Connect with us

People

Θλίψη για το χαμό του Ιωάννη Καραβαλάκη

Δημοσιεύτηκε

στις

Το τελευταίο αντίο λένε αύριο στις 12 το μεσημέρι φίλοι, συγγενείς και φίλοι στον Ιωάννη Καραβαλάκη


Ο λαμπρός επιστήμονας, κτηνίατρος στο επάγγελμα, «έφυγε» σε ηλικία 89 ετών.

Η νεκρώσιμη Ακολουθία στον Ι.Ν. Αναστάσεως του Κυρίου, στο Νέο Κοιμητήριο.

Τι έγραψε στην προσωπική του σελίδα στο facebook ο Γιάννης Μηλιαράς:

«Τη σημερινή πρωινή σιγαλιά, στο Ψυχρό, τάραξε πριν από λίγα λεπτά, η καμπάνα αναγγελίας του μαντάτου σου…

Το Ψυχρό, το Λασίθι, η Κρήτη ολόκληρη, είναι από σήμερα πολύ φτωχότερα! Θα παραμείνεις αθάνατος στη καρδιά και τη σκέψη μας, πολύτιμε Γιάννη Καραβαλάκη!»

Ψήφισμα

Το Δημοτικό Συμβούλιο Οροπεδίου Λασιθίου συνήλθε εκτάκτως σήμερα Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 11:00π.μ. στο άκουσμα του θανάτου του Ιωάννη Καραβαλάκη του Μιχαήλ και της Ελένης, κτηνιάτρου – ιστοριοδίφη από το Ψυχρό και αφού άκουσε την εισήγηση του Προέδρου ψηφίζει ομόφωνα:

1. Να παραστεί σύσσωμο στην κηδεία του.
2. Να εκφραστούν τα συλλυπητήρια του Σώματος προς την σύζυγο και την οικογένεια.
3. Να εκφραστούν τα συλλυπητήρια του Σώματος προς τον ανιψιό του εκλιπόντος Δήμαρχο κ. Ιωάννη Στεφανάκη.
4. Να συνοδεύσει την εκφορά του λειψάνου.
5. Να κατατεθεί στέφανο στη μνήμη του.
6. Να δημοσιευθεί το παρόν ψήφισμα στον Τοπικό Τύπο.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Δ.Σ.
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΓΑΝΟΣ

Ποιος ήταν ο Ιωάννης Καραβαλάκης

Τι αναφέρει ο ίδιος ο εκλιπών:

«Τα γεγονότα που χάραξαν την ζωή μου είναι βέβαια σημαντικά για μένα, για τους τρίτους όμως νομίζω ότι μικρό ή ελάχιστο ενδιαφέρον παρουσιάζουν.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο δεν είχα ασχοληθεί μέχρι σήμερα με αυτοβιογραφικές αναφορές, ενώ ένα σχετικό εγχείρημα ως υποψηφίου σε δημοτικές εκλογές δεν μου βγήκε καθόλου σε καλό.

Τώρα τελευταία διαπίστωσα τυχαία ότι κάποτε κάποια γεγονότα από την ζωή και ενός κοινού ανθρώπου μπορεί να αποδειχθούν χρήσιμα στην κοινωνία, κατάλληλα αξιοποιούμενα από τους επερχόμενους. Χρειάζεται μόνο να καταγραφούν και να διασωθούν από την λήθη. Επηρεασμένος από την διαπίστωση αυτή αποφάσισα, συγκεντρώνοντας τους ατάκτως ερριμένους πλίνθους και κεράμους της μνήμης μου, να βάλω κάποια τάξη στο εργοτάξιο των αναμνήσεών μου και να καταγράψω όσα σημαντικά ή και ασήμαντα γεγονότα σφράγισαν την ζωή μου. Πρόδρομος και γενικό σχεδιάγραμμα κάποιας μελλοντικής βιογραφίας, ας θεωρηθεί το παρόν σημείωμα.

Σ’ αυτό προσπάθησα να τοποθετήσω με χαλαρό τρόπο στον χρόνο τα διάφορα γεγονότα και να τα παρουσιάσω με χαριτολόγα διάθεση, διασκεδάζοντας την μονοτονία των ξηρών αναφορών.

Γεννήθηκα στα τέλη της 2ης δεκαετίας του εικοστού αιώνα, σ’ ένα μικρό μεν αλλά ιστορικό χωριό, το Ψυχρό, ένα από τα 18 χωριά που στεφανώνουν το πανέμορφο Οροπέδιο του Λασυθίου, λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω από την μυθολογική γενέτειρα του Δία, το Δικταίον Άντρο.

Η ζωή μου, όπως «εγκύρως» πληροφορήθηκα αργότερα, ξεκίνησε με μια περιπέτεια. Όταν η Παπανικολού, η πρακτική μαμή του χωριού, άκουσε το πρώτο μου ουά με παρέδωσε στις βοηθούς της, με την σύσταση να βάλουν «μια ολιά αλάτσι» στο νερό του πρώτου μπάνιου του νεογέννητου «για να μη βγει το κοπέλι ανάλατο». Στην εντολή της μαστόρισσας, οι γιαγιάδες, ως αμέσως ενδιαφερόμενες, ανταποκρίθηκαν όχι μόνο πρόθυμα, αλλά, όπως αποδείχθηκε, και με υπερβάλλοντα ζήλο, ρίχνοντας ξεχωριστά η κάθε μια τους μια «χαχαλιά» χοντρό αλάτι στην «πετρολεκανίδα», την πρώτη μου μπανιέρα. Μόλις λοιπόν με βουτήξανε σ’ αυτή την δυνατή σαλαμούρα, το τρυφερό μου δέρμα αφυδατώθηκε και μάζεψε σαν την μπόλια. «Ω κακομοίρηδες και να κάψουμε θέλει το κοπέλι» αναφώνησαν οι βοηθοί της Παπανικολούς. Η γρήγορη επέμβαση της καλής μαστόρισσας μου έσωσε την ζωή, που κινδύνεψε σοβαρά στο ξεκίνημά της.

Τα πρώτα γράμματα τα ’μαθα στο ιστορικό Παπαδάκειο σχολείο Ψυχρού, δωρεά του Αντ. Φ. Παπαδάκη στην γενέτειρά του από τα μέσα του 19ου αιώνα, που βρισκότανε πολύ κοντά στο σπίτι μας.

Έχοντας το ενδεικτικό της Τετάρτης Δημοτικού στην τσέπη, κατηφόρισα στον Άγιο Νικόλαο (Σεπτέμβρης 1939), για να πάω στο Γυμνάσιο. Με την πρόσφατη τότε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, το Γυμνάσιο γινότανε οκτατάξιο κι’όποιος ήθελε να φορέσει το μαθητικό πηλίκιο του γυμνασιόπαιδος, έπρεπε να φύγει από το χωριό και να ξενιτευθεί, αφού δεν υπήρχε Γυμνάσιο στο Οροπέδιο την εποχή εκείνη. Επελέγη δε το Γυμνάσιο Αγ. Νικολάου για την φοίτησή μου, γιατί στην πόλη αυτή ήταν εγκατεστημένοι δυο στενοί μας συγγενείς, που θα αναλάμβαναν την κηδεμονία του δεκάχρονου γυμνασιόπαιδος, επιλογή με την οποία συμφωνούσα κι’εγώ, μια και ….η κουκουβάγια του μαθητικού πηλικίου του Αγ. Νικολάου ήταν πολύ πιο επιβλητική από εκείνη της Νεαπόλεως.

Τα υπόλοιπα επτά χρόνια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσής μου ( 1940-1947) τα μοιράσθηκα μεταξύ Νεαπόλεως και Τζερμιάδω. Η διετία της φοίτησής μου στο Παράρτημα του τελευταίου, παρά το φαινομενικό πλεονέκτημα της διαμονής στο πατρικό σπίτι, ήταν στην πράξη μειονέκτημα. Γιατί έπρεπε καθημερινά να πηγαινοέρχομαι με τα πόδια Ψυχρό-Τζερμιάδω, χειμώνα καλοκαίρι, διασχίζοντας το Οροπέδιο, μια διαδρομή 12 χλμ. κάθε μέρα. Αλλά και στην Νεάπολη η ζωή δεν ήταν καλύτερη. Εκεί, ενδεκαετής, νοίκιασα ένα μικρό δωμάτιο κι’ έστησα το νοικοκυριό μου, το οποίο παράλληλα με τα μαθήματά μου εξυπηρετούσα ο ίδιος.

Από την περίοδο αυτή διατηρώ σαν ενθύμιο μια ξύλινη αναδιπλούμενη καρέκλα, δώρο μιας Ιταλικής περιπόλου. Ένα βράδυ είχα βάλει μπουγάδα στο δωμάτιό μου. Όμως το τρίξιμο της σκάφης πάνω στο κασόνι που χρησιμοποιούσα και σαν γραφείο, προκάλεσε την προσοχή της Ιταλικής περιπόλου. Oι στρατιώτες μου χτύπησαν στο παράθυρο για να μου επισημάνουν ότι ήταν αργά και δεν έπρεπε να θορυβώ. Φοβισμένος έσβησα τον λύχνο και η ενέργειά μου αυτή ενέβαλε σε υποψίες τους Ιταλούς, που άρχισαν να κτυπούν την πόρτα. Εγώ δεν άνοιγα, γιατί ντρεπόμουνα να δούν ότι πλένω μόνος τα ρούχα μου. Τελικά με μια σπρωξιά έσπασαν την πόρτα. Μπήκαν μέσα με προτεταμένα τα όπλα και μ’ ένα φακό έριξαν φως στο δωμάτιο. Αφού διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε τίποτε το ύποπτο, γέλασαν με την κατάντια μου και αναζήτησαν κάποιο κάθισμα να καθίσουν. Γρήγορα όμως διαπίστωσαν ότι δεν υπήρχε καρέκλα, ενώ εγώ πρότεινα να χρησιμοποιήσουν για κάθισμα το κρεβάτι, όπως άλλωστε έκανα κι’ εγώ. Ένας στρατιώτης βγήκε έξω και σε λίγο επέστρεψε φέρνοντας μαζί του μια ξύλινη αναδιπλούμενη καρέκλα που πήρε από την Λέσχη Υπαξιωματικών που βρισκότανε εκεί κοντά. Μαζί με την καρέκλα έφερε δυο ψωμάκια και δυο κονσέρβες. Αφού μου παρέδωσαν τα πολύτιμα αυτά δώρα με αποχαιρέτησαν σχολιάζοντας « Povero lei come noi » το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση αποδίδεται «φουκαράς και συ σαν και μας ».

Τον Ιούνιο του 1947 πήρα το απολυτήριο από το Γυμνάσιο με πολύ καλό βαθμό (17 9/11). Αν μάλιστα εγνώριζα και το απολυτίκιο της Υπαπαντής στην εξέταση που μου έκανε ο καθηγητής …της Γυμναστικής (!) θα είχα σίγουρα καλύτερη γενική βαθμολογία.

Μεσούντος του Ιουλίου 1947 έφυγα για την Αθήνα, προκειμένου να δώσω εξετάσεις στην Ανωτάτη Γεωπονική. Η πρώτη απόπειρα άλωσης του φρουρίου της Ανωτάτης Παιδείας απέτυχε … « μετά πολλών επαίνων». Πράγματι, ο αείμνηστος Κριμπάς, πρύτανης τότε της Ανωτάτης Γεωπονικής που ήταν ο διορθωτής της Έκθεσης (τότε, όπως είναι γνωστό, τις εισαγωγικές στην Ανωτάτη Εκπαίδευση τις διενεργούσαν τα ίδια τα Πανεπιστήμια) με συνεχάρη θερμά, γιατί είχα γράψει μια πολύ καλή έκθεση που είχε βαθμολογηθεί 9 στα 10. Το κακό όμως ήταν ότι υπήρχαν και άλλα μαθήματα που δεν έμοιαζαν με την Έκθεση αλλά ούτε και μεταξύ τους, όπως το εξέλαβα εγώ.

Η αποτυχία αυτή μου κόστισε πολύ, παρ’ ολίγο δε και την ίδια την ζωή μου. Τόση ήταν η απογοήτευση και η στεναχώρια μου.
Κάποιοι στίχοι μιας ποιητικής συλλογής, που διαφήμιζε το βιβλιοπωλείο «Εστία» και είδα τυχαία, άλλαξαν την ψυχολογική μου διάθεση και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μου έσωσαν την ζωή. Πάντα θυμάμαι τους ευλογημένους εκείνους στίχους :

«Τα γάργαρα νερά κυλούν
τ’ ακίνητα μουχλιάζουν
όρτσα καράβια μη τα κλαις
τ’ άλλα να κλαίς π’ αράζουν»

Έτσι, επηρεασμένος απ’ αυτόν τον λόγο του ποιητή, άπλωσα πανιά και όρτσα λα μπάντα ξεκίνησα νέο ταξίδι. Διέσχισα ήρεμες και φουρτουνιασμένες θάλασσες και ένα βροχερό πρωινό, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου του 1948, με μια κρατική υποτροφία για την Κτηνιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Τουλούζης στις αποσκευές μου, δέσαμε κάβο στην Μασσαλία, στο ίδιο σημείο όπου αιώνες πριν έδεσαν τα πλεούμενά τους οι Φωκαείς.

Στο Πανεπιστήμιο συνάντησα πολλές δυσκολίες. Εκτός από το γλωσσικό, που γρήγορα το ξεπέρασα, το σοβαρότερο πρόβλημα για μένα ήταν το επίπεδο βασικών γνώσεων του λεγομένου Ρ.Β.S. (Φυσική, Βιολογία και Χημεία), το οποίο συγκρινόμενο με εκείνο των Γάλλων ήταν χαμηλό. Χρειάστηκε να καταβάλλω υπεράνθρωπες προσπάθειες για να καλύψω τα κενά. Κατά τα άλλα οι σπουδές προχωρούσαν ικανοποιητικά και χωρίς προβλήματα, αφού το ποσό της χορηγούμενης από το Κράτος υποτροφίας, χωρίς να είναι μεγάλο, επαρκούσε για μια άνετη φοιτητική ζωή.

Έμεινα κάτω από την προστασία της 4ης Γαλλικής Δημοκρατίας πάνω από 4 χρόνια. Η κορυφαία στιγμή της σπουδαστικής μου ζωής ήρθε όταν ένα μελαγχολικό φθινοπωρινό απόγευμα του 1952 βρέθηκα σχεδόν μόνος στην αίθουσα τελετών της Ακαδημίας της Τουλούζης, απέναντι στην Επιτροπή κρίσεως της Επιστημονικής μου Διατριβής, η οποία θα μου απένεμε τον όχι και πολύ συνηθισμένο την εποχή εκείνη για τα ελληνικά δεδομένα τίτλο του «Διδάκτορα». Τα πόδια μου έτρεμαν από συγκίνηση και με κόπο συγκρατούσα τα δάκρυά μου. Ένας κόμπος έσφιγγε τον λαιμό μου, γιατί αυτοί που δικαιούνταν να καμαρώνουν τούτη την ώρα ήταν απόντες, αλλά συνεχώς παρόντες στην σκέψη του πρωτογυιού τους. Μόνο δυο όμορφες συναδέλφισσες Γαλλίδες βρέθηκαν κοντά μου την μεγάλη εκείνη στιγμή. Το γεγονός σχολίασε ο Πρόεδρος της Επιτροπής : «Το ακροατήριό σας κ. Καραβαλάκη ήταν περιορισμένο αλλά εκλεκτό».
Πριν καλά-καλά καθίσει ο πανεπιστημιακός πίλος στη βάση του, γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον μπερέ του νεοσύλλεκτου (1953).

Υπηρέτησα ευόρκως την Πατρίδα :

α) Σαν απλός οπλίτης στην αρχή, σαν ανθυποκτηνίατρος αργότερα τις Ένοπλες Δυνάμεις από τον Ιανουάριο του 1953 έως τον Μάιο του 1955 και
β) Σαν κτηνίατρος Δημόσιος Υπάλληλος σε διάφορες Υπηρεσίες του Υπουργείου Γεωργίας (Απρ. 1956-1989).

Όσο καιρό φορούσα το χακί, η παραστιά μου δεν έστενε άθω. Στους 22 μήνες θητείας πήρα 6 μεταθέσεις και αρκετές μακροχρόνιες αποσπάσεις. Έτσι, δαπάναις της Πατρίδας, έκανα εσωτερικό τουρισμό και γνώρισα καλά την Ελλάδα.

Αλλά και στην πολιτική υπηρεσία την ίδια τύχη είχα, με την διαφορά ότι τώρα η ακτίνα μετακινήσεων διευρύνθηκε και προς το εξωτερικό.
Η υπηρεσιακή μου ενασχόληση κατά τα πρώτα χρόνια με θέματα εξωτικών νοσημάτων, μου έδωσε την ευκαιρία να επισκεφθώ και κάποτε να διαμείνω (προς μεγάλη μου χαρά) σε κάποιες εξωτικές για μας χώρες. Μεγάλη ικανοποίηση δοκίμαζα αργότερα στα υπηρεσιακά ταξίδια, είτε συμμετέχοντας σε διεθνή fora είτε εκπροσωπώντας την χώρα, γιατί πάντοτε μπροστά από την θέση μου υπήρχε τοποθετημένη μια μικρή γαλανόλευκη και μια πινακίδα με την λέξη «Ελλάς».

Δυσμενής η τελευταία υπηρεσιακή μου μετακίνηση από Βρυξέλλες στο Ηράκλειο (1982), την οποία τελικά δέχθηκα με στωικότητα θα έλεγα, αφού θα μπορούσε να είναι δυσμενέστερη και κυρίως γιατί θα μου δινότανε η ευκαιρία να προσφέρω υπηρεσία στην ιδιαίτερη πατρίδα μου, την Κρήτη.

Έπεσα όμως έξω στους υπολογισμούς μου και δυο χρόνια πριν εξαντλήσω την περίφημη τριακονταπενταετία στην Υπηρεσία ζήτησα και έλαβα την άφεση.
Απαλλαγμένος από την δουλεία της υπηρεσιακής απασχόλησης και επειδή ούτε τάβλι ούτε πρέφα εγνώριζα, για να περνώ την ώρα μου ασχολήθηκα με δουλειές κοινωνικής προσφοράς, ωφέλιμες για τον τόπο.

Μου άρεσε από μικρός να βάζω σε τάξη, να οργανώνω το περιβάλλον μου. Έτσι, κατά τα φοιτητικά μου χρόνια είχα οργανώσει την μικρή Ελληνική φοιτητική παροικία της Τουλούζης σε ένα είδος Συλλόγου, με Καταστατικό και Κανονισμό λειτουργίας, που εμείς οι ίδιοι οι φοιτητές συντάξαμε και εγκρίναμε. Για τους παραβαίνοντες τις σχετικές διατάξεις προβλεπότανε επιβολή προστίμων, από την είσπραξη των οποίων συν τω χρόνω είχε δημιουργηθεί ένα μικρό κεφάλαιο, που διατέθηκε για αγορά αθλητικών ειδών της άτυπης αθλητικής ομάδας που είχαμε δημιουργήσει.

Η αγάπη μου για το Λασύθι και η επιθυμία μου να βοηθήσω στην επίλυση των προβλημάτων του, με οδήγησαν, τα χρόνια της διαμονής μου στην Αθήνα, στον Σύλλογο Λασυθιωτών «Ο Δικταίος», τον οποίο είχαν ιδρύσει πριν από λίγο καιρό διακεκριμένοι Λασυθιώτες που διέμεναν στην Αθήνα και ο οποίος πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στο Οροπέδιο.

Για να ενισχυθεί η πρωτοβουλία που είχε αναλάβει η γενέτειρά μου, σχετικά με την ανακαίνιση του Ιερού Ναού των Τριών Ιεραρχών, ανέλαβα την πρωτοβουλία και κινητοποίησα τους εν Αθήναις Ψυχριανούς και ιδρύσαμε τον Σύλλογο των απανταχού Ψυχριανών «Οι Τρεις Ιεράρχαι», ο οποίος μάλιστα εξέδιδε και ένα έντυπο για στήριξη των σκοπών του. Το έντυπο αυτό ήταν πολυγραφημένο και κυκλοφορούσε ανά δίμηνο μεταξύ των Ψυχριανών. Από όσα δε έχω υπόψη μου υπήρξε η πρώτη Λασυθιώτικη «εφημερίδα» που κυκλοφόρησε στο Λασύθι (1964).

Μετά την εγκατάστασή μου στο Ηράκλειο (1982) ήρθα σε επαφή με τον εδώ δραστηριοποιούμενο Σύνδεσμο Λασυθιωτών Ηρακλείου «Το Οροπέδιο», στον οποίο σύντομα εκλέχθηκα Πρόεδρος. Με την ιδιότητα αυτή και σε συνεργασία με τον διακεκριμένο συμπατριώτη μας κ. Νίκο Μπελιβάνη, τότε προϊστάμενο του ΕΛΚΕΠΑ Ηρακλείου, αναλάβαμε την πρωτοβουλία για την σύσταση μιας Αναπτυξιακής Εταιρείας στο Λασύθι. Η προσπάθεια σύντομα στέφθηκε από επιτυχία και δημιουργήθηκε η γνωστή ΕΤΑΝΟΛ (Εταιρεία Ανάπτυξης Οροπεδίου Λασυθίου). Επίσης στα πλαίσια της προσπάθειας άντλησης πόρων από Κοινοτικά κονδύλια και της δημιουργίας υποδομών ανάπτυξης του φυσιολατρικού τουρισμού στο Οροπέδιο Λασυθίου, ανέλαβα την πρωτοβουλία και με την συμπαράσταση και άλλων φυσιολατρών Λασυθιωτών συστήθηκε ο Σύλλογος Ορειβασίας και Χιονοδρομίας Λασυθίου (ΣΟΧΟΛ), ο οποίος μεταξύ των άλλων έργων υλοποίησε την σήμανση του Ευρωπαϊκού Μονοπατιού Ε4 και ανήγειρε το ορειβατικό καταφύγιο στην θέση «Ανεστάση» στην δυτική πλευρά της Δίκτης.

Κατά την διάρκεια της προεδρίας μου επίσης, αναζητώντας τον καλύτερο τρόπο αξιοποίησης του περιβάλλοντος χώρου της Ι. Μονής Βιδιανής που είχε παραχωρηθεί στον Σύνδεσμο για αξιοποίηση, καταρτίσαμε ειδικό πρόγραμμα, το οποίο προέβλεπε την δημιουργία Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και άλλες δραστηριότητες ενισχυτικές της Ανάπτυξης του Φυσιολατρικού Τουρισμού. Στο πρόγραμμα αξιοποίησης της Βιδιανής που υποβλήθηκε τότε, βρίσκεται η αφετηρία της σημερινής προόδου της Μονής.
Ξεκινώντας από οικολογικές ευαισθησίες λόγω καταγωγής και παιδείας και με την συμπαράσταση και συνεργασία εκλεκτών φίλων προχωρήσαμε στην ίδρυση του Παγκρήτιου Συνδέσμου Προστασίας και Διάσωσης της Ιθαγενούς Πανίδος, ενός σωματείου ζωοτεχνικού περιεχομένου και Κρητολογικού ενδιαφέροντος. Δυστυχώς το σωματείο αυτό, παρά την ενθουσιώδη υποδοχή, την συμπαράσταση πολλών προσωπικοτήτων και την προσφορά σοβαρού έργου, η ζωή του δεν ξεπέρασε την υπηρεσιακή θητεία του ιδρυτού του.

Μετά την μετοικεσία μου στα Αγριανά Χερσονήσου, όπου η εξοχική μου κατοικία, …παλιά μου τέχνη κόσκινο. Πήρα την πρωτοβουλία και ιδρύσαμε στον μικρό μας οικισμό ενός Πολιτιστικού Συλλόγου, ο οποίος κατά την υπερεικοσαετή του ζωή, κατά την οποία υπήρξα ο μόνιμος Πρόεδρος, διεδραμάτισε τον ρόλο τοπικής Αρχής, ενώ σε στενή συνεργασία με την τοπική εκκλησία, δημιούργησε σημαντικό έργο στο χωριό, όπως π.χ. η ανέγερση εντυπωσιακού κτιρίου στο οποίο στεγάζεται το Πνευματικό Κέντρο Αγριανών κ.ά.

Την ίδια περίοδο και με την συνεργασία της Ι.Μονής Καλλέργη, ιδρύσαμε τον Σύλλογο « Οι Φίλοι της Ι. Μονής Καλλέργη», ο οποίος συμπαραστάθηκε με ζήλο στην υπό αναστήλωση Μονή, το παλιό μετόχι της δικής μας Ι.Μονής Βιδιανής.

Στην διοίκηση των περισσοτέρων Σωματείων ή Συλλόγων στην ίδρυση των οποίων πρωτοστάτησα, είχα λάβει ενεργό μέρος ή εξακολουθώ να μετέχω.

Ολοκληρώνοντας την πλήρη εικόνα της ανάμιξής μου στα κοινά, παραθέτω τα συλλογικά όργανα και οργανώσεις στις οποίες εξακολουθώ να δραστηριοποιούμαι :

– Σύνδεσμος Λασυθιωτών Ηρακλείου «Το Οροπέδιο»
– Σύλλογος Ορειβασίας Χιονοδρομίας Οροπεδίου Λασυθίου
– Ακαδημία Γεύσης (Ηράκλειο)
– Πολιτιστικός Σύλλογος Ψυχρού «Ο Ξένιος Ζευς»
– Πολιτιστικός Σύλλογος Αγριανών «Η Αγία Τριάδα»
– Πνευματική Εστία Οροπεδίου Λασυθίου, στην οποία έχω την τιμή να είμαι Πρόεδρος
– Εταιρεία Γραμμάτων και Τεχνών Ανατολικής Κρήτης

Σχετικά με την επιστημονική μου δραστηριότητα, την οποία ανέπτυξα παλαιότερα και τις επιστημονικές οργανώσεις στις οποίες εξακολουθώ να μετέχω, επειδή αποτελούν άλλης Κυριακής Ευαγγέλιο, τις αφήνω για άλλη περίπτωση.

Σε ό,τι αφορά την εκτός κτηνιατρικής γενικότερη μου δραστηριότητα, ελπίζω σε λίγο καιρό, αξιοποιώντας την σύγχρονη τεχνολογία, να αποκτήσω κι’ εγώ μια «κοντάδα» (ιστοσελίδα) στο διαδίκτυο, στην οποία θα απλωθεί όμορφα και καλά όλη η πνευματική μου προίκα, για να την καμαρώνω εγώ και για να μπορούν να την επισκέπτονται δικοί και φίλοι.

Πριν τελειώσω δυο λόγια μόνο για την ανάμιξή μου στα κοινά

– Στις Δημοτικές εκλογές του 1998 υπέβαλα υποψηφιότητα ως τοπικός σύμβουλος της περιοχής της τωρινής μου διαμονής και οι εδώ φίλοι μου ευτυχώς δεν μου ’παιξαν την ντενέκα.

– Στις Δημοτικές εκλογές του έτους 2006 «εκτέθηκα», στην κυριολεξία και μεταφορικά σαν Δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Οροπεδίου Λασιθίου, όπου το μόνο που πέτυχα ήταν να είμαι πρώτος από το τέλος !!

Σαν κατακλείδα του κειμένου μου άφησα την πολύ γλυκιά ανάμνηση μιας συνάντησης στην παραλία της Μαρώνειας πριν από 36 χρόνια, αφετηρία μιας νέας πορείας, με συνοδοιπόρο την Πελαγία Βρέζα, αδελφή ψυχή και αρχιτεκτονικό στήριγμα της ζωής και της ευτυχίας μου».

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

People

Ζεσικά Πρεαλπατό, η ζαχαροπλάστρια που αναιρεί το επιδόρπιο

Δημοσιεύτηκε

στις

Αυτή την εποχή στο μενού του τριάστερου εστιατορίου Plaza Athenee στο Παρίσι, όπου εργάζεται από το 2015, η Ζεσικά προτείνει: φράουλες με μπουμπούκια ελάτου ή μόνο με ραβέντι — το οποίο κατά περίπτωση έχει υποστεί ζύμωση, είναι ψημένο, φρυγανισμένο, ποσέ και ωμό σε μια πιο τραγανή άποψη.


Φρούτα εποχής με ξύδι, με ελάχιστη ζάχαρη, στο μπάρμπεκιου… επιδόρπια απόντα παντελώς από το Instagram: η Γαλλίδα Ζεσικά Πρεαλπατό δεν τόλμησε να δώσει στον ζαχαροπλάστη πατέρα της να δοκιμάσει τα επιδόρπιά της, τα οποία βραβεύτηκαν αυτή την εβδομάδα ως τα καλύτερα παγκοσμίως.

«Δεν θα καταλάβαινε τίποτε από αυτά που κάνω», ομολογεί η 32χρονη που ανακηρύχθηκε η «καλύτερη ζαχαροπλάστρια του κόσμου» από την κατάταξη World’s 50 Best Restaurants.

Αυτή την εποχή στο μενού του τριάστερου εστιατορίου Plaza Athenee στο Παρίσι, όπου εργάζεται από το 2015, η Ζεσικά προτείνει: φράουλες με μπουμπούκια ελάτου ή μόνο με ραβέντι – το οποίο κατά περίπτωση έχει υποστεί ζύμωση, είναι ψημένο, φρυγανισμένο, ποσέ και ωμό σε μια πιο τραγανή άποψη.

Η ίδια δεν ενδιαφέρεται να φωτογραφίζει τις δημιουργίες της που μοιάζουν ακατέργαστες αλλά αφήνουν μια εξαιρετικά λεπτή και γνήσια γεύση.

Τα επιδόρπιά της εντάσσονται στην αντίληψη της «φυσικότητας» (naturalite – γευστικές δημιουργίες με χρήση κυρίως φυσικών προϊόντων), την οποία υποστηρίζει ο διάσημος σεφ Αλέν Ντικάς, μέντορας της Ζεσικά Πρεαλπατό, η οποία προτείνει με τη σειρά της την «desseralite» (από τις λέξεις dessert, επιδόρπιο + naturalite, φυσικότητα). Αυτός είναι και ο τίτλος του βιβλίου της, στο οποίο προτείνει τις συνταγές για 50 επιδόρπια που ετοίμασε στο Plaza Athenee.

Λεμόνι-φύκια, κεράσια-ελιές-βινεγκρέτ, βυνοποιημένο κριθάρι-παγωμένη μπύρα για γλασάρισμα-λυκίσκος, αγκινάρα Ιερουσαλήμ-βανίλια bourbon-τρούφα… «Εδώ, αναστατώνουμε τον κόσμο», λέει χαμογελώντας η ζαχαροπλάστρια που κατάγεται από το Μον-ντε-Μαρσάν της νοτιοδυτικής Γαλλίας.

Χωρίς κρέμα και μους

«Μου αρέσει πολύ να βάζω ξύδι, βινεγκρέτ, μου αρέσουν όλοι οι τρόποι παρασκευής, διάφορες προσεγγίσεις για να αναδείξω το προϊόν».

Ορισμένοι συνάδελφοί της την επικρίνουν για τα αρκετά σοφιστικέ, όπως τα χαρακτηρίζουν, για ένα πολυτελές ξενοδοχείο, επιδόρπιά της. Μερικές φορές πελάτες δηλώνουν «απογοητευμένοι», αφηγείται η Ζεσικά, μια από τις ελάχιστες σεφ ζαχαροπλαστικής σε εστιατόριο τριών αστέρων.

Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Αλέν Ντικάς την έκανε να κλάψει όταν αρνήθηκε να δοκιμάσει ένα από τα πρώτα της ντεζέρ με φρούτα. «Τώρα βλέπω γιατί: εργάστηκα όπως θα έκανε ένας ζαχαροπλάστης. Είχα βάλει πολλή μους, κρέμα, παγωτό και ένα ζαχαρωτό σε σχήμα κεραμιδιού. Για τον Ντικάς, αυτά δεν ήταν πολύ σπουδαία υλικά για ένα επιδόρπιο».

«Αφαίρεσα τα πάντα… και σήμερα δυσκολεύομαι πολύ να φτιάξω επιδόρπια με βάση τη σοκολάτα ή τον καφέ γιατί δεν είναι υλικά που μπορούμε να σερβίρουμε στο πιάτο» Τα επιδόρπιά της έχουν μια υποψία πικράδας και οξύτητας και χρησιμοποιεί τη ζάχαρη όπως το αλάτι, απλά και μόνο για νοστιμιά. «Καταλαβαίνω τους πελάτες όταν δεν τους αρέσουν».

Στην αρχή τα αρνητικά σχόλια την πλήγωναν, μετά συνήθισε. Η ίδια δηλώνει κατάπληκτη για τη βράβευσή της. «Ουδέποτε θα στοιχημάτιζα ότι η ζαχαροπλαστική αυτή θα έδρεπε δάφνες. Είναι τεράστια τιμή για μένα».

«Τα επιδόρπια αυτά δεν είναι κατ΄ανάγκην ωραία, φαίνονται πολύ απλά αλλά απαιτούν πάρα πολλή δουλειά για να γίνουν», εξηγεί.

Η ίδια θέλει έως και έναν μήνα για να επεξεργαστεί ένα νέο επιδόρπιο και το μενού αλλάζει πολύ γρήγορα, με την εναλλαγή των εποχών. Της αρέσει να συνδυάζει τη μαγειρική με τη ζαχαροπλαστική, να ψήνει ροδάκινα και βερίκοκα στο μπάρμπεκιου.

«Όταν ανεβάζω στο Instagram αυτό που ετοιμάζω, η φωτογραφία δεν εντυπωσιάζει… Οι κακόμοιροι οι 20.0000 ακόλουθοί μου!», λέει αστειευόμενη, ενώ παραδέχεται ότι παραδόξως για την ηλικία της, δεν της πολυαρέσουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε έχει τον χρόνο να ανεβάζει «σωστά» τη φωτογραφία για να αναδείξει το έργο της.

Ασφαλώς και της αρέσει η κλασική ζαχαροπλαστική αλλά δεν θέλει πια να την παρασκευάζει: «ήρθα εδώ γιατί είχα βαρεθεί να φτιάχνω σοκολάτα-φυστίκι ή κεράσι-αμύγδαλο. Ένα Σεντ-Ονορέ είναι τόσο ωραίο, δεν βλέπω γιατί θα πρέπει να το επαναπροσδιορίσω. Εδώ μας αρέσει να ταράζουμε τα νερά. Όταν λοιπόν ο πελάτης φθάνει στο επιδόρπιο, και αυτό είναι ένα Σεντ-Ονορέ, τότε δεν υπάρχει διαφορά».

Πάντως ούτε ο πατέρας της ούτε τα άλλα μέλη της γαλλο-ιταλικής της οικογένειας –μάγειρες και ζαχαροπλάστες– έχουν δοκιμάσει τις τελευταίες δημιουργίες της. «Όταν επιστρέφω στο πατρικό μου, οι γονείς μου δεν μου μιλούν για τη δουλειά μου. Πράγματι, δεν ξέρουν τι γίνεται και αυτό μου αρέσει πολύ. Μας αρέσει να τρώμε οικογενειακά, να μοιραζόμαστε πιάτα, τα οποία είναι πολύ απλά τις περισσότερες φορές. Αλλά σίγουρα δεν θα καταλάβαιναν τα δικά μου επιδόρπια».

(με πληροφορίες από Le Monde)

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

People

Το 2007 πέθανε ο Σωτήρης Μουστάκας

Δημοσιεύτηκε

στις

Κύπριος ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, με σπουδαία κωμική φλέβα και μεγάλες δυνατότητες στο δράμα


Ο Σωτήρης Μουστάκας γεννήθηκε στις 17 Σεπτεμβρίου 1940 στο χωριό Κάτω Πλάτρες Λεμεσού και ήταν το τελευταίο παιδί πολυμελούς οικογένειας. Έκανε μουσικές σπουδές (βιολί), αλλά το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός. Από το Δημοτικό κιόλας ήταν πρωταγωνιστής στα έργα που ανέβαζε με τους συμμαθητές του. Του άρεσε ο Σέξπιρ, αλλά και ο Τσάρλι Τσάπλιν, που τον είχε δει στο σινεμά.

Το άτυπο ντεμπούτο του στο θεατρικό σανίδι το έκανε στη Λεμεσό. Είχε πάει να δει τον θίασο του Νίκου Σταυρίδη και κάποια στιγμή βρήκε την ευκαιρία να τρυπώσει στα καμαρίνια. Εκεί ζήτησε τη βοήθεια του σπουδαίου κωμικού, όταν θα ερχόταν στην Αθήνα να σπουδάσει θέατρο. Στο διάλειμμα από σκηνής ο Σταυρίδης έλεγε ανέκδοτα στον κόσμο. «Κάποια στιγμή σταμάτησε κι άρχισε να φωνάζει το όνομά μου. Με κάλεσε στη σκηνή. Αυτό ήταν το ντεμπούτο μου» είχε πει.

Σε ηλικία 15 χρονών, συμμετείχε ενεργά στον Απελευθερωτικό Αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959), ως αγγελιοφόρος διαταγών του αρχηγού της, Διγενή Γρίβα, προς τις διάφορες αντιστασιακές ομάδες. Μοίραζε φυλλάδια κι έγραφε συνθήματα στους τοίχους. Συνελήφθη από τους Άγγλους και φυλακίστηκε για εφτά μήνες. Με πλαστό διαβατήριο ταξίδεψε στην Αθήνα για να σπουδάσει ηθοποιός, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του.

Όταν έφτασε στην Αθήνα, έπιασε δουλειά σ’ ένα εστιατόριο ως σερβιτόρος και παράλληλα έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Κόπηκε, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Ξαναπροσπάθησε και πέρασε. Εκεί γνώρισε και την ηθοποιό Μαρία Μπονέλου, την οποία παντρεύτηκε το 1973 κι έκαναν μία κόρη, την Αλεξία. Την περίοδο που σπούδαζε στο Εθνικό, πέρασε στο πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα στην ΑΣΟΕΕ.

Ως σπουδαστής εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι κρατώντας ένα μικρό ρόλο στο έργο «Χαραυγή» του Δημήτρη Μπόγρη (1961) κι ένα χρόνο αργότερα έκανε την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση με τον θίασο της Κάκιας Αναλυτή και του Κώστα Ρηγόπουλου στο έργο των Βαγγέλη Γκούφα και Βασίλη Ανδρεόπουλου «Μια πόρτα δραχμές πεντακόσιες». Με τον ίδιο θίασο συνεργάστηκε και τον επόμενο χρόνο, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες με τους θιάσους Μάρως Κοντού – Γιώργου Πάντζα και Λάμπρου Κωνσταντάρα – Μάρως Κοντού.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’60 έπαιξε στους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, ενώ σημαντική θεωρήθηκε η ερμηνεία του στον «Ασυλλόγιστο» του Μολιέρου σε σκηνοθεσία Μιχάλη Μπούχλη. Τη θεατρική σεζόν 1969-1970 συνεργάστηκε με τον θίασο Αλέξη Μινωτή – Κατίνας Παξινού στο θεατρικό του Σον Ο’ Κέιζι «Η Ήρα και το παγόνι».

Το 1976 συγκρότησε τον δικό του θίασο και ανέβασε τα έργα «Το κλουβί με τις τρελλές», «Βιολιστής στη στέγη», «Ο καλός στρατιώτης Σβέικ» και «Ο σιγανοπαπαδιάς».

Ηθοποιός με άνεση στον αυτοσχεδιασμό, διακρίθηκε ιδιαίτερα στην επιθεώρηση. Το 1994 τιμήθηκε με το βραβείο επιθεώρησης «Παναθήναια» για την ερμηνεία του στο νούμερο «Άμλετ» και δύο χρόνια η Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων τού απένειμε το βραβείο «Παπαδούκα» για το νούμερο «Οι δύο δουλειές» στην επιθεώρηση «Και Μί-μη χειρότερα».

Στον κινηματογράφο, η καριέρα του ξεκίνησε το 1964 με τον «Ζορμπά» του Μιχάλη Κακογιάννη, όπου υποδύθηκε τον τρελό του χωριού και ολοκληρώθηκε με τον ρόλο του Τιτσιάνο στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Ελ Γκρέκο» το 2007. Σταθμός θεωρήθηκε η ερμηνεία του στην ταινία «Ο Νομοταγής Πολίτης», σε σκηνοθεσία Ερρίκου Θαλασσινού και σενάριο Κώστα Μουρσελά. Τη δεκαετία του ’80 πρωταγωνίστησε σε δεκάδες βιντεοταινίες. Το 2002 βραβεύτηκε για το ρόλο τού 98χρονου χάκερ στην τηλεοπτική σειρά του Γιάννη Σμαραγδή «Τα χαϊδεμένα παιδιά», που μεταδόθηκε από την ΕΤ1.

Ο Σωτήρης Μουστάκας πέθανε στις 4 Ιουνίου 2007 σε νοσοκομείο της Αθήνας, σε ηλικία 66 ετών. Λίγες ώρες πριν από το μοιραίο είχε αισθανθεί αδιαθεσία, κατά τη διάρκεια πρόβας του «Πλούτου» του Αριστοφάνη, που θα παρουσίαζε με τους Θύμιο Καρακατσάνη, Γιώργο Κωνσταντίνου και Βάσια Τριφύλλη. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έπασχε από καρκίνο.

Πηγή: sansimera.gr

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

People

Πέθανε σε ηλικία 56 ετών ο Κώστας Ευριπιώτης

Δημοσιεύτηκε

στις

Την τελευταία του πνοή άφησε σε ηλικία 56 ετών ο Κώστας Ευριπιώτης έπειτα από σκληρή και άνιση μάχη με τον καρκίνο


Ο αγαπημένος ηθοποιός γεννήθηκε στην Ηλιούπολη της Αθήνας το 1963. Ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέλφια του και ο πατέρας του ήταν εργάτης.

Στην ηλικία των 17 ετών “έχασε” τον μεγαλύτερο αδελφό του, γεγονός που τον ώθησε στο να γίνει πιο εκφραστικός στη δουλειά του.

Έκανε τα πρώτα του θεατρικά βήματα μαζί με τον ηθοποιό Νάσο Κεδράκα, ο οποίος είχε ένα θεατρικό εργαστήρι στη γειτονιά του, και τον παρότρυνε να γραφτεί στη δραματική σχολή Θεοδοσιάδη. Έγινε επαγγελματίας ηθοποιός το 1981.

Έγινε γνωστός μέσα από την σειρά «Της Ελλάδος τα Παιδιά» ενώ είχε αρκετές συμμετοχές σε θεατρικές παραστάσεις αλλά και ταινίες.

Η μάχη με τον καρκίνο

Ο «παλιός» (ρόλος στο αγαπημένο σήριαλ «Της Ελλάδος τα παιδιά») πολέμησε την επάρατη νόσο στον πρώτο όροφο του «Σπηλιοπούλειου» νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα.

Από τον θάλαμο του νοσοκομείου δεν έλειψαν ποτέ η αδελφή του ηθοποιού και η πρώην σύζυγός του Βάλια Κωστοπούλου με τα παιδιά τους.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη