Ένα ευτράπελο τη παραμονή τση Πρωτοχρονιάς, στη Χώρα!!

Μια αληθινή ιστορία

Τη μεγαλοκυρία ήκανε η Ελπινίκη, ενώ παντοτινός τση στολισμένη και βαμμένη την εθόργιενες.

Το μαλλί τζη πάντοτε βαμμένο με αντάβγες, που πλούσιες μπούκλες ήκανε, ανύχι χεργιών μακρύ προσθετό βαμμένο κατακόκκινο, πούντρες πασπαλισμένες πολλές πολλές στα μάγουλα τζη, σχέδιο φρυδιού τελευταίας μόδας, ενώ αχείλι καρνάδα κόκκινο βαμμένο είχενε.

Παντοτινός τση τη μεγάλη κοντέσα παρίστανε, που και η μύτη τζη να τσ’ ήπεφτε χάμω, δεν θά ΄σκυβε να την αναμαζώξει.

Πέρα ‘πό τουτανά, επροσπαθούσενε νά ‘χει τρόπους συμπεριφοράς άψογους, ενώ το σπιτικό τζη πεντακάθαρο το διατηρούσενε και ξεχώριζε απ’ ούλα τα άλλα σπιτικά τση γειτονιάς, εκειά εντός των τυχών του Ηρακλείου, απού ήτονε.

Επλησιάζανε οι μέρες τση Πρωτοχρονιάς και ούλο το σόϊ τζη είχενε καλεσμένο στο σπιτικό τζη, για τη παραμονή του Άι Βασίλη, για να φάνε δηλαδή και να ποιούνε, καθώς και να κόψουνε τη καθιερωμένη βασιλόπιτα στην αλλαγή του χρόνου, όπως και τελικά εγίνηκε.

Εμαζωχτήκανε ούλοι ντως μαζί, ούλα τα κοπέλια, νύμφες, γαμπροί, γγονάκια, όπως και μερικοί φίλοι και κοντοσυγγενείς.

Σε ένα καλά μεγάλο παλαιϊνό τεψί είχενε η Ελπινίκη τη βασιλόπιτα σασμένη, καθόσον όπως υπολόγιζε, η μάζωξη καλά μεγάλη θα λα ν-είναι.

Από πολύ νωρίς όμως διέδιδε, ότι θα ν-είναι μεγάλος τυχερός όποιος θα βρει το φλουρί στη βασιλόπιτα οφέτος, καθόσον είχενε σκοπό να ρίξει για φλουρί στη ζύμη μέσα, μια χρυσή λύρα.

Η αλήθεια βέβαια ήτονε, ότι είχενε σκοπό να ρίξει τη χρυσή λύρα μέσα στη ζύμη τση βασιλόπιτας, εξάλλου και περίσσιες τσ’ είχενε.

Επειδή όμως όταν την ήπλαθε, καθόσον ήτονε μεγάλη η πίτα και αυτή είχενε κουραστεί, είχενε ξεχάσει να τη ρίξει μέσα στη ζύμη.

Τη θυμήθηκε όταν πλέον αργότερα την είδενε στη πιατοθήκη απάνω, που την είχενε αφήσει λίγο πλια ομπρός.

Αλλά ετότες σάς ήτονε πλέον αργά και η βασιλόπιτα είχενε ψηθεί, χωρίς να έχει μέσα τη λύρα.

Ήθελε όμως να το διασκεδάσει με τον εαυτόν τζη, παίζοντας με την αγωνία των άλλονώ, λέγοντας τους μερικά ψώματα.

Του ότι δηλαδή στη βασιλόπιτα μέσα είχενε ρίξει μια χρυσή λύρα και εκ των υστέρων να τους πει, είντα τσ’ είχενε συμβεί τση μαύρο κακομοίτσας.

Ήφθασε η αλλαγή του χρόνου και μετά το παραδοσιακό αντάλλαγμα φιλιών και ευχών για τον καινούργιο χρόνο και το χαρτζιλίκωμα των μικιών κοπελιών για τη καλή ντως χέρα, ήφερε το τεψί με τη βασιλόπιτα απάνω στο τραπέζι.

Ολόρθα εστέκανε τα γγονάκια, γύρου γύρου από το τεψί, περιμένοντας με μεγάλη ανυπομονησία τη κοπή τση πίτας, αλλά και οι μεγάλοι, ανάλογα εκάνανε.

Σιμώνει ο σπιτονοικοκύρης με ένα Κρητικό μαχαίρι και σταυρώνει τη πίτα και αρχινά να κόβγει μικιά κομμάθια για το κάθε ένα ξεχωριστά, αφού πρωτοέβγαλε, του σπιθιού, του Χριστού και τση Παναγιάς, καθώς και του Άι Βασίλη.
Ζωγραφισμένη στο πρόσωπο ολονών ήτονε η αγωνία, ποιανού θα πέσει το φλουρί οφέτος, που πέρα από γουρλής που θα θεωρούντονε, χρυσή λύρα ήτονε το τυχερό!!

Ενώ τση Ελπινίκης και τα αυθιά εγελούσανε, απού εσίμωσεν η ώρα πού θα τσι κορόιδευγε ούλους, ετσά μια ουλιά.

Σα κι ήβγαλε το τελευταίο κομμάτι τση πίτας ο σπιτονοικοκύρης, ούλοι επομείνανε χασκούμενοι, που δεν είδανε φλουρί στο μπάτο τση πίτας.

Όπως ήτονε φυσικό όμως, επερμένανε μπας και βρεθεί μέσα στη γουλιά του κάθ’ ενός.

Για εκείνο νά ο καθ’ ένας, ενώ ήτρωγε το δικό ντου κομμάτι ανυπομονούσε να ιδεί αν του τύχει η χρυσή λύρα.

Δεν ήργισε όμως ο δεύτερος γαμπρός τση Ελπινίκης, να μασήσει πράμα σκληρό και αρχίνηξε να φωνιάζει πολύ δυνατά.

Ω τ’ αντόντι μου!!

Ω!! τ΄αντόντι μου!!! Εμένα ήτυχε, εμένα!!

Η Ελπινίκη ετρουλάθιασε για μιας, γιατί καλά ήξερε ότι λύρα στη βασιλόπιτα μέσα δεν υπάρχει.

Βγάζει όμως ο γαμπρός από τη μπούκα του μέσα, αυτό το σκληρό απού εβρήκενε κομμάτι, το φλουρί δηλαδή, αλλά μόνο λύρα απού δεν ήτονε!!

Ήτονε το μεγάλο προσθετό κόκκινο ανύχι τσι πεθεράς του, απού όταν ανεκάτεβγε τη ζύμη τση πίτας, τση είχενε ξεκολλήσει και είχενε ανεκατευτεί στη ζύμη μέσα!!

”Αν έχεις τύχη διάβαινε και ριζικό περπάτα!!”.

Το νου σας κοπέλια τετρακόσα, μεθαύριο στη κοπή τση βασιλόπιτας και ένα παραπάνω όσοι έχετε πεθερά με μεγάλα ανύχια!!

Εύχομαι ολόψυχα, Χρόνια Πολλά και καλή Χρονιά!!

Σύνταξη κειμένου, διάσωση ιστορικού: Φανούριος Ζαχαριουδάκης