Ήτανε Φλεβάρης και απογευματάκι


Καθόμουν στην καρέκλα κι απέναντί μου ο γιατρός καθιστός στο γραφείο του.

Στα χέρια του κρατούσε την ακτινογραφία θώρακος, που μου είχε προτείνει να βγάλω μια και να του την πάω.

Επειδή είχα ένα ξερόβηχα επίμονο, ήθελε να δει αν έχω υγρά στα πνευμόνια.

Με μαύρη καρδιά πήγα γιατί ήδη η ακτινογραφία μου ήταν ένα μαύρο πράμα….

Πριν καλά καλά ανοίξει το στόμα του ο γιατρός, και να αρχίσει να μου λέει τι βλέπει, να σου και μπουκάρει ένας τύπος, χαρούμενος και κεφάτος!

Από την πόρτα κιόλας, δεν είπε ούτε γεια, παρά ατένιζε σαν σημαία την ακτινογραφία του και έλεγε στο γιατρό.

-Γιατρέ γιατρέ! Για κοίτα πόσο άσπρη την έχω την ακτινογραφία μου!

Ήταν θώρακος κι αυτουνού.

Πιάνει ο γιατρός την ακτινογραφία στα χέρια του, την κοιτά και του λέει…

-Αυτή δεν είναι ακτινογραφία, αυτό που βλέπεις, είναι εισιτήριο για τον άλλο κόσμο!

Μα εμά γιατρέ! Που είναι σα το γάλα άσπρη!

-Για δες εδώ την ακτινογραφία του κυρίου, δεν είναι κατάμαυρη?

Αυτή είναι πεντακάθαρη όπως και τα πνευμόνια του.

Εσένα φίλε μου είναι κατράμι από το τσιγάρο, κι όπως πας, ούτε τη χρονιά δε βγάζεις…

Πάρε την ακτινογραφία σου και φύγε, και κάνε και καλού κακού και καμιά διαθήκη…

Εγώ δε τι να πω, και εγώ εξεπλάγην με τα δικά μου, γιατί τα περίμενα σε μαύρα χάλια, και πράγματι η ακτινογραφία ήταν μαύρη, χάλια δεν ήτανε!

Κείμενο: Γεωργιος Χουστουλακης