Αμπελόφυλλα με ρύζι

Τώρα θα μου πείτε: «Μα γιατί αμπελόφυλλα με ρύζι, κι όχι ντολμαδάκια με ρύζι»;

Και θα σας απαντήσω: «Γιατί τα αμπελόφυλλα είναι ακόμα μικρά, και δεν γίνονται ακόμη ντολμάδες»!

Θα μου πείτε πάλι: «Και γιατί δεν περιμένεις να μεγαλώσουν»;

Και θα σας ανταπαντήσω:

-«Δεν θέλω να περιμένω μέχρι τότε! Εγώ θέλω τη ξινή γεύση του αμπελόφυλλου στο ρύζι να τη γευτώ, και τη θέλω τώρα! Οπότε κανείς δεν θα με εμποδίσει»!

Βέβαια η όλη ιδέα δεν είναι δική μου, την έκλεψα από τον πατέρα μου, που κάποτε, θυμάμαι, μαζεύαμε τους αρακάδες Άνοιξη καιρού, και μας πήρε αργά το βράδυ να σκολάσουμε. Ήδη είχε βουτήξει ο ήλιος.

Στην επιστροφή περάσαμε από ένα αμπέλι, και ράσουμε και κόβουμε μια αγκαλιά βλαστούς, για να κάνουμε λέει αργά ντουλμάδες. Στο σπίτι τις αφήνουμε επάνω στο σοφρά έξω στην αυλή, και η μάνα μου πήγε να σάσει τα έχνη. Ο πατέρας μου που ήταν καλός μάγειρας, ανάλαβε τάκα τάκα το φαγητό! Τον βλέπω και διαλέγει τα καλά τρυφερά φύλλα, τα έπλυνε τάκα τάκα, και τα έκαμε ψιλά κομματάκια! Έβαλε λάδι στο τσικάλι, έριξε το ψιλοκομμένο κρεμμυδάκι με τον άνηθο, και τα τσιγάριζε. Μετά έριξε και τα ψιλοκομμένα αμπελόφυλλα και τα τσιγάρισε κι αυτά, και μετά έριξε και το ρύζι τελευταίο με νεράκι να βράσει.

Εγώ απορημένος τον ρώτησα:

-«Μα ντουλμάδες δεν είπαμε να τα κάνουμε»;

-«Ε ναι, ντουλουμάδες λέγονται κι αυτοί! Εγώ πεινάω και δεν έχω χρόνο να κάθομαι τέθοια ώρα να τυλίσω!

Εξ άλλου το ίδιο είναι, και οι ντουλουμάδες διαλυμένοι δεν πάνε στο στομάχι μας; Οπότε τσάμπα πάει το τύλιγμα, και θέλςι και τόση ώρα να γενεί»!

Ήθελε να πει ο πατέρας μου, πως ίδια γεύση θα έχουν τα φύλλα, το ίδιο νόστιμα θα είναι είτε τυλιχτά είτε ατύλιχτα!
Δέκα λεπτά πριν τα κατεβάσει έριξε το λεμόνι, και τάκα τάκα έγινε το φαί, οπότε σέρβιρε στα πιάτα, πριν καλά – καλά έρθει η μάνα μου από το αχύρι!

Έκτοτε πάντα το είχα στην άκρη του μυαλού μου, και μονάχα εφέτος ευτύχισα να το κάνω!

Συγκεκριμένα η σύζυγός μου το έκανε με επιτυχία, και εγώ της βρήκα τα υλικά.
Βέβαια αν το έκανα εγώ και είχα χρόνο, θα έβαζα και χοχλιούς και η γεύση του θα είχε απογειωθεί!

Κείμενο – φώτος: Γεώργιος Χουστουλάκης