Connect with us

ΘΕΜΑΤΑ

Παλιές ιστορίες γερόντων : Ο κλήρος και ο λαός μας

Avatar

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο λαός μας, σαν Μεσογειακός λαός, από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι και σήμερα, αρέσκετο να σχολιάζει, να σατιρίζει, να προκαλεί, πάντα καλοπροαίρετα ή και ακόμα πολλές φορές να εσωκλείει σε παραδοσιακά δύστοιχα ή και παροιμίες, ότι εβίωνε, ότι άκουγε, ότι συναντούσε στη καθημερινή του ζωή.


Ασχολείτο με πρόσωπα υπαρκτά, αλλά και ανύπαρκτα του κοντινού και μακρινού περίγυρου του.
Πρόσωπα της κατώτερης, αλλά και της ανώτερης τάξης.
Πολλές φορές ασχολείτο ακόμα και με τα πιο σεβάσμια προς αυτό πρόσωπα, όπως ήταν ο γραμματέας, ο αγροφύλακας ο πρόεδρος και ο δάσκαλος.
Από τη κριτική του απλού αυτού λαού δεν ήταν δυνατό να ξεφύγει ούτε ο Παπάς του χωριού και κατ’ επέκταση ούτε ο Δεσπότης, παρόλο που η αγάπη του για το κλήρο και τη θρησκεία ήταν δεδομένη, αλλά ότι και εάν έλεγε το έλεγε από σκοπτική διάθεση.
Εξ ου και η γνωστή του λαού φράση: ”αν είσαι και Παπάς με την αράδα σου θα πας”.
Κανείς δεν ήταν δυνατόν να γλυτώσει αυτής της νοοτροπίας-συνήθειας του λαού μας.
Κάποια από αυτά τα γεγονότα ήταν αληθινά, αλλά και πολλά από αυτά ακουγόταν σαν ανέκδοτο.
Όλα όμως μεταδόθηκαν από στόμα σε στόμα και κατάφεραν να διαιωνιστούν στο διάβα των αιώνων.
Χαρακτηριστικό της περίπτωσης αυτής ήταν ότι ποτέ κανένα από τα εμπλεκόμενα μέρη δεν ευρίσκετο παραξηγημένο, αλλά πάντα τα άκουγε και τα δεχόταν σαν κάτι το φυσιολογικότατο.
Στη συνέχεια θα προσπαθήσω να παραθέσω μερικά από αυτά, πιστά γραμμένα, όπως ακριβώς τα άκουσα και τα περιέσωσα από τους γεροντότερους του τόπου μας, όπου οι κύριοι πρωταγωνιστές ήταν τα πιο σεβαστά, τα πιο αγαπητά, τα ιερομένα πρόσωπα.
Όλα αυτά δεν παύουν να είναι μια πολιτιστική κληρονομιά και η οποία πρέπει να περισωθεί.

Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟ 40ΗΜΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ.
———————————————-
Τα παλιά τα χρόνια, σε κάποιο ορεινό χωριό του Ψηλορείτη, σε ένα 40ήμερο μνημόσυνο, μεταξύ των καλεσμένων για να παρευρεθούν την ημέρα εκείνη, ήταν και ο Δεσπότης της περιοχής.
Μετά τη θεία λειτουργιά στην εκκλησία του χωριού, όλοι κατευθύνθηκαν προς το σπίτι του εκλιπόντος για να κάμουν την προβλεπόμενη από τη θρησκεία ”δέηση” και να ποιούν ”μια μακαρία” (κρασί,ρακή ή κονιάκ), ευχόμενοι να συγχωρέσει ο Θεός το νεκρό.
Λίγο αργότερα όλοι κάθισαν στη τραπεζαρία, ενώ η οικοδέσποινα του σπιτιού άρχισε να σερβίρει τους καλεσμένους με τα διάφορα φαγητά.
Το πρώτο πιάτο ήταν σούπα από αλανιάρα όρνιθα του βουνού.
Καθώς έβγαινε από τη κουζίνα για να σερβίρει τους παρευρισκόμενους, κρατούσε ένα βαθύ πέτρινο, μεγάλο πιάτο, γεμάτο με σούπα.
Ο Δεσπότης μόλις αντιλήφθηκε το μέγεθος του πιάτου και τη ποσότητα της σούπας, της λέει:
– Πιανού….. πιανού θα την πας ετούτηνα τη σουπαρίνα ευλογημένη;;;;
– Σε σας θα τη φέρω Σεβασμιότατε, απαντά η οικοδέσποινα.
– Φέρε μου το να χαρείς, μα να το πιο θέλω εκιονά……. το σουπαλάκι!!!!!

Ο ΠΑΠΑΣ, Η ΣΚΡΟΦΑ ΚΑΙ Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ…..
——————————————
Ο Παπάς του χωριού, σε ορεινό χωριό του Ψηλορείτη, τα παλιά τα χρόνια, πέρα από τα ιερατικά του καθήκοντα είχε και μια δεύτερη ασχολία, αυτήν, του κτηνοτρόφου.
Στο περιφραγμένο, κοντά στο χωριό χειμαδιό που διατηρούσε, εκτός τα πρόβατα που είχε αμολήσει και έβοσκαν ελεύθερα, είχε αμολήσει και μία σκρόφα (γουρούνα).
Ήταν βαρυχειμονιά και το χιόνι άρχισε να πέφτει πολύ πυκνό για πολλές συνεχόμενες ημέρες.
Η πρόσβαση του παπά στο χειμαδιό ήταν πάρα πολύ δύσκολη για όσο καιρό κρατούσε η χιονόπτωση.
Στο χρονικό διάστημα όμως εκείνο, η σκρόφα ήταν έτοιμη για να γεννήσει.
Τα χιόνια ήταν πάρα πολλά και ήταν αδύνατο να γεννήσει στην ύπαιθρο και τα νεογέννητα γουρουνόπουλα να μείνουν ζωντανά.
Ευτυχώς όμως, γι αυτήν, βρήκε ένα μικρό σπήλαιο.
Μπήκε μέσα και άρχισε με τη μούρη της να μεγαλώνει εστικτωδώς το σπήλαιο, για να χωρέσει τα νεογέννητα γουρουνόπουλα που λίγο αργότερα θα έφερε στη ζωή και να έχουν τον απαιτούμενο να μείνουν, χώρο, για να μην παγώσουν έξω στα χιόνια.
Καθώς έσκαπτε όμως, εντελώς τυχαία ξέθαψε ένα μεγάλο πιθάρι.
Ξέθαψε ένα ολόκληρο θησαυρό.
Το πιθάρι ήταν γεμάτο από λύρες.
Όπως ήταν φυσικό οι λύρες σκόρπισαν εδώ και εκεί.
Η σκρόφα όμως γέννησε πάνω στις ανακατεμένες με τα χώματα λύρες χωρίς καμία έξωθεν βοήθεια.
Είμαστε βέβαιοι ότι θα έψαχνε να βρει ρίζες δέντρων και όποια άλλη φυσική τροφή για να βγάζει γάλα να τρώνε τα νεογέννητα γουρουνόπουλα που τόσο το είχαν ανάγκη.
Κάποια μέρα που τα χιόνια έλιωσαν, ο Παππάς- βοσκός κίνησε και πήγε να ελέξει το ποιμνιοστάσιο του.
Πέρα από τα πρόβατα, το ενδιαφέρο του ήταν να βρει και τη σκρόφα, γιατί ήταν σίγουρος ότι θα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα λόγω της μεγάλης χιονόπτωσης.
Έκπληκτος όμως την αντίκρισε από μακριά με τα δεκατέσσερα νεογέννητα γουρουνόπουλα, που είχε φέρει στη ζωή.
Η έκπληξη του όμως κορυφώθηκε αφ’ ότου πλησίασε το σπήλαιο και αντίκρισε την πληθώρα των λυρών καθώς λαμποκοπούσαν μέσα σε αυτό.
Έτρεξε αμέσως στο χωριό, πήρε ένα γαϊδούρι, δύο σακιά άδεια και παρέα με τη παπαδιά κατευθύνονται προς το σπήλαιο.
Μόλις έφθασαν άρχισαν να κάνουν το διαχωρισμό των λυρών μέσα από τις λάσπες και τα χώματα.
Γέμισαν και τα δύο σακιά μέχρι απάνω από λύρες..
Τα φόρτωσαν στο γαϊδούρι και κατευθύνθηκαν προς το χωριό και το σπίτι τους, όπου και τα άδειασαν μέσα σε δύο πιθάρια.
Στη συνέχεια οι μεγάλες αγορές δεν άργησαν να φανούν.
Η σκρόφα όμως λίγους μήνες αργότερα εψόφισε.
Ο Παπάς αισθάνθηκε την ανάγκη να της κάνει τη κηδεία σαν να επρόκειτο για άνθρωπο, που τόση μεγάλη χάρη της χρεωστούσε.
Έπαιξε τη καμπάνα και η κηδεία έγινε με την ίδια διαδικασία, της ανθρώπινης κηδείας.
Λίγες ημέρες αργότερα, έφθασε στα αφτιά η παράνομη αυτή τελετή, στο Δεσπότη της περιοχής και ως ήταν φυσικό εξωργήσθηκε αφάνταστα και αποφάσισε να καλέσει το Παπά στη Μητρόπολη για να λάβει μέτρα δραστικά έναντι αυτού, επειδή παρέκλεινε των ιερατικών καθηκόντων του.
Ο Παπάς φεύγοντας από το σπίτι του για τη Μητρόπολη, γέμισε ένα σακούλι λύρες να το κρατεί πεσκέσι του Δεσπότη.
Φθάνει ο Παπάς στο δεσποτικό, χτυπά τη πόρτα και ένας διάκονος ανοίγει το πανωπόρτι της πόρτας και βλέπει το Παπά.
Λέγει τότε ο Διάκονος του Δεσπότη:
– Σεβασμιότατε, ο Παπάς έφθασε.
Ο Δεσπότης απαντά στο διάκονο αμέσως:
– Πες του να μπει μέσα…..πες του να μπει μέσα………. το γουρούνι!!!
Ανοίγει την πόρτα ο Διάκονος και μπαίνει μέσα ο Παπάς ενώ κρατούσε στα χέρια του το σακούλι με τις λύρες.
Μόλις τον αντίκρισε ο Δεσπότης άρχισε να βροντοφωνάζει δυνατά:
Παπά!!!!!! Παπά!!!!!!!!!!!!
Ο Παπάς εκείνη τη στιγμή τον διέκοψε με το θόρυβο που έβγαζαν οι λύρες μέσα από το σακούλι, καθ’ όσο το ανεβοκατέβαζε και κάνοντας του νεύμα του λέει:
– Αυτό το σακούλι τις λύρες, Σεβασμιώτατε, είναι από τις λύρες που έφερε στην επιφάνεια της γης η σκρόφα και είναι όλες για εσάς…. για εσάς, όλες για σας!!!!
Αστραπιαία ο Δεσπότης άλλαξε…..το ”τροπάριο” και του είπε:
– Μου θυμήθηκε και εμένα η ελεησμένη………μου θυμήθηκε,….. μου θυμήθηκε η ελεησμένη;;;;;;;;
——————–

ΤΕΤΡΑΣΤΟΙΧΑ που σχετίζονται και πάλι με το λαό και το κλήρο όπως τα περιέσωσα
——————–
Σαν θα ποθάνει ο φτωχός,
αν είν’ και τιμημένος
και ο Παπάς που θα κλουθά
θα ν-είναι…….. μανισμένος!
(ένας Παπάς του ακλουθά
και κείνος……. μουτρομένος!)

Σαν θα ποθάνει ο πλούσιος,
αν είν’ και λοποδίτης,
δέκα Παπάδες τ’ ακλουθούν
κι’ ένας……. Μητροπολίτης!

Πηγή: ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ ΖΑΧΑΡΙΟΥΔΑΚΗΣ αρθρογράφος της εφημερίδας: Άποψη του Νότου και στη στήλη: ΤΟ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.

Ακολουθήστε το Cretanmagazine στο Google News και στο Facebook

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *