Connect with us

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ο Θεσμός του Επιθεωρητή στα σχολεία και κωμικά ευτράπελα την ώρα του μαθήματος

Avatar

Δημοσιεύτηκε

στις

Τα παλιά τα χρόνια είχε καθιερωθεί,όπως όλοι μας θυμόμαστε, ο θεσμός του επιθεωρητή στα δημοτικά σχολεία


Σκοπόν είχε, τον έλεγχο της απόδοσης των μαθητών και κατ’ επέκταση την αξιολόγηση της απόδοσης των δασκάλων προς τους μαθητές, με συνέπεια τη βαθμολογική και μισθολογική εξέλιξη των.
Να σημειώσουμε ότι ο ερχομός του επιθεωρητή μέσα στην αίθουσα, σήμαινε αυτόματα, παγωμάρα, ψυχικό τρόμο και πρωτοφανές τρακ, όχι μόνο στο σύνολο των μαθητών αλλά και στων δασκάλων ακόμα.
Η έλευση του επιθεωρητή ήταν ξαφνική και αναπάντεχη.
Ήταν τόσο απρόσμενη, που καλά καλά οι δάσκαλοι δεν προλάμβαναν να κρύψουν ούτε αυτές τις ”ρημασμένες βίτσες” που χρησιμοποιούσαν όλο το προηγούμενο καιρό, συνήθως κατά κόρον, βγάζοντας τα απωθημένα τους, στα απαλά και αφράτα χεράκια των παιδιών.
Ως τόσο λόγο του θεσμού αυτού, δεν ήταν και λίγα όπως θα θυμούνται πολλοί της ηλικίας μας, τα κωμικά ευτράπελα , που ήταν στην πραγματικότητα και αληθινές ιστορίες την εποχή εκείνη.

Ο Επιθεωρητής στην ώρα της αριθμητικής

Μπαίνει στην αίθουσα ενός δημοτικού σχολείου ο Επιθεωριτής, την ώρα της αριθμητικής και μετά που συστήθηκε στα παιδιά και τους εξήγησε ποιος είναι ο σκοπός του, άρχισε να υποβάλει ερωτήσεις.
– Ποιο παιδάκι ξέρει να μου πει, πόσο κάνει, δυο και δυο;;
Ο Επιθεωρητής απευθύνει το λόγο αμέσως, εκεί μπροστά σε ένα παιδί, αφού όλα σχεδόν είχαν σηκώσει τα χέρια τους.
– Τέσσερα μας κάνει, κύριε!!
– Μπράβο!! Πολύ καλά!!
Πες μου εσύ, λέει σε ένα άλλο, πόσο μας κάνει, τέσσερα και τέσσερα;;
– Οκτώ μας κάνει, κύριε!!
– Μπράβο και σε σένα!! Πολύ καλά!!
– Πες μου εσύ, λέει σε ένα αγόρι, που καθότανε στο τελευταίο θρανίο και που είχε ο Επιθεωρητής παρατηρήσει, ότι στις προηγούμενες φορές δεν είχε σηκώσει καθόλου το χέρι του, πόσο μας κάνει: πέντε επί πέντε;;
Αυτό σηκώθηκε αμέσως απάνω για να του απαντήσει.
Του απάντησε όμως αποκλειστικά και μόνο με τη μύτη, αφήνοντας δηλαδή τον ήχο να ακούγεται μόνο από τη μύτη, πέντε πέντε είκοσιπέντε, ενώ είχενε κλειστό εντελώς το στόμα του!!
– Τι ν-αυτά τα πράματα!! Τι ν-αυτά τα πράματα!! Λέει μεγαλοφώνως ο Επιθεωρητής.
– Κύριε εγώ κατέχω να λέω, μόνο το σκοπό!!!

Ο Επιθεωρητής κάνει ερωτήσεις στα πρωτάκια

Σε σχολείο της κάτω ρίζας, μπήκε ο Επιθεωρητής την ώρα της αριθμητικής στην αίθουσα της πρώτης τάξης.
Άρχισε να γράφει αριθμούς στο μαυροπίνακα και να ρωτά τα παιδιά, ποιο νούμερο έχει γράψει.
Ξεκίνησε από το 1 το 2 το 3 κ.οκ.
Τα παιδιά του απαντούσαν σε όλα τα νούμερα, αλλά όταν έφθασε στο οκτώ, δεν σήκωσε παρά μόνο ένα το χέρι του, για να απαντήσει.
– Πες μας εσύ που είσαι και ο μοναδικός που σηκώνεις το χέρι σου, πιο νούμερο είναι αυτό;;
– Γερντανές, είναι κύριε!!

Ο επιθεωρητής, οι πατάτες και το ρύζι

Σε ορεινό χωριό, κοντά στο Ψηλορείτη, ο επιθεωρητής μπαίνει την ώρα της αριθμητικής μέσα στην αίθουσα του σχολείου για τη προβλεπόμενη εξέταση.
Ξεκινά ο δάσκαλος το μάθημα της αριθμητικής και στη συνέχεια ο επιθεωρητής υποβάλει την παρακάτω ερώτηση στα παιδιά:
– Εάν παιδιά πουλήσουμε πενήντα κιλά πατάτες προς πέντε δραχμές το κιλό, πόσες δραχμές θα πάρουμε;;
Δεν έδειξε όμως κανένα παιδί ότι ξέρει να απαντήσει, ενώ στην αίθουσα επικρατούσε απόλυτη ησυχία.
Ο επιθεωρητής, στη συνέχεια, υποβάλει μια άλλη ερώτηση, κατά τη γνώμη του πιο εύκολη:
– Εάν παιδιά πουλήσουμε, είκοσι κιλά ρύζι προς δύο δραχμές το κιλό, πόσες δραχμές θα πάρουμε;;
Αλλά και πάλι κανένα παιδί δεν απάντησε στην ερώτηση του επιθεωρητή.
Ο επιθεωρητής όμως, αντιλήφθηκε στο πίσω μέρος της τάξης, δυο ”μουστακαλίδες” μαθητές να αλληλοκοιτάζονται και οι οποίοι όπως υπολόγιζε ήταν πάνω των δεκαπέντε χρόνων, καθ’ όσον εκείνα τα χρόνια υπήρχαν οι ”αιωνόβιοι μαθητές” και ρωτά τον ένα από τους δυο:
– Πες μας εσύ ψηλέ, πόσες δραχμές θα πάρουμε;;
Αυτός, σοβαρός και ατάραχος του απαντά:
– Ε…… γεια σου!! Τσι πατάτες που ήτανε……. να χοντρές…….δε κατέχω και το ρύζι που είναι ψιλό ψιλό… κουκάκια κουκάκια…..θα βρω;;;

Ο επιθεωρητής και ο άγγελος

Την ώρα των θρησκευτικών, σε δημοτικό σχολειό της Κρήτης, μπαίνει μέσα στην αίθουσα ο επιθεωρητής.
Στο τοίχο ήταν κρεμασμένος ένας χάρτης, που πάνω σε αυτόν ήταν ζωγραφισμένος ένας άγγελος.
Ρωτά ο επιθεωρητής τα παιδιά:
– Ποιο παιδί θα μου πει, τι είναι αυτό που είναι ζωγραφισμένο πάνω στο χάρτη;;
Κανένα όμως παιδί δεν έδειξε να ξέρει να απαντήσει.
Ωστόσο, η τάχατε καλή μαθήτρια της τάξης, σηκώνει δειλά δειλά το χέρι της ενώ ο επιθεωρητής δεν χάνει καιρό και της απευθύνει το λόγο.
– Αυτό κύριε που βλέπουμε είναι πετεινός!!
– Όχι και πετεινός, απαντά ο επιθεωρητής.
– Δεν ξέρετε παιδιά πως είναι Άγγελος και ο Άγγελος είναι ο βοηθός του Θεού;;
Την ώρα εκείνη, πετάτε ο Μανωλιός από το τελευταίο θρανίο και ρωτά τον επιθεωρητή:
– Ντα δε μου λες κύριε επιθεωρητά, έχει ο Θεός Λεωφορείο;;
(Διευκρίνηση: Εκείνα τα χρόνια, κάθε λεωφορείο είχε υποχρεωτικά ένα βοηθό-συνοδηγό)

Ο επιθεωρητής και ο πολιούχος

Ο επιθεωρητής, μπαίνει μέσα στην αίθουσα, σε δημοτικό σχολειό της Κρήτης την ώρα των θρησκευτικών, για την προβλεπόμενη εξέταση.
Καθίζει στην έδρα και αρχίζει τις ερωτήσεις:
– Παιδιά έχετε πολλές εκκλησίες στο χωριό σας;;
Όλα μαζί τα παιδιά απαντούν:
– Ναιαί……. κύριε!!
-Θα μου πείτε μερικά ονόματα Αγίων, που εορτάζονται στις εκκλησίες σας;;
Κάποιο παιδί έλεγε, η Παναγία, κάποιο άλλο, ο Άγιος Γεώργιος, κάποιο, ο Άγιος Ιωάννης, ένα άλλο, η Αγία Αικατερίνη κ. λ. π.
– Παιδιά θα μου πείτε ποιος είναι ο Πολιούχος του χωριού σας;;
Αυτή την ερώτηση δεν την απάντησε κανένα παιδί.
– Δεν ξέρετε, ξαναρωτά ο επιθεωρητής, ποιος είναι ο πολιούχος στο χωριό σας;;
Τότε σηκώνει δειλά δειλά το χέρι της μια μαθήτρια και του απαντά:
Ο Σταματογιώργης είναι κύριε επιθεωρητά!!
(Προφανώς ο Σταματογιώργης, είχε τα πιο πολλά αγαθά….)

Ο επιθεωρητής και η δασκάλα

Μπαίνει μέσα στην αίθουσα ο επιθεωρητής, σε μονοθέσιο δημοτικό σχολείο, την ώρα της έκθεσης.
Καθίζει στην έδρα, ενώ η δασκάλα πιάνει μία κιμωλία για να γράψει στο μαυροπίνακα, το τίτλο της έκθεσης, για να τον αναπτύξουν εκείνη την ώρα τα παιδιά.
Την ώρα που έγραφε το τίτλο και καθ’ όσο είχε σηκώσει το χέρι της για να γράψει, σηκώθηκε λίγο το φόρεμα της.
Την ώρα εκείνη σιγοψιθύρισε άθελα του ο επιθεωρητής:
-” Πω πω κόμματος!! ”.
Τα λόγια εκείνα τα άκουσε τυχαία ο μαθητής του πρώτου θρανίου.
Ωστόσο ο επιθεωρητής ρωτά τα παιδιά:
– Τι έγραψε παιδιά η δασκάλα στο πίνακα;;
Κανένα όμως από τα παιδιά δεν έδειξε να ξέρει να διαβάσει τι είχε γράψει.
Ο μαθητής του πρώτου θρανίου, σαν να ήταν σίγουρος……..
Προθυμοποιείται να απαντήσει, εφ’ όσο λίγο νωρίτερα κάτι είχε ακούσει από τον επιθεωρητή.
Σηκώνει δειλά δειλά το χέρι του.
– Λέγε εσύ, του απευθύνει το λόγο.
Αυτός απαντά:
– ” Πω πω κόμματος!!”.
– Τι λόγια είναι αυτά που μας λες;; Φωνάζει ο επιθεωρητής.
– Πέρασε έξω!! Πέρασε έξω, αμέσως !!
Ο μαθητής σηκώνεται να βγει έξω, αλλά συγχρόνως έλεγε στον επιθεωρητή:
– Την άλλη φορά κύριε, αν δεν είσαι σίγουρος γι’ αυτό που λες, να μην το φωνιάζεις αδυνατά να το …..γροικούνε κι γιάλλοι!!

Τα μήλα των εσπερίδων

Μπαίνει μέσα στην αίθουσα ο επιθεωρητής και αρχίζει τις ερωτήσεις:
– Ποιος, παιδιά, έκλεψε τα μήλα των εσπερίδων;;
Κανένα όμως παιδί δεν έδειχνε πως ξέρει να απαντήσει.
Ο επιθεωρητής ρωτά τυχαία κάποιο παιδί, καθ’ όσο το είδε λίγο πιο ζωηρό από τα άλλα.
– Πες μου εσύ ποιος έκλεψε τα μήλα των εσπερίδων;;
– Εγώ ούτε τα έκλεψα, ούτε είδα ποιος τα έκλεψε, απαντά το παιδί.
Ενώ ο δάσκαλος συγχρόνως συμπληρώνει:
– Είναι από καλή οικογένεια κύριε επιθεωρητά, αποκλείεται να τα έκλεψε αυτό.

Ο επιθεωρητής σε μονοθέσιο δημοτικό σχολείο

Σε ορεινό μονοθέσιο δημοτικό σχολείο, έφθασε ο επιθεωρητής, τα αλλοτινά περασμένα χρόνια.
Χτύπησε το κουδούνι, τα παιδιά μπαίνουν μέσα στην αίθουσα και η πρωτοδιόριστη δασκάλα αρχίζει το μάθημα της αριθμητικής.
Κατά τη διάρκεια του μαθήματος, ο επιθεωρητής υποβάλει κάποιες ερωτήσεις στα παιδιά.
– Ποιο παιδάκι, λέει ο επιθεωρητής, θα μου πει, πόσο κάνει, δυο και δυο;;
Δεν βρέθηκε όμως κανένα παιδί να δείχνει ότι ξέρει να απαντήσει στην ερώτηση.
– Καλά δεν ξέρει κανένα παιδί;; Λέει ο επιθεωρητής.
Βλέπει όμως ένα, λίγο πιο ζωηρό, πιο ψηλό από τα άλλα παιδιά, που ξεχώριζε κατά πολύ και το μουστάκι του ακόμα. Σίγουρα θα είχε μείνει κάποιες χρονιές στην ίδια τάξη. Αποφασίζει ο επιθεωρητής, να απευθύνει σε αυτόν την ερώτηση.
– Πες μου πως σε λένε εσένα;;
Μανωλιό με λένε κύριε!!
– Ξέρεις να μου πεις εσύ, βρε Μανωλιό, πόσο μας κάνουν: δυο και δυο;;
Αρχίζει ο Μανωλιός αμέσως και μετρούσε με τα δάχτυλα των χεριών του και μόλις τελείωσε του απαντά:
– Τέσσερα, μας κάνουν κύριε!!
– Ναι του λέει, τέσσερα μας κάνουν, αλλά εγώ θέλω να μου απαντήσεις χωρίς να μετράς με τα δάχτυλα των χεριών σου.
– Πες μου λοιπόν, πόσο μας κάνουν: τρία και τρία;;
Αρχίζει πάλι ο Μανωλιός και μετρούσε τα δάχτυλα του και μόλις τελείωσε, του απαντά:
– Έξη, μας κάνουν κύριε!!
– Σου είπα του λέει Μανωλιό, ότι δεν θέλω να μετράς τα δάχτυλα των χεριών σου, για να το βρεις και να μου απαντήσεις, θέλω να μου απαντήσεις χωρίς να μετράς.
Βάλε λοιπόν τα χέρια σου πίσω.
Τα βάζει ο Μανωλιός…
– Πόσο μας κάνουν: τέσσερα και τέσσερα;; Του ξαναλέει ο επιθεωρητής.
Ο .Μανωλιός, μια κουνώντας το αριστερό χέρι του, μια το δεξί και συγχρόνως κουνώντας το κεφάλι του αριστερά και δεξιά, προσπαθώντας να δει τα δάχτυλα του, τελειώνει το μέτρημα και του απαντά:
– Οχτώ, μας κάνουν κύριε!!
– Ε………θα με τρελάνεις εσύ!! Δεν θέλω να μετράς τα δάχτυλα των χεριών σου , σου ξαναλέω!!
Βάλε τα χέρια σου στις τσέπες, λέει ο επιθεωρητής.
Τα βάζει ο Μανωλιός και ο επιθεωρητής του υποβάλει πάλι, άλλη μια ερώτηση.
– Πες μου τώρα, πόσο μας κάνουν: πέντε και πέντε;;
Ο Μανωλιός, προσπαθεί να φέρει τα χέρι του, όσο μπορούσε πιο κοντά αναμεταξύ των, για να κάνει το μέτρημα, ενώ τα είχε μέσα στις τσέπες του, και συγχρόνως ανακατεύοντας τη περιοχή, προσπάθησε να δώσει μια απάντηση……
Αλλά μάλλον, απ’ ότι φάνηκε, μπερδεύτηκε, έκανε λάθος, καθ’ όσον η απάντηση που έδωσε στον επιθεωρητή ήταν………λανθασμένη!!
– Ένδεκα, μας κάνουν κύριε!! Λέει ο Μανωλιός.
Ο επιθεωρητής του ανταπαντά και του λέει:
– Μανωλάκι………., δεν μας κάνουν ένδεκα, αλλά μας κάνουν…….. δέκα, και να πεις της μαμάς σου, σε λίγο που θα πας στο σπίτι σας, να σου ράψει και τις δύο……….τσέπες του παντελονιού σου!!!

Ο νεοδιόριστος δάσκαλος

Τα παλιά τα χρόνια, ένας δάσκαλος, διορίστηκε για πρώτη φορά στο χωριό, Φάρφαρα.
Το σχολείο ήταν μονοθέσιο.
Εκείνα τα χρόνια ο δάσκαλος, έμενε ως επί το πλείστο στο χωριό που δίδασκε.
Το συγκεκριμένο χωριό όμως ήταν ορεινό, αποκομμένο από τον έξωθεν κόσμο, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, χωρίς τηλέφωνο, χωρίς γιατρό, χωρίς υπεραστική συγκοινωνία.
Τα τρόφιμα τα πούλαγε ο Σήφακας, που διατηρούσε το μοναδικό παντοπωλείο στο χωριό, ενώ τα κουβάλαγε από τη πόλη με τα δυο του μουλάρια.
Ο χειμώνας ήταν βαρύς.
Καθημερινώς ο δάσκαλος αναγκαζόταν να πεζοπορεί αρκετή ώρα, για να μαζέψει λίγα ξύλα να τα έχει να ζεσταθεί το βράδυ και να κάνει το φαγητό της επόμενης ημέρας.
Δυσανασχετούσε πάρα πολύ έως ότου αποφάσισε να γράψει γράμμα στον επιθεωρητή, να αναφέρει τις συνθήκες διαβίωσης και να ζητήσει μετάθεση σε κάποιο άλλο χωριό.
Στην αίτηση που έστειλε στον επιθεωρητή έγραφε τα παρακάτω:
– ”Εν χωρίοις Φαρφαρίοις, ου δύναμαι μενείν, εί δέ μενείν, αποθανείν”.
Ο επιθεωρητής του απάντησε:
– ”Εν χωρίοις Φαρφαρίοις μενείν,εί δέ μενείν, απολυθείν”.
Ο δε δάσκαλος ανταπάντησε στον επιθεωρητή:
– ”Εν χωρίοις Φαρφαρίοις μενείν, έστω κι αν αποθανείν”!!!

Σύνταξη κειμένου Φανούριος Ζαχαριουδάκης

Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *