ένα το άλλο παιδί , να είναι αποκριές!
Δέν πηγαίναμε πάντα με τα έθιμα που προβάλει η τηλεόραση, γιατί δεν υπήρχε σπίτι με τηλεόραση, στη καλύτερη περίπτωση να υπήρχε ένα ράδιο.
Με αυτή τη λογική, και τον αυτοσχέδιο αετό μας, τον πετάγαμε όποτε θέλαμε, και πριν τις αποκριές, αλλά και μετά!
Το ίδιο και με τα μουζωτήρια! Δεν υπήρχε περίπτωση να μην μπούμε σε σπαρτό σε περίοδο που είναι έτοιμο να μεστώσει, και να μην κάνουμε τουλάχιστον δύο πράγματα!
Το πρώτο να τραβήξουμε ένα στάχυ, να το κόψουμε κοντό, να το πιέσουμε στο κούτελό μας, και να το κάνουμε έτσι μικρό χαμπιολάκι!
Αυτό λοιπόν το μικρό χαμπιολάκι, το φυσάγαμε και έβγαζε ένα ήχο!
Έτσι όλα μαζί φυσάγαμε το χαμπιολάκι και προκαλούσαμε θόρυβο, κάνοντας τον απαραίτητο σαματά και βαβούρα, που άρεσε σε όλα τα παιδιά!
Το άλλο που θα κάναμε στό σπαρμένο, ήταν να ψάξουμε για μουζωτήρια!
Συνήθως βρίσκαμε δυο τρία, και βάφαμε τις μούρες μας, σκάγοντας στα γέλια, ο ένας με το θέαμα του άλλου!
Αν ήταν περίοδος απόκρεων, πηγαίναμε έτσι βαμμένα, και κάναμε βολταράκια στο χωριό να μας δουν!
Κάναμε μουστάκια, γέννια, η γινόμαστε σαν αραπάκια!
Ήταν πολύ πρακτικό το μουζωτήρι, γιατί έβγαινε πανεύκολα σκουπίζοντας το ακόμα και με τα χέρια ή με ένα πανί.
Ενώ τα άλλα βαφτικά, τηγάνια, φούμο του τζακιού, κάμελ μαύρο, ήταν επώδυνο να τα αφαιρέσεις.
Υπήρχε βεβαίως ακόμα ένας άλλος εναλλακτικός τρόπος μαυρίσματος…
Ήταν το μαύρο χαρτί το καρμπόν, που είχε μέσα το δελτίο του προπό ”για να βγαίνει εις διπλούν”! Και εκείνο είχε μια μαύρη χρωστική ουσία που έβαφε!
Πολλά παιδιά, είχαν χρησιμοποιήσει και αυτόν τον τρόπο για να βάψουν τη μούρη τους.
Εσείς μπορεί να τα ξεχάσατε όλα αυτά πολλοί αν και τα ζήσατε, αλλά για αυτό είμαι εγώ εδώ για να σας τα θυμίζω!
Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
