Μνημόσυνα

Γράφει ο Φανούριος Ζαχαριουδάκης

Το σήμαντρον αργοσημαίνει
εκεί ψηλά μεσ’ το χωριό.
Μια μάνα μαυροφορεμένη
θρηνεί τον ακριβό της γυιό.

Πήγε κ’ εκείνος με ορμή
στον πόλεμο τον δοξασμένο
κι’ αφήκε το γερό κορμί
στο χώμα εκεί τ’ αγιασμένο.

Και είναι η εκκλησιά γεμάτη
είναι γεμάτη κι’ αυλή,
κι’ είναι όλοι σιωπηλοί
και δακρυσμένο κάθε μάτι.

Πένθιμα ψάλλουν οι παπάδες
γιορτάζουν έξω τα βουνά,
κι’ ο ήλιος παίζει σιγανά
με τις αχνόφωτες λαμπάδες.

Κι’ ενώ με αναφιλητά
και στεναγμούς η μάννα κλαίγει
στου γυιού τα κόλλυβα εμπροστά,
πουλάκια κελα’ι’δούν στη στέγη.

Κι’ αντιλαλούν φαιδρά, γλυκά
τα κουδουνάκια απ’ το κοπάδι,
που βόσκει πέρα ειρηνικά
κατά τ’ αντικρυνό λαγκάδι.

Σήμερα άλλος τα οδηγεί
ούτε θυμάται το βοσκό του
που με τη δόξα στρατιώτου
σε μακρυνή κοιμάται γη.

Και τον αναζητούν τα όρη
κι’ οι ρεμματιές κι’ οι λαγκαδιά.
Κρυφά τον κλαίγει κάποια κόρη
μ’ απαρηγόρητη καρδιά.

Παντού φυτρώνει το χορτάρι
και μουρμουρίζουν οι πηγές
και στις ολόφωτες πηγές
το ρύκι ανθεί και το θυμάρι.

Μεσ’ στ’ ορεινό το μονοπάτι,
μεσ’ στα μυρόβολα κλαδιά
από χαράς ζωή γεμάτη………

Η μάννα κλαίγει. Αργοκτυπά.
το σήμαντρο. Τ’ αρνιά βελάζουν,
οι ψαλμουδιές αναστενάζουν
μεσ’ τα βουνά τα χαρωπά.

Πηγή: ” Κρητικόν Ηρώον 1912 – 1913 ”.

Φώτο:Ο Ντουϊντόκωστας από Βορίζα-Γαλιά