Τα σύνορα της γης

Σε μια αναδρομή στα περασμένα χρόνια, η παράδοση θέλει τούς αγρότες μας να ενσκύπτουν με σεβασμό στη γη που κληρονόμησαν από τούς γονέους τους

Οι πραγματικοί νοικοκυραίοι, δεν ήθελαν να φάνε το χάκι του άλλου, για αυτό έδιναν μεγάλη σημασία στις ειδικές σημαδούρες που τα χώριζαν, που ήταν συνήθως πέτρες, τα κοινώς σ ύ ν ο ρ α.

Τά σύνορα, τα θεωρούσαν ιερά.

Κι άν κατά λάθος ένα σύνορο, κάποιος το χάλαγε με το αλέτρι του, αμέσως κι όλας, πήγαινε να σκάψει να το ξαναβάλει και πάλι στή θέση του!

Τα όρια στα χωράφια τα όριζαν μαζί από κοινού, και οι δύο ενδιαφερόμενοι.

Έτσι έσκαβαν στη γη, στο σημείο που είχαν ορίσει και έχωναν μια πέτρα τη μισή στη γη, πλακωτή η στενόμακρη, δεν έχει σημασία. στις δύο πλευρές και όριζαν το δικαίωμα του κάθε ενός.

Η πέτρα αυτή, δεν έμπαινε συνήθως μόνη.

Γύρω γύρω από την πέτρα, έμπαιναν και άλλες πέντε μικρότερες πέτρες, οι λεγόμενοι μ α ρ τ ύ ρ ο ι !

Οι μαρτύροι, πού ήταν πέντε μικρότερες πέτρες γύρω γύρω, ήταν μια επί πλέον σιγουριά, ότι η πέτρα αυτή, ήταν όντως πραγματικό σύνορο, και όχι μια απλή πέτρα.

Για καλλίτερη σιγουριά, φώναζαν και κάποιους από τούς παλαιότερους, που γνώριζαν καλά τα χωράφια, ή τόν αγροφύλακα τού χωριού, που κι αυτός ήξερε καλά τα χωράφια και όριζαν τα σύνορα..

Τα τελευταία χρόνια, συνηθίζεται να καρφώνουν σιδερά για σύνορα, ή μεταλλικούς στύλους πού τούς μπήγουν βαθιά μέσα στο χώμα.

Σε περιοχές που ήταν βραχώδες το έδαφος, και δεν είχε χώμα να σκάψουν, τότε στα σημεία πού είχαν ορίσει τα όρια, εχάραζαν πάνω στον βράχο ένα σταυρό με ένα κασμά ή τσεκούρι, περίπου από δέκα έως είκοσι εκατοστά τήν κάθε γραμμή του.

Ο σταυρός αυτός εκδήλωνε τις τίμιες προθέσεις τους, να μην κλέψουν τη γη ο ένας του άλλου.

Ο χαραγμένος αυτός σταυρός, έμενε, ανεξίτηλος στο χρόνο και δεν ”έσβηνε” εύκολα από κάποιον κλεφτοχωραφά!.

Στά χρόνια όμως που ζούμε, με τη χρήση τρακτεριών, εξαφανίζουν πλέον τα παλιά σύνορα, και ο νέος ιδιοκτήτης με τό τρακτέρ μή γνωρίζοντας πλέον τα ακριβή όρια, δεν έχει πρόβλημα άν έχει μπει καί δύο μέτρα στό ξένο χωράφι!

Βλέπεις αλλάζουν χέρια τα χωράφια.

Το τρακτέρ που έχει ο άλλος, είναι η δύναμη του στήν κλεψιά.

Χαλάει τα πεζουλάκια, χαλάει τα τραφουλάκια, έτσι εξαφανιζει τα ίχνη. Οταν έχουν πεθάνει οι γεροντότεροι και δέν υπάρχουν μάρτυρες να υποδείξουν τα όρια, φυσικά ο κλέφτης είναι αυτός που θα βγεί κερδισμένος!

Οι νεώτεροι καλλιεργητές δυστυχώς, δέν μοιάζουν στούς παλιούς.

Μπορεί καί παλιά να μήν έλειπαν και οι κλεφτοχωραφάδες, αλλά οι νεώτεροι ρέπουν περισσότερο στο εύκολο κέρδος!

Ετσι, μέ μεγάλη ευκολία, καί μέ ελαφριά τη συνείδηση, τα σύνορα εύκολα τα πετάνε πέρα, ακόμα καί τούς σιδερένιους στύλους!

Εκτός απο θράσος, διαθέτουν καί πιστόλια, έτσι ο κάθε ήσυχος συνορογείτονας, θα πεί…”λείπε με από το δίκιο κι άδικο” καί θά κάνει πίσω.

Ετσι θά παραχωρήσει στήν ουσία ένα μέρος από τήν περιουσία του στόν μοχθηρό γείτονά του..

Κανεις από τούς κλεφτοχωραφάδες πού μέ τόσο ανάλαφρη καρδιά κλέβουν το χάκι του άλλου δέν μπήκε στόν κόπο να σκευθεί, πόσες καί πόσες γενεές ανθρώπων πέρασαν καί έφαγαν τίμιο ψώμι από το χωράφι αυτό .,

Οι ίδιοι νομίζουν ότι θα ζούν γιά μιάν αιωνιότητα;

Δέν σκέφτονται ότι καί εκείνοι είναι προσωρινοί σέ αυτή τη ζωή…

χάκι = περιουσιακό δικαίωμα

τραφουλάκια = ξερολιθιές

Κείμενο – φωτογραφία: Γεώργιος Χουστουλάκης