Connect with us

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Η αγγειοπλαστική στη Μεσαρά τα παλιά χρόνια

Δημοσιεύτηκε

στις

Το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, ήταν στον Θραψανό Ηρακλείου – Τα Θραψανιώτικα πιθάρια ήταν περιζήτητα


Άλλα κέντρα ήταν στις Μαργαρίτες Μυλοποτάμου στο Ρέθυμνο, τα Νοχιά στα Χανιά και το Κεντρί στο Λασίθι.

Είχε όμως αναπτυχθεί και στη Μεσαρά η τεχνική της αγγειοπλαστικής την οποία είχαν φέρει τεχνίτες από άλλα μέρη.

Αγγειοπλάστες που είχαν έρθει στη Μεσαρά από τις Μαργαρίτες, κατοίκησαν σε διάφορα χωριά όπως στη Γαλιά και στου Σίβα

Μάλιστα, είχε και στην περιοχή «Σφακοριάκια» του Κουσέ, Θραψανιώτες αγγειοπλάστες που κατέβαιναν , έφτιαχναν πιθάρια και σταμιά εκεί, τη δεκαετία του 1960.

Έτσι λοιπόν, από όλους αυτούς, διαδόθηκε η παραδοσιακή αυτή τέχνη χωρίς εξειδικευμένα μηχανήματα, αλλά με τον ίδιο σχεδόν τρόπο που τα έφτιαχναν και οι αρχαίοι πριν χιλιάδες χρόνια.

Μονάχα με τα απλά υλικά της φύσης, ξύλο νερό, χώμα πέτρα φωτιά.

Αυτή η τεχνική, κράτησε μέχρι το ’65 με ΄70, όπου και πέρασε στα χέρια της ηλεκτροκίνητης βιοτεχνίας ,όπως τη συνεχίζει και σήμερα ο Μαρίνος στις Μοίρες.

Κατάλληλα χώματα και είδη χωμάτων

Τους αγγειοπλάστες ο κόσμος τους έλεγε απλά «σταμνάδες».

Σε διάφορα χωριά υπήρχαν καμίνια, όπως στη Γαλιά, στου Σίβα, στου Κουσέ και αλλού..

Σήμερα τέτοιου τύπου καμίνι δεν καίει πλέον πουθενά.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Για να φτιαχτεί ένα καμίνι για κεραμικά σε ένα χωριό, έπρεπε πρώτον, να υπάρχει και η κατάλληλη υποδομή.

Δηλαδή το κατάλληλο χώμα στη περιοχή, που ήταν το αργιλόχωμα.

Δεύτερον, το χωράφι αυτό να είναι ιδιόκτητο, η να μπορεί να νοικιαστεί, για να μπορεί να γίνει εξόρυξη.

Έπρεπε να υπάρχει τουλάχιστον τριών λογιών χώμα, το άσπρο, το μαύρο η κόκκινο, και το γκρι – μπλε η πράσινο.

Στα καλά χώματα ανήκει και η «κουμουλιά», που είχε ένα κιτρινωπό χρώμα.

Το χώμα το έσκαβαν με τις αξίνες, το κοπάνιζαν αρχικά επιτόπου με ένα σκληρό ξύλο, κυρίως χαρουπιάς, και το φόρτωναν στα γαϊδούρια, με «χωματοκόφινα» η σε λινά τσουβάλια, και το κουβαλούσαν στο σπίτι.

Το κάθε χρώμα, πράσινο, κόκκινο, η κουμουλιά, ήταν για διαφορετική χρήση.

Το πράσινο η γκρι – μπλε, έκανε κυρίως τη μόνωση.

Από το ίδιο χώμα σκέπαζαν και τις στέγες των σπιτιών πάνω από τα μεσοδόκια και τις καλαμωτές.

Το έλεγαν και «λεπιδόχωμα» η «λεπίδα».

Ήταν και στεγανό στο νερό, αλλά και μονωτικό στη θερμοκρασία.

Τα σταμνιά που προοριζόταν για «κρυγιοστάμνια», τα έκαναν με πράσινο, η γκρι – μπλε χρώμα, αλλά με πιο παχιά τοιχώματα, για να κρατάει δροσερό το νερό.

Δεν το έψηναν πολύ, να κρατάει υγρασία, αλλά ωστόσο έσπαγαν όμως και ευκολότερα.

Το κρυγιοστάμνι στο σπίτι, το είχαν συνήθως σκεπασμένο με ένα κομμάτι πανί βρεγμένο και διατηρούσε δροσερό το νερό, όλη μέρα.

Τα υπόλοιπα σταμνιά για μεταφορά νερού κλπ, όπως και όλα τα άλλα, ήταν από κόκκινο η μαύρο χώμα, ήταν λεπτότερα σε πάχος, και πιο σκληρά, γιατί είχαν περισσότερη διάρκεια στο ψήσιμο τους.

aggeioplastiki

Η διαδικασία στο εργαστήριο

Πρώτα άδειαζαν το χώμα στην αυλή και το κοπάνιζαν με το κόπανο.

Στη συνέχεια το κοσκίνιζαν με το κόσκινο, και το έριχναν στις «λύμπες».

Από εκεί έπαιρναν τη λάσπη και την δούλευαν στον «τροχό» η στο «τροχί».

Τέλος στην ήλιο μια δυο μέρες να σκληρύνει κάπως, και τότε που ο πηλός ήταν μαλακός, έφτιαχναν τα σχέδια, και κατόπιν τα έβαζαν στο καμίνι για να ψηθούν και να σκληρύνουν.

Μετά το καμίνι αν χρειαζόταν χρωματισμός γινόταν αλλά ξανάμπαινε στο καμίνι για να ψηθεί και το χρώμα

Οι λύμπες

Ζυμωτήρας δεν υπήρχε τότε, απλά κοσκίνιζαν στο κόσκινο το κοπανισμένο χώμα, και το έριχναν στη πρώτη δεξαμενή με νερό.

Η δεξαμενή αυτή λεγόταν «λύμπα».

Υπήρχαν δύο λύμπες, οι οποίες ήταν οι χώροι πού έμπαινε το χώμα ανακατεμένο με το νερό.

Σε άλλα μέρη τις λύμπες τις έλεγαν και «καρούτες».

Οι λύμπες ήταν σαν τεράστια πιθάρια κομμένα στη μέση, αλλά πολύ ανοιχτά από επάνω, και στένευαν στο κάτω μέρος.

Είχαν αυτό το σχήμα για να δουλεύεται εύκολα η λάσπη.

Στην πρώτη λύμπα έπεφτε το χώμα, περασμένο από κόσκινο μέσα στο νερό.

Στο νερό, διαλεγόταν καλά τα πετραδάκια με τη βοήθεια ενός κουβά και με ενός κόσκινου.

Στη δεύτερη λύμπα πέρναγε η «γλυνιά», δηλ το νερό αναμεμειγμένο με το χώμα από τη πρώτη λύμπα, στη συνέχεια πέρναγε στη δεύτερη, αφού πρώτα πέρναγε από τη λεγόμενη «κνισάρα» (σίτα), πριν πέσει μέσα.

Εκεί έμενε μέρες η μήνες, να κατασταλάξει η λάσπη στον πάτο, αφαιρούσαν έπειτα το νερό από πάνω, και στο τέλος αφού εξατμιζόταν με τον αέρα και τον ήλιο και το υπόλοιπο νερό που έμενε, έμενε η τελικά η «ζύμη», αν δεν κολλούσε στα χέρια, ήταν κατάλληλη να δουλευτεί.

Όλες οι διαδικασίες γινόταν «με το μάτι», από τη παρασκευή της λάσπης μέχρι και το ψήσιμο.

aggeioplastiki2

Ο τροχός και το τροχί

Από τα κύρια εργαλεία, ήταν ο αυτοσχέδιος «τροχός», που περιστρέφεται με τα πόδια!

Ήταν ο τροχός για τα διάφορα σκεύη, και το «τροχί» που ήταν για τα πιθάρια

Για να γίνει ο τροχός, έκοβαν ένα κορμό από πλάτανο, τον πήγαιναν στον μαραγκό, και έφτιαχνε τάβλες.

Με αυτές τις τάβλες έφτιαχναν δύο βάσεις κυκλικές, όπως οι πάτοι του ξύλινου βαρελιού, περασμένες σε ένα άξονα όρθιο,

Η πάνω βάση ήταν 60 εκατοστά διάμετρο και λεγόταν «κεφαλαριά».

Η κάτω ήταν μεγαλύτερη 1,20 μέτρα διάμετρο, λεγόταν «σκαμνί», και ήταν σε οριζόντια θέση, και οι δύο.

Στο κέντρο είχαν ένα κοινό άξονα με 1 μέτρο διαφορά οι δύο ξύλινες αυτές βάσεις.

Κάτω από την μεγάλη κυκλική πλάκα, συνέχιζε ο άξονας για να καταλήξει στο «πληθί», μια πέτρα στρογγυλή και πλακωτή με εσοχή στο κέντρο.

Αντί το πληθί, πολλές φορές χρησιμοποιούσαν απλά ένα πέταλο αλόγου.

Και αυτά, για να μη βρίσκει αντίσταση ο άξονας στο έδαφος.

Το όλο σύστημα αλφαδιαζόταν σε οριζόντια θέση, και στερεωνόταν με ξύλα σε τοίχο η χάμω, που λεγόταν «διαζύλι».

Η μηχανή γύριζε, αν κάποιος καθισμένος πάνω σε ένα σανίδι που λεγόταν «κολοσάνιδο», γύρναγε με τα πόδια του τον μεγάλο κάτω δίσκο..

Ενίοτε καθόταν και σε σκαμνί η καρέκλα.!

Στο Θραψανό που είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, τον γύριζαν με το χέρι.

Τη λάσπη για να επεξεργαστεί, την έβαζαν στο πάνω επίπεδο, δηλαδή στη κεφαλαριά.

Ανάλογη κατασκευή ήταν και το τροχί, που ήταν για μεγάλα πιθάρια..

Η ράμπα

Άλλος βοηθητικός χώρος, ήταν η «ράμπα».

Η ράμπα είχε μήκος 6 μέτρων και είχε 6 τροχούς σε 6 διαφορετικές βαθμίδες ύψους.

Στη ράμπα γινόταν τα πιθάρια.

Την ώρα που ο αγγειοπλάστης θα κάνει το πιθάρι στη πρώτη βαθμίδα,, ένα άλλο άτομο γύρναγε τον τροχό με το πόδι του.

Ο αγγειοπλάστης η σταμνάς, έφτιαχνε πρώτα τον πάτο και ένα μέρος του πιθαριού.

Στη συνέχεια θα κόψει με μεταξωτή κλωστή η λεπτό τέλι το πάνω μέρος για να είναι ίσιο, και εκεί θα ενωθεί με το άλλο τμήμα του πιθαριού που θα γίνει στην επόμενη βαθμίδα.

Τα πιθάρια ήταν 1,5 μέτρο ύψος, και στη ράμπα θα χρησιμοποιηθούν και οι 6 βαθμίδες.

Στο κάθε στάδιο δηλ. πρόσθεταν και το προηγούμενο, αφού πρώτα είχαν κόψει το πάνω και κάτω μέρος με τη κλωστή.

Μια λωρίδα πηλού θα μπει ανάμεσα στα τμήματα να τα ενώσει, και με μια άλλη λωρίδα πανιού θα τα συγκρατεί γύρω – γύρω προσωρινά, να τα τμήματα μηχανικά, να μη πέσει μέχρι να σκληρύνει στην ένωση.

Έτσι γινόταν το πιθάρι, αφού ένωναν τα τμήμα – τμήμα όλα τα κομμάτια, από το ένα τροχί στο άλλο.

Μπορούσαν να φτιάχνουν παράλληλα πολλά κομμάτια από το κάθε τμήματα, για να μην χάνουν χρόνο.

Το καμίνι

Όταν τέλειωνε τα κεραμικά της ημέρας, τα άφηναν 24 ώρες στον ήλιο έως 2 μέρες, να στεγνώσουν, ανάλογα τον καιρό, με προσοχή να μην σκάσουν.

Παράλληλα σε αυτό το στάδιο έκαναν και τα σχέδια με ένα αιχμηρό αντικείμενο .

Κυρίως ευθείες γραμμές, κυματιστές, η μαιάνδρους.

Στη συνέχεια τα έβαζαν στο καμίνι να ψηθούν, κυρίως 24 ώρες η και παραπάνω, ανάλογα το είδος του κεραμικού.

Το καμίνι είχε 4 μέτρα βάθος και 2,5 πλάτος.

Τα τοιχώματά του ήταν από πέτρες και «βίσσαλα» (κεραμικά πυρότουβλα), που κι αυτά ήταν προϊόντα του αγγειοπλάστη.

Πολλοί τρούλοι εκκλησιών, φτιάχτηκαν από παρόμοια πυρότουβλα.

Το καμίνι έκαιγε ξύλα, και όταν τα πυρότουβλα έπαιρναν ένα λευκό χρώμα, έλεγαν πως το καμίνι είναι ”πυρό”, δηλαδή έτοιμο να μπουν τα κεραμικά και να ψηθούν.

Στη φάση που το καμίνι ήταν πυρό, είχε ήδη αναπτύξει θερμοκρασία τουλάχιστον 1000 βαθμούς Κελσίου!

Θερμόμετρα δεν υπήρχαν, και ο έμπειρος καταλάβαινε «με το μάτι» σε τι θερμοκρασία βρίσκεται ο φούρνος από το χρώμα στα εσωτερικά τοιχώματα.

Αν μέσα ήταν πορτοκαλί, η θερμοκρασία ήταν από 720 με 730 βαθμούς.

Αν άρχιζε να κοκκινίζει τότε έπιανε τους 800.

Αν άρχιζε να λάμπει εσωτερικά, τότε είχε 950 βαθμούς.

Αν δε έπιανε τους 1000 βαθμούς, τότε εσωτερικά ήταν κατάλευκος!

Επειδή τότε και τα ξύλα ήταν δυσκολόβρωτα, οι σταμνάδες πλήρωναν για να του τα φέρνουν

‘Όταν δεν προλάβαιναν να φέρουν και χώμα, πάλι πλήρωναν άνθρώπους, τους «χωματάδες», να τους τα κουβαλήσουν με τα γαϊδούρια η μουλάρια.

Άλλα εργαλεία

Στο σπίτι είχαν ένα χονδρό σκληρό ξύλο το «κόπανο» για το κοπάνισμα του χώματος στο σπίτι.

Είχαν το γνωστό μας «κόσκινο» για το κοσκίνισμα του χώματος, τη «κνισάρα», και το «χτένι», για διάφορα σχέδια.

Απαραίτητα τα ξύλα να θερμανθεί το καμίνι .

Χρειαζόταν ένα σφουγγάρι θάλασσας για λείανση της επιφάνειας του κεραμικού.

Ένα φτερό κότας, όταν το κεραμικό απαιτούσε σχέδια, αντί για πινέλο.

Ένα αιχμηρό αντικείμενο το λεγόμενο «πελεκούδι», για σκαλίσματα η σκαλιστά σχέδια, τα οποία ενίοτε γινόταν με το ίδιο το φτερό από τη πίσω πλευρά του.

Φυσικά χρησιμοποιούσαν και χρώματα.

Η κεραμική και οι διαβαθμίσεις της

Όποιος ξεκίναγε την κεραμική τέχνη, σαν βοηθός, μάθαινε πρώτα τα εύκολα, και πήγαινε σταδιακά στα πιο δύσκολα!

Κυρίως οι δυσκολίες ήταν σε τρία επίπεδα, εύκολα, μέτρια και δύσκολα.

Τα εύκολα ήταν τα λεγόμενα ”μαργιόλικα”!

Ήταν δηλαδή κάποιες πονηρές πήλινες κατασκευές, για ξεγέλασμα κυρίως τις αποκριές!.

Παράδειγμα, δήθεν μικρό πήλινο λαήνι με τρύπα από κάτω, που έβαζε κάποιος νερό, και το πρόσφερε στον άλλο γεμάτο νερό!

Για να μην χύνεται το νερό, είχε το δάχτυλο από κάτω στην τρύπα, οπότε δεν έπεφτε.

Όταν όμως ο άλλος έπαιρνε το λαήνι στα χέρια του για να πιεί νερό, ο άλλος άφηνε το δάχτυλό του από την τρύπα, οπότε γινόταν μούσκεμα!

Στα εύκολα επίσης, ήταν ποτήρια, μικρά πιατάκια, κουμπαράδες, φλιτζάνια, πυρότουβλα, αλατσέρες, μοσόρες η λεκανίδες (λεκάνες), γλάστρες, δοχεία λαδιού τσικάλια και γενικά διάφορα σκεύη μαγειρικής και του σπιτιού.

Αμέσως και σε επόμενη βαθμίδα δυσκολίας, ήταν τα σταμνιά και τα μεγαλύτερα δοχεία φύλαξης λαδιού σιταριού, τα λεγόμενα βρασκιά, οι κουρούπες, τα μικρότερα πιθάρια κλπ

Η δυσκολότερη βαθμίδα, ήταν τα πιθάρια 1,5 μέτρου, που ήταν και η τελική βαθμίδα και αποκλειστική δουλειά έμπειρου μάστορα.

Γενικά στη Κρήτη, φτιαχνόταν πολλά είδη δοχείων ανάλογα τη χρήση τους, όπως κουνενοί, κουτούτα, μαστραπάδες, λεκανίδες, το μίστατο, πιθάρια διάφορα, όπως λαδοπίθαρα, σιτηρών, κρασιού, μελιού, ψωμιού κλπ.

Το ίδιο και οι κουρούπες, άλλες για γλύνα, για σίγλυνα, για ξινομυζήθρα, για σταφιδολιές κλπ.

Οι σταμνάδες της Μεσαράς

Εκτός από τους Θραψανιώτες που είχαν κατέβει στου Κουσέ και άνοιξαν καμίνια, και
στη Γαλιά έφερε τη τέχνη ο Νικολής Νιοτάκης από τις Μαργαρίτες Μυλοποτάμου.

Εκεί έμαθε τη τέχνη μαζί με το Πέτρο Σταρά.

Κι αυτό γιατί οι Μαργαρίτες είχαν μεγάλη παράδοση στη κεραμική τέχνη.

Πείστηκε να κατέβουν και οι διό τους στη Μεσαρά, και εκεί να παντρευτούν και να ανοίξουν καμίνια, αφού υπήρχε κατάλληλο χώμα άφθονο στην περιοχή.

Τελικά κατέβηκαν και οι δυο, ο Πέτρος Σταράς στου Σίβα, και ο Νικολής Νιοτάκης αρχικά στο σπίτι του πεθερού του Κυριακοσταυρούλη, στο Μετόχι (Ντερογδιανά).

Το Μετόχι, ήταν μικρό χωριό που ανήκε στη Γαλιά.

Μετά μετακόμισε στη Γαλιά.

Ο γνωστός τότε σε όλους Νικολής Νιοτάκης, έφτιαξε αρχικά δύο καμίνια στο σπίτι του πεθερού του στο Μετόχι.

Στο ένα δούλευε ο Νικολής μόνος του και στο άλλο ο Κυριακοσταυρούλης ο πεθερός του με το γιό του Κωστή Κυριακάκη.

Ο Κυριακοσταυρούλης είχε τα κατάλληλα χωράφια, και ο Νικολής παντρεύτηκε την κόρη του και ο δρόμος πλέον ήταν ανοιχτός!

Έστελνε χωριανούς και παιδιά να του κουβαλούν ξύλα από το βουνό, επι πληρωμή.

Όταν του έφερναν τα ξύλα σε δεμαθιές (μεγάλα δεμάτια), η πληρωμή γινόταν ανάλογα το βάρος!

Έπιανε τη δεμαθιά ο Νικολής με το χέρι, και αναλόγως το βάρος, ήταν και η πληρωμή που κυμαινόταν κυρίως από 2 έως 5 δραχμές η μία!

Έτσι πολλά παιδιά έβγαζαν καλό χαρτζιλίκι, αλλά και μεγάλοι.

Ο Νικολής αργότερα άφησε τα καμίνια στο Μετόχι, και έφτιαξε άλλο καμίνι στη Γαλιά, δίπλα στο σπίτι του.

Δούλεψε σταμνάς όλα τα χρόνια, μέχρι που πέθανε το ’67.

Δεν τον διαδέχτηκε κανένας ούτε αυτόν στη τέχνη του, παρά μόνο ο μεγάλος του γιός, που προσπάθησε, αλλά είχε φτάσει μονάχα μέχρι το δεύτερο στάδιο τα σταμνιά, όπου και τα παράτησε.

Tο σταμνί της νύφης

Πολλοί σταμνάδες, για δώρο στο γάμο, είχαν το ειδικό σταμνί που πήγαιναν από βραδύς δώρο στο σπίτι της νύφης!

Το σταμνί αυτό το ονόμαζαν «σταμνί τση νύφης»!

Ήταν ένα όμορφο σκαλιστό σταμνί με παραστάσεις, με λουλούδια, και μετά τον χρωματισμό, ξανάμπαινε πάλι στο καμίνι, για να ψηθούν και τα χρώματα.

Πολλές φορές, οι σταμνάδες, επειδή δεν προλάβαιναν την τελευταία στιγμή να φτιάξουν το σταμνί της νύφης, είχαν εκ των προτέρων φτιάξει δυο σταμνιά για την περίσταση που θα χρειαστεί.

(Ευχαριστούμε τον Μανώλη Νιοτάκη, γιό του Νικολή Νιοτάκη για τις πολύτιμες πληροφορίες)

 

Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Από τον Τσούτσουρα μέχρι και την Τρυπητή κρύβεται όλη η μαγεία

Δημοσιεύτηκε

στις

Το παραλιακό τμήμα των Κεντρικών Αστερουσίων από τον Τσούτσουρα μέχρι και την Τρυπητή στο νότιο Ηράκλειο κρύβει το συγκλονιστικότερο τοπίο ολόκληρης της Κρήτης και ταυτόχρονα και το πιο ενδιαφέρον γεωλογικά


Παρότι δεν προβάλλεται από καμιά εμπορική ιστοσελίδα ή άλλη πηγή αποτελεί ότι πιο ενδιαφέρον έχει να επιδείξει η Κρήτη μαζί με την ορεινή έρημο των Σφακίων.

Το τμήμα αυτό της Κρήτης πέρα από λίγες εξαιρέσεις αποτελεί ακόμα και σήμερα ένα άγνωστο παράδεισο που κρατά τα μυστικά του επτασφράγιστα στους πολλούς. Άγρια γκρεμνά που κρύβουν αμέτρητα σπήλαια και βραχοσκεπές με πλαγιές που τις κόβουν απότομα και βαθιά τεχνικά φαράγγια τα οποία είναι όλα απροσπέλαστα χωρίς σχοινιά και εξοπλισμό. Το γεωλογικό ενδιαφέρον της περιοχής είναι δύσκολο να αποτυπωθεί με λέξεις και είναι κάτι που αν κάποιος δεν το ψηλαφίσει από κοντά αδυνατεί να το καταλάβει.

Στο σημείο που τα απότομα γκρεμνά συναντούν το νερό της θάλασσας ένας άλλος κόσμος προβάλλει και το τοπίο αλλάζει. Παντού δημιουργούνται μικρές ή μεγάλες παραλίες που καμιά δεν μοιάζει σε τίποτα με τις άλλες.

Στο κομμάτι αυτό της Κρήτης σχηματίζονται πάνω από 20 παραλίες που παραμένουν άγνωστες ενώ στην πραγματικότητα είναι οι καλύτερες που διαθέτει το νησί. Μακριά από τα τουριστικά ανεπτυγμένα βόρεια παράλια και τους κορεσμένους με πίσσες και τουρίστες Μπάλους και Λαφονήσια, η αληθινή φύση της Κρήτης κρατά εκεί ανόθευτη την ψυχή της.

Εκτός όμως από τις απίστευτες παραλίες με τα μοναδικά κρυστάλλινα νερά υπάρχει μια σειρά από πάμπολλα θαλάσσια σπήλαια μέσα στα οποία μπορεί κάποιος να βουτήξει και να εξερευνήσει ένα διαφορετικό υπόγειο κόσμο μοναδικής ομορφιάς.

Σε κανένα της σημείο η Κρήτη δεν δημιουργεί τόσες πολλές και μεγάλες θαλασσοσπηλιές. Ακόμα και σήμερα δεν έχει γίνει πλήρη καταγραφή και χαρτογράφηση του πλούτου της περιοχής με αποτέλεσμα ακόμα και στις μέρες μας να ανακαλύπτουμε καινούρια άγνωστα θαλάσσια σπήλαια στην περιοχή.

Ένα από τα πολύ όμορφα σπήλαια που χαρακτηρίζουν αυτή την περιοχή είναι το σπήλαιο κοντά στην έξοδο του άγριου φαραγγιού του Σφακιά. Το ενάλιο σπήλαιο του Σφακιά δεν είναι απλά ένα θαλάσσιο σπήλαιο αλλά ένα σύστημα από τρύπες και αίθουσες μοναδικής ομορφιάς.

Έχει 6-7 διαφορετικές εισόδους τόσες όσες κανένα άλλο θαλασσόσπηλιο στην Κρήτη. Από κάθε είσοδο μπορεί κάποιος να μπει και σε άλλη περιοχή και αίθουσα του σπηλαίου πάντα κολυμπώντας ενώ λίγα μέτρα πιο μέσα στο εσωτερικό του σπηλαίου όλοι οι διάδρομοι ενώνονται κι έτσι δεν μιλάμε για πολλά σπήλαια αλλά για ένα.

Το μπάνιο στο εσωτερικό του σπηλαίου αποτελεί πραγματική εμπειρία αφού οι γεωλογικοί σχηματισμοί και τα χρώματα του είναι μοναδικά. Οι οξειδώσεις και η έλλειψη φωτός στο εσωτερικό του έχουν δώσει στα πετρώματα πολλά και ιδιαίτερα χρώματα αποτέλεσμα εκατομμυρίων χρόνων. Δεν αποτελεί υπερβολή να πούμε ότι μέσα στο σπήλαιο συναντάμε όλες τις αποχρώσεις που υπάρχουν στην φύση.

www.cretanbeaches.com

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Όλες οι παραλίες γυμνιστών της Κρήτης

Δημοσιεύτηκε

στις

Τα τελευταία χρόνια, η Κρήτη έχει εξελιχθεί σε έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς για γυμνιστές διεθνώς


Επισήμως, ο γυμνισμός στην Ελλάδα επιτρέπεται μονάχα σε ελάχιστες παραλίες. Ωστόσο, οι απομονωμένοι κόλποι προσφέρουν μιας πρώτης τάξης καταφύγιο στους λάτρεις του είδους.

Περισσότεροι από 140 ερημικοί «παράδεισοι», κυρίως στη νότια πλευρά του νησιού, είναι έτοιμοι να υποδεχτούν τους…  τολμηρούς λουόμενους από κάθε γωνιά του πλανήτη.

Οι πιο γνωστές παραλίες για γυμνιστές είναι οι εξής:

Αγία Γαλήνη (το ανατολικό κομμάτι) – Ρέθυμνο

agia-galini

Αγία Ρουμέλη (τα απομονωμένα άκρα της) – Χανιά

agia-roymeli

Ακουμιανή Γυαλιά – Ρέθυμνο

akoumiani-gyala

Αμμουδάκι (Μικρό Αμμούδι, Πλακιάς) – Ρέθυμνο

ammoudi

Βριτομάρτις – Χανιά

vritomartys

Γαύδος (όλες οι απόμερες παραλίες) – Χανιά

gavdos2

Γλυκά Νερά – Χανιά

glyka-nera

Δαμόνι (Πρέβελη) – Ρέθυμνο

damoni

Δυσκός – Ηράκλειο

diskos

Κεδρόδασος (Ελαφονήσι) – Χανιά

kedrodasos

Κόκκινη Άμμος (Μάταλα) – Ηράκλειο

kokkini-ammos

Κομμός – Ηράκλειο

kommos

Λέντα – Ηράκλειο

lentas

Λίγρες – Ρέθυμνο

ligres

Ορθή Άμμος (το ανατολικό τμήμα) – Χανιά

orthi-ammos

Παχειά Άμμος (το ανατολικό μέρος της Παλαιόχωρας) – Χανιά

pahia-ammos

Πλακιάς (το ανατολικό μέρος) – Ρέθυμνο

plakias

Σούγια (το ανατολικό μέρος) – Χανιά

sougia

Φυλακή – Χανιά

fylaki

Χερσόνησος (η παραλία των γυμνιστών) – Ηράκλειο

hersonisos1

Χρυσή (η νότια παραλία) – Λασίθι

hrysi

Να σημειωθεί ότι στις περισσότερες μη αδειοδοτημένες παραλίες, ο γυμνισμός ενδέχεται να απαγορεύεται τα σαββατοκύριακα, ιδιαίτερα κατά τους μήνες Ιούλιο και τον Αύγουστο.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Αυτό είναι το Ελαφονήσι!!!

Δημοσιεύτηκε

στις

Το Ελαφονήσι ή Ελαφόνησος, είναι ενας μαγευτικός παράδεισος για πολλούς περιηγητές!


Ευρίσκεται στο νοτιοδυτικότερο άκρο του νομού Χανίων της Κρήτης και είναι κάτι μεταξύ νησιού και χερσονήσου, διότι, για να πάει κάποιος εκεί, θα χρειαστεί να περπατήσει μέσα στο νερό!

Τόπος είναι ιδανικός και για το ιδιαίτερο φυσικό του κάλους, και για αυτό το λόγο, όλη η περιοχή είναι προστατευόμενη από το Natura, αλλά και τα σημεία που φύονται τα σπάνια είδη είναι περιφραγμένα.

Η φύση εδώ έχει δώσει απλόχερα σπάνιες ομορφιές, που μοιάζει με θαύμα!

Όλοι αυτοί οι λόγοι είναι αιτία που έχει γίνει τόσο δημοφιλής προορισμός στον νομό Χανίων της Κρήτης, και όχι μόνον!

Λευκή Άμμος – Τυρκουάζ Νερά!

Αυτό κυρίως που χαρακτηρίζει το Ελαφονήσι, και το κάνει μέρος εξωτικό, είναι οι μικρές νησίδες με την πολύ ψιλή λευκή αμμουδιά που ροζίζει σε αρκετά σημεία, η λιμνοθάλασσα που σχηματίζεται και τα τυρκουάζ αβαθή νερά.

Όλη η περιοχή αποτελεί μια απέραντη καλοκαιρινή παιδική χαρά για μικρούς και μεγάλους!

Ακόμα και καθημερινή να πάει κάποιος, το πρώτο πράγμα που θα τον κυριεύσει είναι το δέος, από τους χιλιάδες επισκέπτες, την τεράστια έκταση της παραλίας, και το γεγονός πως 90% είναι όλοι ξένοι από όλο το κόσμο, και σπάνια να συναντήσεις Έλληνα!

Αυτό σημαίνει πως το μέρος έχει διαφημιστεί ο ένας με τον άλλο μέσω ίντερνετ, και οι ξένοι γνωρίζουν τελικά τις όμορφες παραλίες της Κρήτης μας, καλύτερα από εμάς τους Κρητικούς!

Φτάνει να πω μόνο, πως στο μέρος εδώ φυτρώνουν τέσσερα με πέντε είδη κρινάκια της άμμου! Και όχι μόνο! Εγώ τουλάχιστον είδα άφθονα φυτά αντωνανίδας, σπάνιο βότανο, που κάποτε στη κατοχή οι Γερμανοί φόρτωναν καραβιές παράνομα φορτία για τη Γερμανία!

Το μέρος έχει πολλές καντίνες διάσπαρτες, τουλάχιστον δέκα, σωστά εξοπλισμένες. Υπάρχουν ξαπλώστρες αρκετές με τρία ευρώ τη μία, που μπορεί να είναι όλες πιασμένες, αλλά δεν είναι δύσκολο με λίγη υπομονή να βρεθούν και για σένα!

Αισθάνεσαι όμορφα στο Ελαφονήσι, και για να το απολαύσεις θα πρέπει να πάς νωρίς και να καθίσεις όλη την ημέρα! Η καθαρότητα και διαύγεια του νερού κάτω από τη λευκή άμμο, το κάνει κρυστάλλινο και απόλυτα διάφανο που δεν πιστεύεις πως είναι θαλασσινό! Η άμμος λευκή και τόσο ψιλή που μοιάζει με μαλακό πουπουλένιο στρώμα! Όλο το μέρος μοιάζει να αποτελείται από θίνες σκόνης αμμου.

Με λίγα λόγια δεν περιγράφεται το τοπίο με λόγια, ούτε με τη δικιά μου περιγραφή, αλλά ούτε και φωτογραφική μηχανή! Αν είχα εγώ μηχανή 4Κ και είχα τραβήξει βίντεο, και εσείς τηλεόραση 4Κ υπέρ υψηλής ανάλυσης, τότε θα βλέπατε τι θέλω να πω!

Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη