του Αντώνη Κουκλινού
Σαράντα μέρες ήτονε, το πρόσωπο τση μέρας,
παραπλανούσε τις αρχές, ένας πατέρας, τέρας.
Από τη πρώτη τη στιγμή, συγχώρεσέ με Θέ μου,
είπα πως είσαι ο φονιάς, αλήθεια φαίνεταί μου.
Έστησες σόου κάμερες και δημοσιογράφοι,
κ’ εδήλωνες το πόνο σου, του κόσμου κατακάθι.
Δίπλα στη κούνια του μωρού, την ώρα που κοιμάται,
θανατώσες τη μάνα ντου κ’ η γης μοιρολογάται.
Κ’ έκανες πως σε δέσανε και τρείς πως σε χτυπούνε,
οι κλέφτες τάχα ψάχνανε κ’ άλλα λεφτά να βρούνε.
Αγκάλιαζες τη μάνα τζη, συμπόνια για να δείξεις,
κ’ ούλους μα σε κορόιδευγες, το φόνο σου να κρύψεις.
Με το παιδί σου αγκαλιά, για να σε λυπηθούνε,
κηδείες και μνημόσυνα, έκανες να σε ιδούνε.
Ένας ψυχρός εκτελεστής, ψεύτης και πουλημένος,
ήφηκες ορφανό παιδί, να σαι καταραμένος.
Ένα κοπέλι ορφανό, μ’ ένα φονιά πατέρα,
χωρίς τη μάνα δε θα βρεί, ραχάτι μνιά ν’ ημέρα.
Αυτός δε θέλει δικαστή, μέσα να το νε κλείσει,
μ’ αν έχει τσίπα πρέπει του, να πα ν’ αυτοκτονήσει…
Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook
