Connect with us

People

Γιώργος Χουστουλάκης: Ένας λάτρης της λαογραφίας και της φύσης που έλειπε από την Μεσαρά

Δημοσιεύτηκε

στις

Μετά από τέσσερα χρόνια συνεργασίας με το cretanmagazine.gr, ο Γιώργος Χουστουλάκης από τη Γαλιά Δήμου Φαιστού, έχει ανεβάσει ήδη παραπάνω από 300 λαογραφικά και περιβαλλοντολογικά θέματα της Κρήτης μας


Με την ευκαιρία που το cretanmagazine καθιέρωσε ως logo τον λαβύρινθο, λόγω του άρθρου που έγραψε ο Γεώργιος Χουστουλάκης γι’αυτό και την συμπλήρωσης των 300 λαογραφικών και περιβαλλοντολογικών θεμάτων της Κρήτης μας που έχει γράψει στο cretanmagazine.gr, νοιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω τον Γιώργο.

Μας εξέπληξε το μεράκι, το πάθος και το ενδιαφέρον του Γιώργου, στα θέματα που αφορούν τη Μεσαρά και την Κρήτη.

Ότι αξιόλογο θέμα γνωρίζει να μας το μεταφέρει με τον δικό του απλό και ιδιαίτερο τρόπο. Aκoμα ενίοτε, και με το χιούμορ που τον διακρίνει

Από την πρώτη στιγμή, βρίσκει το χρόνο και γράφει ανελλιπώς ο ίδιος τα θέματά του στο περιοδικό μας με ποικίλα θέματα.

Ο ίδιος πολλές από τις ιστορίες που έχει ανεβάσει, αρχικά τις είχε αρχικά κρατήσει στις σημειώσεις του , με σκοπό να βρει τρόπο να τις διασώσει.

Και η αφορμή δόθηκε, μέσω του ηλεκτρονικού περιοδικού www.cretanmagazine.gr.

Μα και σήμερα, παίρνει πληροφορίες από ανθρώπους που γνωρίζουν κάποια πράγματα και μας τις μεταδίδει.

Απ’ ότι μας είπε, από μικρός ήθελε να γίνει δημοσιογράφος! Το μεράκι αυτό πάντως που έχει, το διατηρεί ακόμα και σήμερα!

Δεν έχει βγάλει πανεπιστήμια, παρά μονάχα το εξατάξιο γυμνάσιο, και στη συνέχεια μια μέση τεχνική σχολή.

Για αυτό, η γλώσσα που γράφει, είναι απλή, χωρίς δύσκολα νοήματα, και γίνεται έτσι ιδιαίτερα κατανοητή πιο εύκολα από τους… μη προχωρημένους στα γράμματα!

Για πολλούς, προκαλεί εντύπωση η πληθώρα των θεμάτων του, ειδικά σε ότι αφορά τη φύση, αλλά επίσης και στα λαογραφικά, και παλιά ενθυμήματα.

Ο ίδιος από μικρός ήταν απλός παρατηρητής της φύσης, και θαύμαζε την κάθε λεπτομέρεια και παραξενιά της, τα αξιοπερίεργα, και ότι του έκανε εντύπωση, και τα είχε κρατήσει στην άκρη του μυαλού του.

Σήμερα απλά θυμάται και γράφει όσα έζησε.

Θα μπορούσε να πει κανείς, πως το όλο έργο του είναι κατά κάποιον τρόπο και μια …αυτοβιογραφία! Και αυτό, γιατί τα συνδυάζει με τα βιώματα του.

Συνδυάζει δε παράλληλα με τα θέματα του και το πάθος του με την φωτογραφία, και στα 90 τοις εκατό των θεμάτων που ανεβάζει, είναι δικές του φωτογραφίες.

Έχει τεράστιο αρχείο φωτογραφιών, για να μπορεί εύκολα να καλύπτει τα θέματα του.

Κυρίως, πέρα από την φωτογραφία, του αρέσει να αναδεικνύει και να προβάλλει, παλιά γνώριμα πρόσωπα που ζουν ή έχουν πεθάνει.

Του αρέσει να ανεβάζει παλιές ιστορίες που έχει ακούσει, επίσης ήθη και έθιμα, της Κρήτης, και ειδικά της Μεσαράς.

Δεν είναι άνθρωπος της αυτοπροβολής, απεναντίας, διατηρεί χαμηλό προφίλ.

Εν τούτοις τον αναδεικνύει και τον προβάλλει το ίδιο το έργο του, που ένα μέρος τουλάχιστον έχει ανεβάσει το και θα μπορείτε να το δείτε…

Έγραψε το Μεσαρίτικο λεξικό, ένα πολύ σπουδαίο έργο το οποίο ακόμα το δουλεύουμε. (Μπορείτε να το δείτε στο www.cretanlexiko.gr)

Δεν επιθυμεί να τον αποκαλούμε λαογράφο, γιατί τη θεωρεί μεγάλη κουβέντα, και βαριά ευθύνη.

Μένει όμως ευχαριστημένος, όταν μαθαίνει ότι διαβάζονται και κοινοποιούνται τα θέματά του.

Φίλε Γιώργο, όλοι οι αναγνώστες του cretanmagazine, και εγώ προσωπικά σε ευχαριστούμε, και ευχόμαστε να συνεχίσεις να γράφεις ακάθεκτος…

 

Ιορδάνης Μπιτσακάκης

People

Πεθαίνει ο Νικόλας Άσιμος

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη


Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος. Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε.

Στα δεκαοχτώ του έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής. Αρχικός στόχος του ήταν να περάσει στο τμήμα δημοσιογραφίας, την οποία άσκησε ερασιτεχνικά παράλληλα με τις σπουδές του. Σε κάποιο άρθρο του σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άσιμος κι έκτοτε το καθιέρωσε. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έφτιαξε ένα φοιτητικό θεατρικό εργαστήρι, παίζοντας Αριστοφάνη, Μένανδρο, Μολιέρο.

Τότε αγόρασε και την πρώτη του κιθάρα. Σχεδόν από την Α’ Γυμνασίου έγραφε στιχάκια και ποιήματα, αλλά ποτέ δεν είχε εκδηλώσει καμία έφεση προς τη μουσική. Αυτοδίδακτος μουσικός, άρχισε εμφανίσεις σε μικρές μπουάτ. Ανυπότακτος, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις της λογοκρισίας για τα τραγούδια του και τα λεγόμενά του. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην Ασφάλεια. Όταν τον άφησαν, η ταυτότητά του είχε χαθεί. Δεν έβγαλε άλλη, παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα, οπότε κατάφερε να του εκδώσουν μία ταυτότητα στο όνομα Άσιμος, με τη «διευκρίνιση» στο σημείο του θρησκεύματος: Άνευ θρησκεύματος.

Το 1973, και χωρίς πτυχίο, κατέβηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα, σε συνεργασία με τραγουδιστές, ηθοποιούς και συνθέτες, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με μουσική, κείμενα, σκετς και ντοκουμέντα κόντρα στο κατεστημένο: «5η εποχή», «11η εντολή», «Χνάρι», «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», «Σούσουρο». Ανάμεσα στους τότε συνεργάτες του, πολλά και γνωστά ονόματα: Γκαϊφύλιας, Τραντάλης, Πανυπέρης, Φινίκης, Μουζακίτης, Σπυρόπουλος κ.α.

Το 1975 κυκλοφόρησε τα πρώτα του τραγούδια σ’ ένα δισκάκι 45 στροφών (Ρωμιός- Μηχανισμός). Παράλληλα άρχισε την έκδοση «παράνομων» κασετών, που ηχογραφούσε και διακινούσε μόνος του στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι, στο Λυκαβηττό. Δημιούργησε την «Exarchia Square Band» και συμμετείχε σε συναυλίες, κοινωνικοπολιτικές εκδηλώσεις, μουσικοθεατρικά σχήματα, θέατρο του δρόμου, διάφορα δρώμενα. Κατά καιρούς, συνεργάστηκε με πολλά σχήματα και καλλιτέχνες.

Το 1977 φυλακίστηκε για δύο μήνες, μαζί με άλλους πέντε εκδότες – συγγραφείς, με επίσημη κατηγορία: «εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο». Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» και το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, με τίτλο «Ξαναπές το», σε τέσσερα τραγούδια του οποίου συμμετείχαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Χαρούλα Αλεξίου.

Περίπου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην οδό Καλλιδρομίου. Ήταν ο «Χώρος Προετοιμασίας» όπως το ονόμασε, αλλά και διαμονής, αφού αυτό ήταν και το σπίτι του. Εκεί έγραφε, συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνίδια για παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα κατασκευής γνωστών του, κασέτες δικές του κυρίως, φωτιστικά, πήλινα, κάρτες παλιές και πολλά άλλα.

Το 1987 οδηγήθηκε βιαίως σε ψυχοθεραπευτική κλινική και λίγο αργότερα στις φυλακές Κορυδαλλού, με την κατηγορία του βιασμού. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα γι’ αυτή την αβάσιμη κατηγορία, που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Η εκκρεμούσα δίκη, μαζί με τ’ άλλα προβλήματα που ήταν πολλά, συσσωρεύτηκαν μέσα του… Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας, στις 17 Μαρτίου του 1988 βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του.

Μετά θάνατον, κυκλοφόρησαν δύο ακόμη δίσκοι του: «Το φανάρι του Διογένη» με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου και το «Γιουσουρούμ – Στο φαλιμέντο του κόσμου», με τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

sansimera.gr

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

People

Η Κρητικιά δασκάλα που έσπαγε τις βέργες!

Δημοσιεύτηκε

στις

Μια Ελληνίδα δασκάλα από το 1964 μάλιστα Κρητικιά, έβαζε με τον δικό της μοναδικό τρόπο από ένα λιθαράκι κάθε μέρα, για να καταφέρει και εκείνη μαζί με πολλούς άλλους παιδαγωγούς να καταργηθεί τελικά το ξύλο, σαν «τρόπος ορθής διαπαιδαγώγησης του μαθητή»!


Η δασκάλα αυτή, που πρωτοδιορίστηκε το 1964, και απολύθηκε το 1991, και δεν είναι άλλη από την Μοιριανή – Γαλιανή Βασιλεία Μαρκάκη του Κων/ου, συνταξιούχο σήμερα και κάτοικο Αθηνών!

Η νεαρή τότε δασκάλα Βασιλεία Μαρκάκη, δεν μπορούσε να διανοηθεί, πως είναι σωστό ένα μέτρο, με το να ξεσπούν οι δάσκαλοι, στα ευαίσθητα χέρια των μικρών παιδιών, επειδή απλά υπήρχε ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ δασκάλων, μαθητών και γονέων!

Δεν μπορούσε να ανεχτεί ακόμα και τις προτροπές των γονέων, να λένε στον εκάστοτε παιδαγωγό:

– Δάσκαλε, άφησε μόνο τα κόκκαλα γερά, νομίζοντας ότι το παιδί τους τρώγοντας ξύλο, θα γίνει τελικά ο άνθρωπος που ονειρεύονται!

Χωρίς καν να αντιλαμβάνονται όλοι τους, πόσα κόμπλεξ θα δημιουργούσαν στο παιδί, που μπορεί να τους αφήσουν στίγματα, που να τους να μείνουν μέχρι τα γεράματα!

Το σύστημα αυτό με το ξύλο, το έβλεπε εντελώς λανθασμένο, και έβαλε στόχο της να το πολεμήσει με νύχια και δόντια, αλλά προπάντων διάλεξε τον πιο λογικό τρόπο, «δια της πειθώ»!.

Κάποτε, και πριν ακόμα πάρει το πτυχίο δασκάλας, το είχε πει και στον ίδιο τον Μακαριστό Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας Τιμόθεο:

– Εγώ Δέσποτα, άμα γίνω δασκάλα, θα σπάω όλες τις βέργες!
Ο Δέσποτας τη κοίταξε χαμογελώντας και της είπε:

– Καλά θα κάνεις παιδί μου!

Μόλις διορίστηκε στο πρώτο σχολείο στο Περιστέρι, είδε πως σε κάθε έδρα των δασκάλων είχε και από μία βέργα, στο δε γραφείο των δασκάλων είχε οκτώ βέργες!

Πάει λοιπόν ένα πρωί νωρίτερα, και σπάει όλες αυτές τις βέργες!

Στη συνέχεια προσπαθούσε να πείσει τους δασκάλους συναδέλφους της, και τον ίδιο τον διευθυντή λέγοντάς τους:

– Όταν ήρθα στο σχολείο σας και είδα στο γραφείο μου μια βέργα, νόμισα ότι την είχατε για να δείχνουμε στον πίνακα και στο χάρτη κάποια σημεία.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα χρησιμοποιούσατε την ίδια βέργα για να δέρνετε τα παιδιά με τα τόσο ευαίσθητα χεράκια τους!

Σιγά σιγά τους έπεισε όλους και δεν είχαν ποια και εκείνοι το κουράγιο να δείρουν ξανά μαθητή!

Κάπως έτσι έγινε και με το επόμενο σχολείο στον Κολωνό, που πήρε μετάθεση.

Εκεί ήταν μαζί με τον σύζυγό της, δάσκαλο και αυτός και διευθυντή κάποιο κ. Φώτη.

Έσπασε και εκεί όλες τις βέργες, και έπεισε πρώτα πρώτα τον άνδρα της που ήταν σκληροπυρηνικός με τα παιδιά, να πάψει να τα δέρνει!

Ο κ. Φώτης ο διευθυντής αρχικά δεν συμφωνούσε, αλλά η Βασιλεία του είπε μια μέρα.

– Βρε Φώτη μου, με αυτές τις βέργες δέρνουμε τα χεράκια των παιδιών, πως το κάνει η καρδιά σας να τα βλέπετε να ματώνουν;

– Ας ματώνουν, απάντησε ο κ. Φώτης, και έβαλε πάλι τα παιδιά να του φέρουν άλλες βέργες!

Όμως η επίμονη και ευαίσθητη Βασιλεία, τις έσπασε και αυτές όλες το επόμενο πρωί!

Τότε ο διευθυντής την κάλεσε πάλι και της είπε:

– Βρε συ Βασιλεία, καινούργια μόδα θα μας βγάλεις τώρα, να καταργήσουμε τις βέργες;

Τότε η Βασιλεία του απάντησε ξανά:

– Μα βρε Φώτη, εσύ είσαι πολύ καλός άνθρωπος, πως διανοείσαι να χτυπάς μικρά παιδιά, και αυτό να το θεωρείς μάλιστα και σωστό παιδαγωγικό σύστημα;

Είχε τον τρόπο της η Βασιλεία, γιατί τελικά τους έπεισε όλους και εκεί, ακόμα και τον κ. Φώτη!

Το ίδιο έγινε και στο Δημοτικό Μπουρναζίου! Αφού και εκεί έσπασε όλες τις βέργες, κατάφερε και εκεί να καταργηθούν παντελώς από το σχολείο τους!

Χαρακτηριστικό της υπόθεσης ήταν, πως όταν ήταν να απολυθεί από την υπηρεσία, ο διευθυντής κάλεσε και τον Επιθεωρητή να πει και εκείνος διό λόγια στην εκδήλωση αποχαιρετισμού.

Ο Επιθεωρητής πήγε, έστειλε μάλιστα και ειδικό έπαινο στη Βασιλεία, για τον μοναδικό τρόπο που εξάσκησε το λειτούργημα τα παιδαγωγού!

Στην ομιλία του για την αποχώρηση της Βασιλείας από την υπηρεσία, έβγαλε λόγο, και μεταξύ των άλλων ανέφερε και τα εξής:

Φεύγει σήμερα από την υπηρεσία μας μια σπουδαία δασκάλα, η Μαρκάκη Βασιλεία, είναι εκείνη που έσπαγε τις βέργες, και που κατάφερε να μας πείσει και όλους εμάς, πως πρέπει να αλλάξει επιτέλους το παιδαγωγικό μας σύστημα. Αν και αργά, καταλάβαμε και όλοι εμείς πως το σύστημα με το ξύλο, δεν ήταν τελικά το σωστό…

Η Βασιλεία πήρε στα χέρια της τον Έπαινο, και έφυγε πλήρως ικανοποιημένη, πως τελικά έκανε το καθήκον της!

H γυναίκα αυτή και σήμερα που ζει στο διαμέρισμά της, κοντά στη Λένορμαν, παραμένει ένας ρομαντικός άνθρωπος, γελαστός και καλοσυνάτος, με το πάθος ακόμα να μεταδίδει τις γνώσεις της στους άλλους.

Είμαι τυχερός που τη γνώρισα!

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

People

Η Ελληνίδα της NASA έγινε η πρώτη Barbie από την Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε

στις

«Κάθε βήμα μας φέρνει κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο να πετύχουμε το όνειρο μας… Μπορείς να γίνεις ό,τι ονειρεύεσαι!»


Για να γιορτάσει την 60ή επέτειό της και την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η Mattel τιμά γυναίκες που είναι ιστορικά και σύγχρονα γυναικεία πρότυπα από όλο τον κόσμο σε μια προσπάθεια να εμπνεύσει όλο και περισσότερα κορίτσια. 

Μία από αυτές είναι η Ελένη Αντωνιάδου, η ερευνήτρια στη NASA η οποία γίνεται η πρώτη Ελληνίδα Barbie Role Model.  

Η δουλειά, η εξειδίκευση και τα επιτεύγματα της Ελένης Αντωνιάδου αναγνωρίζονται από όλον τον κόσμο καθώς έχει διακριθεί διεθνώς στον τομέα της μεταμόσχευσης τεχνητών οργάνων, μιας πρωτοποριακής και φιλόδοξης μεθόδου που αναμένεται να σώσει εκατομμύρια ζωές. 

Η ίδια δήλωσε σχετικά:

«Ήταν πολλές οι στιγμές που ένιωσα ότι είναι πολύ μεγάλα τα εμπόδια για να τα προσπεράσω. Όμως πίστεψα στον εαυτό μου και σκέφτηκα ότι κάθε όνειρο όταν του βάζεις μια ημερομηνία, γίνεται στόχος και κάθε στόχος όταν κάνεις μικρά, μικρά βήματα μπορεί να επιτευχθεί. Και κάθε βήμα μας φέρνει κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο να πετύχουμε το όνειρο μας… Μπορείς να γίνεις ό,τι ονειρεύεσαι!» 

Η Ελένη Αντωνιάδου, αναδείχθηκε Γυναίκα της Χρονιάς το 2013 στην εκδήλωση FDM Everywoman In Technology Awards στο Λονδίνο.

Η Ελληνίδα επιστήμονας δημιούργησε μια τεχνητή τραχεία, η οποία χρησιμοποιήθηκε σε ασθενή που έπασχε από καρκίνο και μάλιστα είχε επιτυχή αποτελέσματα.

Αυτό ήταν το πρώτο πλήρως λειτουργικό τεχνητό όργανο που μεταμοσχεύθηκε σε ασθενή και αυτό το επίτευγμα ήταν αρκετό για να χαρίσει στην Ελένη Αντωνιάδου αυτή τη σημαντική διάκριση.

Η 31χρονη επιστήμονας είναι επικεφαλής του οργανισμού Μεταμοσχεύσεις χωρίς Δότες, ενώ μεταξύ άλλων ασχολείται με τη βιοτεχνολογία και την αναγεννητική ιατρική. Παράλληλα, το 2012 επιλέχθηκε να είναι ένα από τα μέλη της επιστημονικής ομάδας της Διεύθυνσης Βιοτεχνολογίας στο εργαστήριο της NASA.

Πριν από δύο χρόνια περίπου, η Ελένη Αντωνιάδου είχε μοιραστεί μερικές πεποιθήσεις της όσον αφορά τη δουλειά και τον χρόνο που αφιερώνουμε στα πράγματα που αξίζουν πραγματικά στη ζωή: 

1. Το να δουλεύεις περισσότερες ώρες από όσες ξοδεύεις για να ζεις δεν είναι καθόλου καλή ιδέα.

2. Το burn out δεν γίνεται μόνο λόγω φόρτου εργασίας, γίνεται γιατί ο φόρτος εργασίας είναι πιο μεγάλος από το κίνητρο για τη δουλειά.

3. Ίσως, το μόνο πράγμα πιου σε κρατάει πίσω από το να τα καταφερεις δεν είναι οι ευκαιρίες, αλλά η ανάθεση αρμοδιοτήτων και η ομαδική δουλειά.

4. Η επιλογή των κατάλληλων συνεργατών έχει θεμελιώδη αξία. Και η επιλογή συντρόφου ζωής θα μπορούσε, θα έπρεπε και πρέπει να είναι η πιο σημαντική απόφαση που θα πάρετε, αν δεν ορίσετε τις προτεραιότητές σας με μυωπικό όραμα.

Φωτογραφίες: Mattel, Eleni Antoniadou facebook 

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη