Connect with us

People

Κουκουριτάκης Περικλής – Ο γιατρός της Μεσαράς Β´

Δημοσιεύτηκε

στις

Γιατρός παντός καιρού!


Ο γιατρός Κουκουριτάκης, με οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες, ξεκίναγε να διασχίσει δύσβατες περιοχές, αναλάμβανε να πάει βρέξει λιάσει με τη φοράδα του, να παράσχει ιατρική βοήθεια σε άρρωστο, ή σε ετοιμόγεννη γυναίκα.

Να αναφέρουμε δε, πως στα περισσότερα χωριά παλιά δεν πήγαινε καν αυτοκίνητο!

Ακόμα και όταν πλέον απέχτησε το πρώτο του αυτοκίνητο, τα άλογά τα κράτησε για αυτό ακριβώς το λόγο, για να πηγαίνει σε χωριά χωρίς αξιόλογο οδικό δίκτυο, συντομεύοντας τη διαδρομή ακόμα και πηγαίνοντας ανάμεσα από τα χωράφια!

Ακόμα και σε καύσωνες, σε χιόνια, διέσχιζε βουνά και λαγκάδια, με ομίχλες βροχές χαλάζι και αέρηδες, πάντα πήγαινε με το ζώο του, για να φθάσει μια ώρα γρηγορότερα κοντά στον ασθενή του!

Και μόνο που θα έσωζε έναν άνθρωπο, θα βοηθούσε μια κατάσταση, η θα απάλυνε τον πόνο κάποιου, αυτό και μόνο, του έδινε κουράγιο να συνεχίζει και να πηγαίνει στον προορισμό του!

Η σχέση του με τα βότανα

Επειδή ήταν και λάτρης της αρχαίας ιατρικής , γνώριζε καλά και τις συνταγές του αρχαίου Iπποκράτη.

Πέρα από φάρμακα που πρότεινε στον ασθενή του, του πρότεινε να κάνει και παράλληλη θεραπεία με βότανα, ανάλογα τη εκάστοτε περίπτωση.

Δεν στηριζόταν αποκλειστικά στα βότανα, και γενικά στις πραχτικές λύσεις . Αυτές τις πρότεινε απλά σαν βοηθητική και σαν επιπλέον χρήση. Πάντα φρόντιζε να έχει ο ίδιος βότανα πολλά και ποικίλα στο σπίτι του, στο ιατρείο του, αλλά και στο αυτοκίνητο.

Τα βότανα που φρόντιζε να έχει, πάντα τα διέθετε στους ασθενείς χωρίς να απαιτεί αμοιβή.

Και δεν ήταν μονάχα ο Κοκουριτάκης που συγκέντρωνε φαρμακευτικά βότανα. |

Βότανα κυρίως χαμόμηλο μάζευαν παλιά και τα σχολεία, αλλά και ο Ερυθρός Σταυρός έκανε την ίδια ακριβώς δουλειά.

Πολλές φορές δάσκαλοι παρότρυναν τα παιδιά, να μαζεύουν για λογαριασμό του ΕΕΣ πολλά βότανα, αλλά κυρίως χαμόμηλο, και ότι συνέλεγαν, το παρέδιδαν στον οργανισμό.
Έχε πολλά βαφτιστήρια!

Σαν μαιευτήρας παρευρέθηκε σε εκατοντάδες γέννες, και δεν είχε ποτέ ευτυχώς δυσάρεστη κατάληξη σε καμία γέννα.

Συνήθιζε πάντα, όταν τον καλούσαν σε γέννα, να φέρνει κοντά του και μια μαία.

Έτσι αρχικά από το ’45 έως το ’65 έπαιρνε μαζί του την παραδοσιακή μαμή που ήρθε από τα Ρεθυμνιώτικα, τη Κούλα Σταυρουλάκη, γνωστή στη Μεσαρά ως «Κούλα η μαμή». Η Κούλα ήταν πραχτικιά μεν αλλά πολύ καλή στη δουλειά της.

Είχε τεράστια πείρα η μαμή αυτή, για αυτό και με τη δικιά της συμβολή, δεν είχαν ποτέ άσχημη κατάληξη.

Επειδή στα χρόνια που συνεργάστηκαν, κάνανε μαζί, η Κούλα με το γιατρό, και πολλές βαφτίσεις, για αυτό εκείνη τον αποκαλούσε και «κουμπάρο»!

Αργότερα, μέσα του ’60, με τα Αγροτικά ιατρεία δηλαδή, έπαιρνε μαζί του την μαία Παπαστεφανάκη Ειρήνη, που ήταν και η πρώτη σπουδαγμένη μαία στη Μεσαρά! Ήταν γνωστή και σαν « Ειρήνη η μαμογιάτροσα».

Αμοιβή ο γιατρός δεν δεχόταν ποτέ, κι αν έδιναν τίποτα, έλεγε: «Δώσε τα στη μαμή»!

Και συνήθως αντί χρημάτων έδιναν στη μαμή καμιά κότα, κανένα τυρί, ρακί κλπ.

Όμως, πολύ σπάνια μεν, αλλά δεν εξέλειπαν κατά τη διάρκεια μιας γέννας και τυχόν δυσκολίες και περιπλοκές.

Πάνω στο φόβο λοιπόν, μην τυχόν πεθάνει το παιδί, καλού κακού, έκαναν εκείνα τα χρόνια τις λεγόμενες «αεροβαφτίσεις»! Ωστόσο και αυτοί οι κίνδυνοι πάντα είχαν αίσιο αποτέλεσμα!

Η αεροβάφτιση ή νηπιοβαπτισμός, ή βάπτισμα ανάγκης γινόταν σε ειδικές περιπτώσεις που κινδύνευε το βρέφος να πεθάνει . Τότε η μαία ή ο γιατρός ή όποιος ήταν παρόν στο γεγονός, το σήκωνε ψηλά τρις φορές λέγοντας:

-« Βαπτίζεται ο δούλος -η του Θεού τάδε στο όνομα της Αγίας Τριάδος (Του Πατρός, του Υιού, και του Αγίου Πνεύματος».
Αν ζούσε το βρέφος, τότε πήγαινε και στην εκκλησία και του έκαναν το Μύρωμα και κάποιο ευχολόγημα, την κανονική δηλαδή βάφτιση.

Το παιδί λέγανε: «Δεν έπρεπε σαν πεθάνει, να πάει στον ουρανό αβάφτιστο χωρίς όνομα, γιατί θα γινόταν τελόνι!».
Φυσικά εννοείται πως ο Κουκουριτάκης είχε γίνει και πολλές φορές νονός, και σε περιπτώσεις που το παιδί δεν είχε κανένα πρόβλημα υγείας, απλά του το ζητούσαν και εκείνος το δεχόταν.

Όταν οι Μοίρες είχαν ένα και μοναδικό φαρμακείο!

Από το ’49 μέχρι το ’75, ήταν περίοδος που στις Μοίρες υπήρχε ένα και μοναδικό φαρμακείο, και αυτό δεν το είχε ντόπιος. Το είχε κάποιος Τσαγάκης Νίκος, και ήταν στη σημερινή θέση που σήμερα υπάρχει και σήμερα φαρμακείο του κ. Κλουβιδάκη.

Παρόλα αυτά είχε πολύ δουλειά το φαρμακείο αυτό του Τσαγάκη, και σύντομα ο άνθρωπος αυτός είχα να κάνει με ποσά πολλών εκατομμυρίων!

Είχε όμως και ένα ελάττωμα, δεν έδιδε ποτέ «επί πιστώσει» σε κανέναν, αν δεν είχε μαζί του κάποιον «εγγυητή»!

Μετά το ’75 που άρχισαν να ανοίγουν περισσότερα φαρμακεία στη πόλη των Μοιρών, ο άνθρωπος αυτός έφυγε από τις Μοίρες.

Ο Κουκουριτάκης απαιτούσε από τους φαρμακοποιούς του να φτιάχνουν διάφορα σκευάσματα από ανάμειξη άλλων φαρμάκων, και τους καθοδηγούσε ο ίδιος που ήταν ενήμερος πάντα στις σωστές δοσολογίες, καθώς και στα νέα σκευάσματα, γιατί η Ελλάδα σαν φτωχή χώρα υστερούσε πολύ στον τομέα αυτό.

Απατούσε δε οι φαρμακοποιοί, να εισάγουν υποχρεωτικά και τα νέα φάρμακα που κυκλοφορούσαν στην Ευρώπη, ώστε να γεμίζουν έτσι τα ράφια τους, τα οποία είχαν αρχικά ελάχιστα φάρμακα, όπως ασπιρίνες κινίνο, αντισηπτικά όπως βάμμα ιωδίου οξυζενέ, οινόπνευμα κλπ.

Και εδώ χάρις στο γιατρό Κουκουριτάκη, γέμισαν πράγματι και τα ράφια των φαρμακείων με μεγάλη ποικιλία φαρμάκων!

Ένας καλός Σαμαρείτης

Ο Κουκουριτάκης δεν ζητούσε ποτέ χρήματα για τη δουλειά που εκτελούσε, και μονάχα αν γνώριζε πως ο ασθενής του «ήστεκε καλά» οικονομικά, τότε μπορούσε να πάρει κάτι, και αυτό επειδή του τα πρόσφεραν με το ζόρι!

Όπου τον καλούσαν πάντως φτωχοί, ποτέ δεν έπαιρνε χρήματα, ακόμα κι αν του τα πρόσφεραν με τη καρδιά τους.
Πονούσε τον άρρωστο, και έκανε ότι μπορούσε από το χέρι του!

Και όχι πως είχε την οικονομική ευχέρεια, αντίθετα, προερχόταν από, φτωχή οικογένεια του Πετροκεφαλίου. Ο ίδιος απλά ήταν στην ουσία ένας δημόσιος υπάλληλος.

Είχε πολλούς φίλους, έκανε παρέες και με φτωχούς και με πλούσιους, και ποτέ δεν έκανε διακρίσεις.

Σύχναζε κυρίως στο καφενείο του Κλάδου, παρόλη τη πίεση του χρόνου. Τον περισσότερο χρόνο του τον περνούσε στο ιατρείο, και τον αφιέρωνε στους αρρώστους του, στη ιατρική μελέτη ή στις διάφορες δραστηριότητές του.

Ήταν γιατρός ευαίσθητος, ένοιωθε τον ξένο πόνο, και τον έκανε δικό του.

Άμα έβλεπε δε, πως ο ασθενής του ήταν πάμφτωχος, και δεν είχε καθόλου λεφτά να πάρει ούτε ένα φάρμακο, αν δεν το είχε ο ίδιος στο ιατρείο του να του το δώσει, ήταν τόσο ευαίσθητος που ήταν σε θέση τους δώσει ακόμα και από τα δικά του χρήματα για να το αγοράσει!

Δεν άφηνε πάντως ποτέ άρρωστο στην τύχη του!

Στο δρόμο και παντού τον σταματούσαν, για να τον ρωτήσουν για τυχόν ιατρικό πρόβλημα του ο κόσμος, και εκείνος ποτέ δεν αρνήθηκε να δώσει, ακόμα και στο δρόμο, μια υπεύθυνη απάντηση!

Σε πολλές περιπτώσεις έδινε φάρμακα δωρεάν, χωρίς καμία αμοιβή!

Αυτό γινόταν γιατί πολλά φάρμακα του τα έστελναν σαν δείγματα οι φαρμακοβιομηχανίες του εξωτερικού, μαζί με τα ενημερωτικά φυλλάδια και τα είχε στο ιατρείο.

Του τα έστελναν για να τα δοκιμάσει, να δει την αποτελεσματική χρήση τους, και να τους δώσει ενημέρωση μετά εκείνος για την αποτελεσματικότητά τους.

Από αυτά έδινε στους αδύναμους οικονομικά ασθενείς του, για να μην πηγαίνουν να τα αγοράζουν.

Περνούσαν όμως ταχτικά και πολλοί ιατρικοί επισκέπτες από το ιατρείο του γιατρού. ​

Ήταν υπάλληλοι των φαρμακοβιομηχανιών, και μάλιστα του δίνανε πολλές φορές και εκείνοι δωρεάν φάρμακα αυτά υπό μορφή δείγματος.

Έτσι διέθετε πάρα πολλά σύγχρονα για την εποχή φάρμακα, όλα δείγματα και φυσικά δωρεάν.

Αυτά λοιπόν τα δωρεάν φάρμακα, ποτέ δεν τα εκμεταλλεύτηκε! Όλα τα δείγματα φαρμάκων τα διέθετε στους άπορους ασθενείς του.

Γιατρός με πολλές δραστηριότητες

Έλεγχος υγειονομικής επίβλεψης ποντοπόρων πλοίων

Ίσως πολλοί ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουν καν τις δραστηριότητες που είχε ο γιατρός Κουκουριτάκης , πέραν αυτής του αγροτικού γιατρού στο Υγειονομικό Μοιρών.

Σπουδαία δραστηριότητα του λοιπόν, ήταν να του αναθέσουν να αναλάβει την «υγειονομική επίβλεψη» στα ποντοπόρα καράβια που ερχόταν για ανεφοδιασμό στους Καλούς Λιμένες.

Το κάθε καράβι που άραζε ήταν σε καραντίνα, μέχρι να τελειώσει ο γιατρός τον έλεγχο!

Και αυτό γινόταν υποχρεωτικά βάσει του τότε νόμου «περί υγείας και προστασίας του πολίτη», για να μην γεμίσει η Μεσαρά από θανατηφόρες ασθένειες κυρίως προερχόμενες από Αφρική.

Ήταν η εποχή που είχε ανοίξει το Σουέζ, και τα περισσότερα ποντοπόρα καράβια πλέον ανεφοδιαζόταν στις δεξαμενές πετρελαίου που είχε ο Βαρδινογιάννης στους Καλούς Λιμένες.
Λέγεται πως ήταν και αυτή μια αρχική ιδέα τότε του Ωνάση, να φτιάξει εκείνος εκεί τις δεξαμενές.

Ωστόσο ο Ωνάσης είχε κατέβει πράγματι στους Καλούς Λιμένες για το σκοπό αυτό., Μάλιστα άφησε μια καλή εντύπωση στους ντόπιους, που πολλοί ακόμα τη θυμούνται! Έτυχε λένε να δοκιμάσει τότε που ήρθε και μια λεμονάδα «ΛΈΝΤΑ» η οποία έβγαινε τότε στη περιοχή.

Υπήρχε όντως μια βιοτεχνία με την ονομασία «ΛΈΝΤΑ», που το νερό ερχόταν από πηγή κοντά στην Αγία Μαρίνα, και που οι παλιοί πολύ καλά θυμούνται.

Τόσο πολύ του άρεσε η λεμονάδα αυτή, που πήρε μαζί του στην Αθήνα δύο κιβώτια!

Εντύπωση ιδιαίτερη έκανε σε όλους, που ενώ έκαναν 20 δραχμές τα δύο κιβώτια οι λεμονάδες, εκείνος πλήρωσε 200 δραχμές χωρίς να ζητήσει ρέστα!

Τότε οι 200 δραχμές ήταν αξιόλογο ποσό, αφού η μια γκαζόζα είχε τότε μία δραχμή, και η αξία των δύο κασονιών ήταν μόνο 40 δραχμές!

Όμως για λόγους που δεν γνωρίζουμε δεν έκανε τελικά την επένδυση εκείνος, αλλά οι Βαρδινογιάννηδες.

Πήγαινε λοιπόν εκεί ο Κουκουριτάκης στα καράβια που άραζαν, και εξέταζε τα πάντα μέσα, κυρίως όσους ξένους ερχόταν σε ελληνικό έδαφος, φέροντας τυχόν μαζί τους μεταδοτικές ασθένειες.

Εκείνος μετά από σχετικό έλεγχο, έδινε το «Υγειονομικό ΟΚ», και έτσι δεν υπήρχε πρόβλημα μετάδοσης, ώστε να κινδυνεύσουν οι Μεσαρίτες.

Μπορούσε να ελέγξει και δέκα καράβια την ημέρα! Τον μετέφερνε μέχρι εκεί η εταιρία με στρατιωτικό jeep, μάρκας « willys».

Αυτό κράτησε τουλάχιστον μια εικοσαετία!

Υγειονομική επίβλεψη στη στρατιωτική Μονάδα « Tαγ/η Νικολούδη Εμμανουήλ»

Λίγοι μπορεί να γνωρίζουν ίσως, πως γιατρός του στρατοπέδου « Τα/γη Νικολούδη Εμμανουήλ» ήταν και εδώ ο Κουκουριτάκης. Το στρατόπεδο ήταν τότε Ταξιαρχία, ιππικού, όμως το ίδιο δεν είχε στρατιωτικό γιατρό. Ευθύνη λοιπόν για περίθαλψη αξιωματικών, υπαξιωματικών και οπλιτών είχε και εδώ ο Κουκουριτάκης για πολλά χρόνια.

Υγειονομική επίβλεψη Δημοσίων υπαλλήλων

Εκείνα τα χρόνια, στη πόλη των Μοιρών υπήρχαν πολλοί δημόσιοι υπάλληλοι. Επειδή υπήρχαν εκεί πολλές Δημόσιες υπηρεσίες συγκεντρωμένες, Ταχυδρομείο, Τηλεγραφείο, Εφορία, Ειρηνοδικείο Χωροφυλακή, Αγρονομείο, Ταμείο, Τράπεζα κλπ , φυσικό ήταν να έχει η πόλη και πολλούς δημόσιους υπαλλήλους!

Όλοι αυτοί οι υπάλληλοι, ήταν υπό την ιατρική επίβλεψη πάλι του γιατρού Κουκουριτάκη.

Η ετήσια ομιλία του την « Παγκόσμια ημέρα Υγείας»

Μια ακόμα δραστηριότητά του ήταν, ότι είχε καθιερώσει, κάθε χρόνο, τη μέρα παγκόσμιας υγείας, 7 Απριλίου δηλαδή, να βγάζει λόγο στην αίθουσα του κινηματογράφου «ΦΑΙΣΤΌΣ», ιδιοκτησία Κουλεντάκη – Πολιτάκη, που βρισκόταν δεξιά όπως ερχόμαστε από Καπαριανά.

Εκεί κάθε χρόνο είχε τα ευκαιρία να βγάζει λόγο, και να ενημερώνει τους Μεσαρίτες για γενικά θέματα, και θέματα που τους ενδιαφέρουν άμεσα. Για προλήψεις, νέες δυνατότητες της ιατρικής, προβλήματα με θέματα υγείας στη περιοχή κλπ, μάλιστα έκανε διάφορες προτάσεις και έδινε λύσεις ο ίδιος σε πολλά από αυτά τα προβλήματα.


Νομαρχιακός σύμβουλος

Τη δεκαετία του ’50 εξελέγη από τους συμβούλους κοινοτήτων σαν «Νομαρχιακός σύμβουλος» εκείνης της εποχής, είχε περισσότερο συμβουλευτικό χαραχτήρα, και όχι πολιτικό.
Πολλές φορές, και την ετήσια άδειά του εξαντλούσε, γιατί αφιέρωνε πολύ χρόνο στις πολλές αυτές περίπλοκες δραστηριότητές του που αναφέραμε παραπάνω.

Είχε και την υγειονομική επίβλεψη των «Ιδρυμάτων Παναγίας Καλυβιανής»

Τελευταίως και αφού φτιάχτηκαν και τα «Ιδρύματα Παναγίας Καλυβιανής» από τον Μακαριστό Τιμόθεο, πήγαινε και εκεί δύο φορές τη βδομάδα για να παράσχει σε όλους ιατρική κάλυψη της υγείας όλων, (παιδιών, ιερωμένων και γενικά όλου του προσωπικού).

Πρωτοστάτης και σε δενδροφύτευση

Στην έξοδο των Μοιρών προς τις Μοίρες Τυμπάκι, και σε αρκετή διαδρομή κατόπιν προτροπής του γιατρού Κουκουριτάκη, και ασφαλώς σε συνεργασία με τον τότε δήμαρχο Μοιρών Στέφανο Κατεργαράκη, καθώς και με τη σπουδαία βοήθεια και του Νικολάου Ρεθυμνιωτάκη (Ντούγκλα), έλαβε μέρος στη μεγάλη δενδροφύτευση την «ημέρα γιορτής πρασίνου». Όλοι τους, μαζί και ο γιατρός έκαναν τη δενδροφύτευση αυτή εκατέρωθεν και κατά μήκος του δρόμου προς Τυμπάκι!

Ο Δήμαρχος αφού έκανε το χατίρι του γιατρού, μάζεψε πολύ κόσμο, και φύτεψαν πολλά δένδρα ευκαλύπτων, πολλά από τα οποία σώζονται ακόμα και μέχρι και σήμερα!
Στη φώτο φαίνεται ο Κουκουριτάκης στη δενδροφύτευση το 1954 μαζί ε τον Φραγκίσκο Σφακιανάκη πού είχε το εστιατόριο στις Μοίρες, γνωστός σαν «Φραγκής».

Ήταν ο γιατρός που πιστοποίησε τον θάνατο των εννέα
Ό Κουκουριτάκης ήταν εκείνος που εκλήθη από τους Γερμανούς, να πιστοποιήσει τον θάνατο των εκτελεσθέντων εννέα συμπατριωτών μας. Όμως επειδή είχε στοχοποιηθεί για τις δραστηριότητές του όπως αναφέρανε και στο προηγούμενο άρθρο να περιθάλπει Άγγλους στρατιώτες δηλαδή, είχε γίνει «μήλον της έριδος», μεταξύ αξιωματούχου της στρατιωτικής αστυνομίας Γκεστάμπο, και ανώτερου αξιωματούχου του Γερμανικού στρατού. Ο πρώτος ζητούσε θανάτωση, ο δεύτερος να μείνει για να γιατρεύει όλο τον κόσμο της περιοχής. Ευτυχώς υπερίσχυσε η γνώμη του ανώτερου αξιωματικού του στρατού, και ο γιατρός ευτυχώς σώθηκε!

Τα δύο γρήγορα άλογα του γιατρού

Είχε από πολύ πριν τη κατοχή, δύο γερά άλογα, μάλιστα φοράδες. Και τα δύο τα είχε αγοράσει από κάποιον από το χωριό Άη Γιάνη κοντά στην αρχαία Φαιστό.

Ήταν διό καλές και δυνατές φοράδες, μια ψαρή και μια καφέ.

Τον καλούσαν παράδειγμα να πάει στη Πόμπια, και να επισκεφθεί εκεί κάποιον άρρωστο? Καβαλούσε λοιπόν αμέσως τη μια φοράδα, που ήταν και «γιοργαλίδικη», και καλπάζοντας πήγαινε στη Πόμπια και τον έβλεπε τον ασθενή του.

Είχε δε μια καταπληκτική σύζυγο, την Κατίνα, και αν καμιά φορά ερχόταν στο διάστημα που έλειπε κάποιος στο σπίτι τους, ζητώντας επειγόντως το γιατρό, να πάει ας πούμε και στη Γαλιά, η σύζυγος του γιατρού του έλεγε:

-Μόλις εμφανιστεί στο σπίτι ο γιατρός, θα τον ενημερώσω, και θα έρθει αμέσως!

Πράγματι, κάποια στιγμή καταφθάνει ο γιατρός πάνω στη φοράδα, που ακόμα ασθμαίνει.

Μόλις μαθαίνει πως έχει και περιστατικό στη Γαλιά, καβαλά αμέσως την άλλη φοράδα τη ξεκούραστη, και τραβά γραμμή πάλι με καλπασμό, για τον επόμενο ασθενή, και ούτω καθ’ εξής!

Τα άλογα τα είχε συνέχεια σε καλπασμό!

Αυτό το έκανε, και ενάλλασσε τα άλογα του, μια το ένα και μια το άλλο, για να μην τα καταπονεί, και για να τους δίνει την ευκαιρία να ξεκουραστούν!

Και αυτό, γιατί αγαπούσε πολύ τα ζώα του, τα οποία είχε και αυτά σαν παιδιά του, και τα θεωρούσε μέρος της οικογένειας του! Μάλιστα και όταν αγόρασε το πρώτο αυτοκίνητο, τη μια φοράδα τουλάχιστον, τη κράτησε για τις περιοχές που δεν πήγαινε αυτοκίνητο.

Τελικά τις φοράδες του τις είχε μέχρι και πέθαναν από γεράματα!

Πλήρωνε κάποιον Πετροκεφαλιανό, να τα φροντίζει, και εκείνος πήγαινε μια φορά τη βδομάδα και τα έβλεπε.

Το πρώτα του αυτοκίνητα

Το πρώτο του αυτοκίνητο, το απέχτησε το ’58, ήταν ένα «OPEL OLYMPIA», και το πήρε μεταχειρισμένο, από το βουλευτή Λακωνίας , κάτοικο Μάνης Δαβάκη.

Το δεύτερο του αυτοκίνητο, που και εγώ ο ίδιος ακόμα το θυμάμαι, ήταν ένα «VOLKSWAGEN» τύπου «σκαραβαίος», το οποίο είχε αγοράσει καινούριο.

Πλέον με το αυτοκίνητο πήγαινε πιο άμεσα στον προορισμό του.

Αφότου απέχτησε λοιπόν αυτοκίνητο, το άλογο το είχε μόνο για τις δύσβατες περιοχές, που δεν είχαν ακόμα αυτοκινητόδρομους.

Όσον αφορά το αυτοκίνητό του τον σκαραβαίο, υπήρξε κάποτε και το εξής αστείο ευτράπελο:

Μια μέρα που πήγαινε με το αυτοκίνητο του το σκαραβαίο στη Γαλιά, για επίσκεψη σε ασθενή, κάπου στα μισά του δρόμου μένει! Δεν έπαιρνε μπρός παρά τις επίμονες προσπάθειες του γιατρού!

Τότε απογοητευμένος, κοιτάζει γύρω τριγύρω, βλέπει κάτι πρόβατα κάπου κοντά, και ψάχνει για το βοσκό.

Τον βλέπει λοιπόν τον πλησιάζει, και τον ρωτάει:

-«Μπορείς να πεταχείς μέχρι το συνεργείο στις Μοίρες, και να ειδοποιήσεις να έρθουν εδώ για να δούνε τη βλάβη?».

Τότε ο βοσκός πλησιάζει το αυτοκίνητο, και λέει στο γιατρό:

-«Γιατρέ κοίταξες αν έχει βεζίνα»?

Κοιτάζει ο γιατρός, για βενζίνα, άδειο τελείως το ρεζερβουάρ!

Τότε ανοίγει το μπροστινό καπώ που είχε ο σκαραβαίος τη ρεζέρβα με βενζίνη σε ειδικό κάνιστρο, την άδειασε στο αυτοκίνητο, βάζει μπρός , και συνέχισε το δρόμο του!

Βλέπεις τη ρεζέρβα με τη βενζίνα τότε τα παλιά αυτοκίνητα την είχαν σε μεταλλικό κάνιστρο, μπροστά ή πίσω στο καπώ.

Η σχέση του γιατρού, με το τραγούδι «Αστρα μη με μαλώνετε»

Με τον Λευτέρη Καμπουράκη ή Καστελλολευτέρη τον μεγάλο συνθέτη που κυκλοφόρισε το γνωστό σε όλους τραγούδι «άστρα μη με μαλώνετε», ήταν πολύ καλοί φίλοι με το γιατρό αλλά και γείτονες!

Ο Κστελλολευτέρης τότε δούλευε στα τρία τάφ «ΤΤΤ», έτσι λέγανε τότε το Ταχυδρομείο, που ήταν ένα με το Τηλεφωνείο και Τηλεγραφείο, για αυτό λεγόταν και «τρία ταφ».

Η υπηρεσία λειτουργούσε εκείνα τα χρόνια σαν ενιαίος οργανισμός .

Και επειδή καθημερινά ο γιατρός είχε πάρα πολλά γράμματα, τηλεγραφήματα επιστολές κλπ, τον επισκεπτόταν πολύ συχνά ο Λευτέρης Καμπουράκης, και του τα έφερνε.

Μάλιστα επειδή ο γιατρός του άρεσε να ενημερώνεται, είχε πολύ συχνά έντυπα από τις μεγαλύτερες φαρμακοβιομηχανίες του εξωτερικού, γιατί και εκείνες από έρευνα τους, διαπίστωσαν πως ο συγκεκριμένος γιατρός ήταν από του πρώτους στη λίστα σε ενημέρωση στην Ελλάδα!

Ο Καστελλολευτέρης μια μέρα που του έφερνε πάλι γράμματα, είπε στο γιατρό:

-«Γιατρέ, πιο πολλά γράμματα παίρνεις εσύ, παρά όλη η Μεσσαρά!»

Μια άλλη μέρα πάλι ο Καστελλολευτέρης , γύρω στα 1953 που του πήγε πάλι γράμματα, λέει πάλι στο γιατρό:

-«Γιατρέ, για κοίτα εδώ, αυτούς τους στίχους που έγραψα, να μου πεις τη γνώμη σου αν σου αρέσουν».

Φυσικά ρώτησε το γιατρό, γιατί τον θεωρούσε αξιόπιστο, γενικά αυθεντία για όλα τα θέματα, και περίμενε από αυτόν μια απάντηση σοβαρή και υπεύθυνη, επειδή τον θεωρούσε άνθρωπο αυξημένης αντίληψης.

Ο γιατρός αφού διάβασε προσεκτικά τους στίχους του τραγουδιού, του απάντησε:

-«Ποιος το έγραψε αυτό το τραγούδι?»

-«Εγώ το ‘γραψα γιατρέ!» απαντά ο Καστελλολευτέρης.

-« Μα είναι πολύ καλό! Οι στίχοι σου μου αρέσουν πάρα πολύ Λευτέρη! Θέλω να μου τους δώσεις να τους κρατήσω, θέλω να τους έχω και εγώ».

-«Γιατρέ, αφού μου το λέτε εσείς πως είναι καλό, σκέφτομαι σύντομα να το μελοποιήσω!». Απαντά πάλι ο Λευτέρης

Τότε ο Καστελλολευτέρης είπε στη νοσοκόμα του γιατρού:

– «Πάρε μολύβι και χαρτί, να αντιγράψεις αυτούς τους στίχους που έχω εδώ, και να τους δώσει μετά στο γιατρό».

Τα χρόνια εκείνα, είχε μία μόνο νοσοκόμα, την Ξενάκη Ειρήνη, καθότι ήταν την εποχή που ο γιατρός δούλευε στο «Αγροτικό Ιατρείο Μοιρών», και κατά πάσα πιθανότητα, εκείνη πρόσταξε ο Καστελλολευτέρης να το αντιγράψει!

Έτσι και έγινε, σε διό τρία χρόνια πράγματι ο Καστελλολευτέρης, το έβγαλε σε δίσκο, γύρω στο ‘55!

Το χαρτάκι αυτό με τα «γυναικεία γράμματα», πιθανόν το έγραψε η Ξενάκη Ειρήνη, και που περιέχει γραμμένους όλους τους στίχους του «άστρα μη με μαλώνετε», σώζεται ακόμα και σήμερα, και το έχει μαζί με πολλά προσωπικά του είδη και ιατρικά εργαλεία, η οικογένεια Κουκουριτάκη.

Το κείμενο A’ και B’ μέρος,βασίστηκε σε μαρτυρίες:
Αρμουτάκη Γεωργίου, Δήμαρχος Δ. Φαιστού
Μαραγκάκη Μύρωνα, συνταξιούχος
Bασιλείας Μαρκάκη , συνταξιούχος δασκάλα.
Χουστουλάκη Πελαγία, συνταξιούχος αγρότισσα από Γαλιά

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης
φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης – Αρχείο Δήμου Φαιστού

People

Πεθαίνει ο Νικόλας Άσιμος

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη


Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος. Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε.

Στα δεκαοχτώ του έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής. Αρχικός στόχος του ήταν να περάσει στο τμήμα δημοσιογραφίας, την οποία άσκησε ερασιτεχνικά παράλληλα με τις σπουδές του. Σε κάποιο άρθρο του σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άσιμος κι έκτοτε το καθιέρωσε. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έφτιαξε ένα φοιτητικό θεατρικό εργαστήρι, παίζοντας Αριστοφάνη, Μένανδρο, Μολιέρο.

Τότε αγόρασε και την πρώτη του κιθάρα. Σχεδόν από την Α’ Γυμνασίου έγραφε στιχάκια και ποιήματα, αλλά ποτέ δεν είχε εκδηλώσει καμία έφεση προς τη μουσική. Αυτοδίδακτος μουσικός, άρχισε εμφανίσεις σε μικρές μπουάτ. Ανυπότακτος, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις της λογοκρισίας για τα τραγούδια του και τα λεγόμενά του. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην Ασφάλεια. Όταν τον άφησαν, η ταυτότητά του είχε χαθεί. Δεν έβγαλε άλλη, παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα, οπότε κατάφερε να του εκδώσουν μία ταυτότητα στο όνομα Άσιμος, με τη «διευκρίνιση» στο σημείο του θρησκεύματος: Άνευ θρησκεύματος.

Το 1973, και χωρίς πτυχίο, κατέβηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα, σε συνεργασία με τραγουδιστές, ηθοποιούς και συνθέτες, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με μουσική, κείμενα, σκετς και ντοκουμέντα κόντρα στο κατεστημένο: «5η εποχή», «11η εντολή», «Χνάρι», «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», «Σούσουρο». Ανάμεσα στους τότε συνεργάτες του, πολλά και γνωστά ονόματα: Γκαϊφύλιας, Τραντάλης, Πανυπέρης, Φινίκης, Μουζακίτης, Σπυρόπουλος κ.α.

Το 1975 κυκλοφόρησε τα πρώτα του τραγούδια σ’ ένα δισκάκι 45 στροφών (Ρωμιός- Μηχανισμός). Παράλληλα άρχισε την έκδοση «παράνομων» κασετών, που ηχογραφούσε και διακινούσε μόνος του στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι, στο Λυκαβηττό. Δημιούργησε την «Exarchia Square Band» και συμμετείχε σε συναυλίες, κοινωνικοπολιτικές εκδηλώσεις, μουσικοθεατρικά σχήματα, θέατρο του δρόμου, διάφορα δρώμενα. Κατά καιρούς, συνεργάστηκε με πολλά σχήματα και καλλιτέχνες.

Το 1977 φυλακίστηκε για δύο μήνες, μαζί με άλλους πέντε εκδότες – συγγραφείς, με επίσημη κατηγορία: «εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο». Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» και το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, με τίτλο «Ξαναπές το», σε τέσσερα τραγούδια του οποίου συμμετείχαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Χαρούλα Αλεξίου.

Περίπου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην οδό Καλλιδρομίου. Ήταν ο «Χώρος Προετοιμασίας» όπως το ονόμασε, αλλά και διαμονής, αφού αυτό ήταν και το σπίτι του. Εκεί έγραφε, συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνίδια για παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα κατασκευής γνωστών του, κασέτες δικές του κυρίως, φωτιστικά, πήλινα, κάρτες παλιές και πολλά άλλα.

Το 1987 οδηγήθηκε βιαίως σε ψυχοθεραπευτική κλινική και λίγο αργότερα στις φυλακές Κορυδαλλού, με την κατηγορία του βιασμού. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα γι’ αυτή την αβάσιμη κατηγορία, που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Η εκκρεμούσα δίκη, μαζί με τ’ άλλα προβλήματα που ήταν πολλά, συσσωρεύτηκαν μέσα του… Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας, στις 17 Μαρτίου του 1988 βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του.

Μετά θάνατον, κυκλοφόρησαν δύο ακόμη δίσκοι του: «Το φανάρι του Διογένη» με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου και το «Γιουσουρούμ – Στο φαλιμέντο του κόσμου», με τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

sansimera.gr

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

People

Η Κρητικιά δασκάλα που έσπαγε τις βέργες!

Δημοσιεύτηκε

στις

Μια Ελληνίδα δασκάλα από το 1964 μάλιστα Κρητικιά, έβαζε με τον δικό της μοναδικό τρόπο από ένα λιθαράκι κάθε μέρα, για να καταφέρει και εκείνη μαζί με πολλούς άλλους παιδαγωγούς να καταργηθεί τελικά το ξύλο, σαν «τρόπος ορθής διαπαιδαγώγησης του μαθητή»!


Η δασκάλα αυτή, που πρωτοδιορίστηκε το 1964, και απολύθηκε το 1991, και δεν είναι άλλη από την Μοιριανή – Γαλιανή Βασιλεία Μαρκάκη του Κων/ου, συνταξιούχο σήμερα και κάτοικο Αθηνών!

Η νεαρή τότε δασκάλα Βασιλεία Μαρκάκη, δεν μπορούσε να διανοηθεί, πως είναι σωστό ένα μέτρο, με το να ξεσπούν οι δάσκαλοι, στα ευαίσθητα χέρια των μικρών παιδιών, επειδή απλά υπήρχε ένα τεράστιο χάσμα μεταξύ δασκάλων, μαθητών και γονέων!

Δεν μπορούσε να ανεχτεί ακόμα και τις προτροπές των γονέων, να λένε στον εκάστοτε παιδαγωγό:

– Δάσκαλε, άφησε μόνο τα κόκκαλα γερά, νομίζοντας ότι το παιδί τους τρώγοντας ξύλο, θα γίνει τελικά ο άνθρωπος που ονειρεύονται!

Χωρίς καν να αντιλαμβάνονται όλοι τους, πόσα κόμπλεξ θα δημιουργούσαν στο παιδί, που μπορεί να τους αφήσουν στίγματα, που να τους να μείνουν μέχρι τα γεράματα!

Το σύστημα αυτό με το ξύλο, το έβλεπε εντελώς λανθασμένο, και έβαλε στόχο της να το πολεμήσει με νύχια και δόντια, αλλά προπάντων διάλεξε τον πιο λογικό τρόπο, «δια της πειθώ»!.

Κάποτε, και πριν ακόμα πάρει το πτυχίο δασκάλας, το είχε πει και στον ίδιο τον Μακαριστό Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας Τιμόθεο:

– Εγώ Δέσποτα, άμα γίνω δασκάλα, θα σπάω όλες τις βέργες!
Ο Δέσποτας τη κοίταξε χαμογελώντας και της είπε:

– Καλά θα κάνεις παιδί μου!

Μόλις διορίστηκε στο πρώτο σχολείο στο Περιστέρι, είδε πως σε κάθε έδρα των δασκάλων είχε και από μία βέργα, στο δε γραφείο των δασκάλων είχε οκτώ βέργες!

Πάει λοιπόν ένα πρωί νωρίτερα, και σπάει όλες αυτές τις βέργες!

Στη συνέχεια προσπαθούσε να πείσει τους δασκάλους συναδέλφους της, και τον ίδιο τον διευθυντή λέγοντάς τους:

– Όταν ήρθα στο σχολείο σας και είδα στο γραφείο μου μια βέργα, νόμισα ότι την είχατε για να δείχνουμε στον πίνακα και στο χάρτη κάποια σημεία.

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα χρησιμοποιούσατε την ίδια βέργα για να δέρνετε τα παιδιά με τα τόσο ευαίσθητα χεράκια τους!

Σιγά σιγά τους έπεισε όλους και δεν είχαν ποια και εκείνοι το κουράγιο να δείρουν ξανά μαθητή!

Κάπως έτσι έγινε και με το επόμενο σχολείο στον Κολωνό, που πήρε μετάθεση.

Εκεί ήταν μαζί με τον σύζυγό της, δάσκαλο και αυτός και διευθυντή κάποιο κ. Φώτη.

Έσπασε και εκεί όλες τις βέργες, και έπεισε πρώτα πρώτα τον άνδρα της που ήταν σκληροπυρηνικός με τα παιδιά, να πάψει να τα δέρνει!

Ο κ. Φώτης ο διευθυντής αρχικά δεν συμφωνούσε, αλλά η Βασιλεία του είπε μια μέρα.

– Βρε Φώτη μου, με αυτές τις βέργες δέρνουμε τα χεράκια των παιδιών, πως το κάνει η καρδιά σας να τα βλέπετε να ματώνουν;

– Ας ματώνουν, απάντησε ο κ. Φώτης, και έβαλε πάλι τα παιδιά να του φέρουν άλλες βέργες!

Όμως η επίμονη και ευαίσθητη Βασιλεία, τις έσπασε και αυτές όλες το επόμενο πρωί!

Τότε ο διευθυντής την κάλεσε πάλι και της είπε:

– Βρε συ Βασιλεία, καινούργια μόδα θα μας βγάλεις τώρα, να καταργήσουμε τις βέργες;

Τότε η Βασιλεία του απάντησε ξανά:

– Μα βρε Φώτη, εσύ είσαι πολύ καλός άνθρωπος, πως διανοείσαι να χτυπάς μικρά παιδιά, και αυτό να το θεωρείς μάλιστα και σωστό παιδαγωγικό σύστημα;

Είχε τον τρόπο της η Βασιλεία, γιατί τελικά τους έπεισε όλους και εκεί, ακόμα και τον κ. Φώτη!

Το ίδιο έγινε και στο Δημοτικό Μπουρναζίου! Αφού και εκεί έσπασε όλες τις βέργες, κατάφερε και εκεί να καταργηθούν παντελώς από το σχολείο τους!

Χαρακτηριστικό της υπόθεσης ήταν, πως όταν ήταν να απολυθεί από την υπηρεσία, ο διευθυντής κάλεσε και τον Επιθεωρητή να πει και εκείνος διό λόγια στην εκδήλωση αποχαιρετισμού.

Ο Επιθεωρητής πήγε, έστειλε μάλιστα και ειδικό έπαινο στη Βασιλεία, για τον μοναδικό τρόπο που εξάσκησε το λειτούργημα τα παιδαγωγού!

Στην ομιλία του για την αποχώρηση της Βασιλείας από την υπηρεσία, έβγαλε λόγο, και μεταξύ των άλλων ανέφερε και τα εξής:

Φεύγει σήμερα από την υπηρεσία μας μια σπουδαία δασκάλα, η Μαρκάκη Βασιλεία, είναι εκείνη που έσπαγε τις βέργες, και που κατάφερε να μας πείσει και όλους εμάς, πως πρέπει να αλλάξει επιτέλους το παιδαγωγικό μας σύστημα. Αν και αργά, καταλάβαμε και όλοι εμείς πως το σύστημα με το ξύλο, δεν ήταν τελικά το σωστό…

Η Βασιλεία πήρε στα χέρια της τον Έπαινο, και έφυγε πλήρως ικανοποιημένη, πως τελικά έκανε το καθήκον της!

H γυναίκα αυτή και σήμερα που ζει στο διαμέρισμά της, κοντά στη Λένορμαν, παραμένει ένας ρομαντικός άνθρωπος, γελαστός και καλοσυνάτος, με το πάθος ακόμα να μεταδίδει τις γνώσεις της στους άλλους.

Είμαι τυχερός που τη γνώρισα!

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

People

Η Ελληνίδα της NASA έγινε η πρώτη Barbie από την Ελλάδα

Δημοσιεύτηκε

στις

«Κάθε βήμα μας φέρνει κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο να πετύχουμε το όνειρο μας… Μπορείς να γίνεις ό,τι ονειρεύεσαι!»


Για να γιορτάσει την 60ή επέτειό της και την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η Mattel τιμά γυναίκες που είναι ιστορικά και σύγχρονα γυναικεία πρότυπα από όλο τον κόσμο σε μια προσπάθεια να εμπνεύσει όλο και περισσότερα κορίτσια. 

Μία από αυτές είναι η Ελένη Αντωνιάδου, η ερευνήτρια στη NASA η οποία γίνεται η πρώτη Ελληνίδα Barbie Role Model.  

Η δουλειά, η εξειδίκευση και τα επιτεύγματα της Ελένης Αντωνιάδου αναγνωρίζονται από όλον τον κόσμο καθώς έχει διακριθεί διεθνώς στον τομέα της μεταμόσχευσης τεχνητών οργάνων, μιας πρωτοποριακής και φιλόδοξης μεθόδου που αναμένεται να σώσει εκατομμύρια ζωές. 

Η ίδια δήλωσε σχετικά:

«Ήταν πολλές οι στιγμές που ένιωσα ότι είναι πολύ μεγάλα τα εμπόδια για να τα προσπεράσω. Όμως πίστεψα στον εαυτό μου και σκέφτηκα ότι κάθε όνειρο όταν του βάζεις μια ημερομηνία, γίνεται στόχος και κάθε στόχος όταν κάνεις μικρά, μικρά βήματα μπορεί να επιτευχθεί. Και κάθε βήμα μας φέρνει κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στο να πετύχουμε το όνειρο μας… Μπορείς να γίνεις ό,τι ονειρεύεσαι!» 

Η Ελένη Αντωνιάδου, αναδείχθηκε Γυναίκα της Χρονιάς το 2013 στην εκδήλωση FDM Everywoman In Technology Awards στο Λονδίνο.

Η Ελληνίδα επιστήμονας δημιούργησε μια τεχνητή τραχεία, η οποία χρησιμοποιήθηκε σε ασθενή που έπασχε από καρκίνο και μάλιστα είχε επιτυχή αποτελέσματα.

Αυτό ήταν το πρώτο πλήρως λειτουργικό τεχνητό όργανο που μεταμοσχεύθηκε σε ασθενή και αυτό το επίτευγμα ήταν αρκετό για να χαρίσει στην Ελένη Αντωνιάδου αυτή τη σημαντική διάκριση.

Η 31χρονη επιστήμονας είναι επικεφαλής του οργανισμού Μεταμοσχεύσεις χωρίς Δότες, ενώ μεταξύ άλλων ασχολείται με τη βιοτεχνολογία και την αναγεννητική ιατρική. Παράλληλα, το 2012 επιλέχθηκε να είναι ένα από τα μέλη της επιστημονικής ομάδας της Διεύθυνσης Βιοτεχνολογίας στο εργαστήριο της NASA.

Πριν από δύο χρόνια περίπου, η Ελένη Αντωνιάδου είχε μοιραστεί μερικές πεποιθήσεις της όσον αφορά τη δουλειά και τον χρόνο που αφιερώνουμε στα πράγματα που αξίζουν πραγματικά στη ζωή: 

1. Το να δουλεύεις περισσότερες ώρες από όσες ξοδεύεις για να ζεις δεν είναι καθόλου καλή ιδέα.

2. Το burn out δεν γίνεται μόνο λόγω φόρτου εργασίας, γίνεται γιατί ο φόρτος εργασίας είναι πιο μεγάλος από το κίνητρο για τη δουλειά.

3. Ίσως, το μόνο πράγμα πιου σε κρατάει πίσω από το να τα καταφερεις δεν είναι οι ευκαιρίες, αλλά η ανάθεση αρμοδιοτήτων και η ομαδική δουλειά.

4. Η επιλογή των κατάλληλων συνεργατών έχει θεμελιώδη αξία. Και η επιλογή συντρόφου ζωής θα μπορούσε, θα έπρεπε και πρέπει να είναι η πιο σημαντική απόφαση που θα πάρετε, αν δεν ορίσετε τις προτεραιότητές σας με μυωπικό όραμα.

Φωτογραφίες: Mattel, Eleni Antoniadou facebook 

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη