Connect with us

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Τα ροβύθια με την αλουσά τση γιαγιάς

Δημοσιεύτηκε

στις

Θα ‘μουνα δέκα χρονώ κοπέλι, φιλοξενούμενος στο σπίτι τση γιαγιάς μου στη Φανερωμένη, μαζί με την κατά ένα χρόνο μικρότερη αδερφή μου και τη μάνα μου


Οι παλιές γυναίκες ήταν πολύ καλές στο μαγείρεμα. Οι κοπελιές από στα ετότεσας, τα μαγερικά τα βαργιούντανε, και ήπρεπε να βάλουνε τη κουλούρα για να μάθουνε θένε δε θένε πως να μαγερεύγουνε!
Συνήθως από μια σπουδαία μαγέρισσα, έβγαινε κόρη αελιά στο μαγείρεμα! Αλλά και η «αελιά», σιγά σιγά μάθαινε τα απαραίτητα ήθελε δεν ήθελε κι αυτή μετά το γάμο τση, γιατί δεν είχε πως να το κάμει αλλοιώς!
Η γιαγιά μου η Κατερίνα είχενε έξε κοπέλια, τση ποθάνανε τα δυό, πάντερεψε τα άλλα δυό, και έμεινε σπίτι η μάνα μου με μια αδερφή τση. Εμείς με τη μάνα μου είχαμε πάει για λιγες μέρες για διακοπές και είχαμε μπλιό πάψες, αφού είχε κλείσει το σχολειο τον Ιούνιο.
Στο μαγεργιό πάντως η γαγιά μου ήτονε πολύ καλή, και τη θυμούμαι σα και εδά, μνια μέρα απού θα έψηνε ροβίθια στο πήλινο τσικάλι, στη μικρή παρσαθιά τση τση όξω στην αυλή!

Το σακούλι με τον άθο!

Αποσπέρασι ετοίμασε μισό κιλό και κάτι παραπάνω ντόπχια ροβίθια, για να τα βάλει στο νερό. Τα ντόπχια ήτανε πχιά μικιά από τα αγοραστά. Πχιά κακόψητα ήτονε θυμούμαι από τα άλλα τα εισαγωγής, που τα λέγανε και “μαροκιανά”. Τα μαροκιανά ήταν πιο χονδρά, πχια αφράτα, και ψηνόταν καλύτερα. Ο παππούς μου ήβανε κι από κειανά.
Ζέστανε η γιαγιά μου νερό στη φωθιά, και άμα ήτανε χλιαρό, έριχνε τα ροβίθια μέσα. Μετά πήγε στη παρασθιά και μάζεψε δυο τρείς φούχτες άθο καθαρό, τον έβαλε σε ένα σακούλι ή σε πανάκι, το έκανε μάτσο, και το έδεσε σφιχτά με σπάγκο στη πάνω μεργιά το σακούλι, και το άφηνε μέσα στο νερό με τα ροβίθια μέχρι το πρωί!
Το νερό γινότανε αλουσά, και εβοηθούσε στο να μαλακώσουνε και να ψηθούνε πχιά εύκολα την επ’ αύριο.
Το πρωί που σηκωθήκαμε πήγε η γιαγιά στο τσικάλι, έβγαλε τα ροβίθια από την αλουσά, και τα έβαλε σε ένα μοσωράκι. Εκειά τα ξέπλυνε καλά καλά, τους έριξε κοπανισμένο ψιλό αλάτσι από το τσούκο που χενε μια τρύπα για χωρά το χέρι, και τα άφησε καμιά ώρα στο μοσωράκι χωρίς νερό.

Ελάστε κοπέλια να σασε δώσω κουκούνια!

Εγω με την αδερφή μου ήμαστε όξω και παίζαμε με το κάτη, και μας εφώνιαξε η γιαγιά μου: «Ελάστε κοπέλια να σας ε δώσω κουκούνια»! Δεν εκάτεχα και εγώ ήντα ήτανε τα «κουκούνια», πράμα λουκούμια, λουκουμάδες φανταζόμουνα!
Τελικά έπχιασε από μνιά χούφτα ροβίθια αλατισμένα άψητα, και εκειανά ήτονε τα «κουκούνια» τση γιαγιάς! Απ’ τη πείνα βέβαια καλά τονε κι αυτά! Μετά είχα μάθει και άμα τα είχε το πρωί και η μάνα μου στο σπίτι λατσιστά άψητα ακόμη τα ροβίθια, τση εβούτου μια χούφτα και τα έτρωγα ισα με να σταίσει το τσικάλι να μαγερέψει!
Ε, μετά στη συνέχεια η γιαγιά μου τα έτριψε πάλι απαλά – απαλά στα χέρια τση στη κατσαρόλα, και τα ξέπλυνε καλά – καλά με νερό να φύγουνε τα φλούδια και να ξεπλυθούνε και από την αλουσά, που ήτανε βλέπεις η σόδα τση εποχής!

Στη πρώτη βράση ξάφρισμα και χύσιμο το νερό

Εδά μπορεί να τα κοροϊδεύγουνε ετουτανά για τον άθο, λες και η σόδα είναι πχιά αθώα!
Είχε πάλι το τσικαλάκι τση στεμένο με νερό, και ίσα να ζεσταθεί, να μη ντοντινιάζει, και πρίν αρχίξουνε οι πρώτες φουσκάλες, τσούκ, εφκαίρεσε τα ροβίθια μέσα! Εκειά δα περίμενε να αρχίσει η βράση, και να τα ξαφρίσει!
-Εγώ γιαγιά θα κάτσω να σου τα ξαφρίσω! Τση κάνω!
Γιαε καλά δε το κάνω?
-Καλά το κάνεις παιδί μου, μόνο για να μη παιδεύγεσαι, τράβα με το κουτάλι τον αφρό στη μνιά μπάντα και παίρνε τονε με τη μεγάλη πλακωτή κουτάλα!

Δεύτερο νερό και άδειασμα το παλιό

Άμα μεσοψηθήκανε τα ροβίθια, άδειασε το νερό και έβαζε άλλο στο τσικάλι.
Άφησε πάλι τα ροβίθια να πάρουνε μερικές ακόμα βράσες, μέχρι να ψηθούνε.

Ροβίθια βραστά γη ροβίθια με κρομμύδι και ντομάτα?

Με ρωτά η γιαγιά μου άμα βράσανε τα ροβίθια.
-Πώς τα θές παιδί μου τα ροβύθια, βραστά γη γιαχνί?
-Γιαχνί καλιά! Τση λέω.
Πχιάνει και βγάνει δυό πχιάτα, ένα για το παππού και ένα για τη μάνα μου που τα θέλανε λαδερά με λεμόνι. Τα σέρβιρε στο πχιάτο με λάδι αλάτσι και λεμόνι, και μετά συνέχισε τη μαγερική! Αυτό ήταν το αγαπημένο πολλών από τους παλιούς, να τρώνε δηλαδή τα όσπρια σαν σαλάτα!
Για να τα κάνει γιαχνιστά, ήκοψε κομμάθια ένα κρομμύδι και δυό ντομάτες, λίγο μαϊντανό, ήβαλε λάδι στο τσικάλια και τα τσιγάρισε. Έριξε και νερό να ψηθούνε τελείως, αλλά χωρίς να ρίξει τα ροβίθια! Λέει η γιαγιά, πως άμα τα ρίξεις ντελόγο, ίσαμε να ψηθεί η ντομάτα θα σφίξουνε τα ροβίθια και δε θα ψήνουνται! Άμα ψήθηκε η ντομάτα καλά με το κρεμμύδι, τότε έριξε και τα ροβίθια να πάρουνε μια δυό βράσεις. Φέρνει από της πχιατοθήκης το ντουλάπι απο κάτω, το ντενεκέ με τον κόκκινο πηχτό μπελτέ απού είχε σάσει η ίδια, σφίγγοντας τση ντομάτες το καλοκαίρι, Έριξε μέσα δυό κουταλιές να πάρει χρώμα. Ρίχνει μιαολιά αλάτσι ακόμη και τα σκεπάζει με το πούμα!. Βουτάω και εγώ κρυφά το κουτάλι, και τρώω απ το κουτί μια κουταλιά μπελτέ, ετσά στη ζούλα! Ω τον παντέρμο πως μου άρεσε ο μπελτές κόκκινος κόκκινος εκεινανά τα χρόνια! Είχε μια θαυμάσια γλυκόξινη γεύση! Πάντα και στο σπίτι μας ήκανα το ίδιο, οντό θαλά βγάλει η μάνα μου το κουτί στο τραπέζι, εβούτου και μια κουταλιά στη ζούλα! Αν και φώνιαζε η μάνα μου να τση αφήσω το μπελτέ, για να τονε βάνει στο φαί, το μισό τον ταχτοποιούσα εγώ! Ακόμα και εδα έχω αυτη τη καλή σηνήθεια αμα ανοίξω κουτί με μπελτέ!
Να μη πω πως κάνω το ίδιο και για τα ροβίθια αμα τα πετύχω απαλιασμένα και αλμυρά το πρωί άμα τα σάσει η γυναίκα μου γη η μάνα μου!
Σιγά σιγά έτοιμα τα ροβιθάκια τση γιαγιάς! Τα άφησε λίγη ώρα στο τσικάλαι να ηρεμήσουνε, και μετά τα σέρβιρε στο τραπέζι. Άλλοι τα φάγανε σκέτα με λάδι αλάτσι και λεμόνι, αλλά με συνοδεία από ένα κρομμύδι στα τέσσερα! Οι άλλοι όπως εγώ τα φάγαμε γιαχνιστά με ζουμάκι!
Ε και σήμερα δα το ίδιο γίνεται, μόνο που αντίς το σακούλι με τη στάχτη, βάνουνε μιά κουταλιά σόδα από βραδύς στο νερό με τα ροβύθια, και είναι το ίδιο πράμα.
Δε κατέχω αν ήφτεγε η τέχνη τση γιαγιάς, αλλά από στα τότεσας, το καλύτερό μου όσπριο ήτονε τα ροβίθια με ντομάτα και μπόλικο ζουμάκι!

Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Ασκολύμπροι τηγανητοί αλευρωμένοι (Γούλες)

Δημοσιεύτηκε

στις

Για τους φίλους και λάτρεις του είδους, που δεν είναι και λίγοι (όπως εγώ) υπενθυμίζω τη συνταγή, που είναι απλή, και όποιος μπορεί ας τα φτιάξει, και δεν θα χάσει!


Διαλέγουμε από τη μητέρα φύση να βγάλουμε με το μαχαιράκι μας μικρά φυτά από ασκολύμπρους, και αφού πάμε σπίτι τα καθαρίσουμε με τον γνωστό σε όλους τρόπο τραβώντας τα φύλα ανάμεσα στα δάχτυλα.

Στη συνέχεια τα πλένουμε, κόβουμε λίγο τα μυτερά φύλα να είναι ομοιόμορφα, και βάζουμε νερό στην κατσαρόλα να πάρουν μια βράση.

Αφού έχουν πάρει τη βράση και έχουν μισοψηθεί, τα βάζουμε σε ένα λεκανάκι τα αλατίζουμε και τα αλευρώνουμε καλά.

goules1

Έχουμε βάλει και στο τηγάνι μας το λάδι να κάψει και τα ρίχνουμε μέσα για τηγάνισμα.. Τα γυρνάμε καμπόσες φόρες να τηγανιστούν καλά, να στεγνώσουν από τα νερά και να γίνει και μια κρούστα απ έξω.

Όποιος τα φτιάξει θα με ευχαριστεί, γιατί είναι πράγματι πολύ νόστιμα, πίνεις άνετα δυο τρία κρασάκια με αυτά, και άμα τα φτιάξετε και θα με θυμηθείτε!

goules2

Χουστουλακης Γεωργιος

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Και όμως οι μολόχες τρώγονται!

Δημοσιεύτηκε

στις

Ποιός είπε πως οι μολόχες, είναι μόνο για τα γουρούνια;


Αντίθετα, οι παλιοί τις συμπεριελάμβαναν στα φαγητά τους, και τις έκαναν κυρίως γιαχνί, ή σκέτες είτε μαζί με άλλα γιαχνερά!

Μπορεί να ακούγεται σήμερα περίεργο, ίσως κουφό να έλεγε κάποιος, να του πεις να φάει οι μολόχες, που κάποτε ήταν αγαπημένη τροφή των χοίρων, θα αλάξει όμως σίγουρα γνώμη, αν του προσφέρεις ένα εξαίρετο γιαχνάκι με κοτόπουλο, είτε με αρνάκι, είτε με χοχλιούς, με χοιρινό, με μοσχαράκι, και φυσικά μπορούν να προστεθούν και πατάτες.

Κάποια πολύ παλιά φαγητά έχουν καταργηθεί, τώρα και 80 με 100 χρόνια, δεν ξέρω το γιατί. Τρία τουλάχιστον από αυτά, τα γνωρίζω, τα οποία έφτιαχναν ταχτικά οι παλιοί, σήμερα δεν τα γνωρίζει κανείς!

Το ένα είναι κρέας με μολόχες, το άλλο είναι κρέας με αγκαβάνους, και το τρίτο κρέας με ακολιά, δηλαδή το καρδουλάκι του φυτού που κάνει την τσίχλα, και είναι αρωματικό και εύγευστο.

Αν υπήρχαν και κερατολάχανα και χαμοκάριδα, θα πρόσθετα και αυτά δύο, κρέας με κερατολάχανο γιαχνί, και κρέας με χαμοκάρυδα το ίδιο. Οπότε θα είχα τα 5 πιο σπάνια φαγητά της Κρήτης!

Ο μέγας «σεφ» ο μακαρίτης πατέρας μου, είχε φτιάξει κάποτε το πρώτο, και με έκανε να αγαπήσω αυτό το φαγητό. Το είχε φτιάξει δύο φορές στη ζωή του με βάση τις τρυφερές μολόχες, δηλαδή τα βλαστάρια τους.

Τις είχε φτιάξει με κατσικάκι, και όσοι έτυχε τότε να δοκιμάσουν, ομολόγησαν, πως νοστιμότερο φαγητό, δεν είχαν ξαναφάει!

Το επεχείρησα λοιπόν και εγώ, ενθυμούμενος πάνω κάτω τον τρόπο διαδικασίας, που είχε ακολουθήσει και εκείνος.

Τούτη την εποχή στα μέσα του χειμώνα, οι μολόχες είναι εύρωστες και τρυφερές και φυσικά άφθονες!

Για να βοηθήσω την κατάσταση στην περίπτωση που κάποιος το επιχειρήσει, θα αναφέρω δυο λόγια.

Αν βρεθούμε σε χωράφι με πολλές τρυφερές μολόχες, τους κόβουμε τις κορυφές από πέντε έως επτά εκατοστά όπως είναι, και τις πάμε σπίτι.

Στο σπίτι μας αφαιρούμε όλα τα φύλλα έως την κορυφή.

Στη συνέχεια αφαιρούμε με ένα μαχαιράκι, το εξωτερικό περίβλημα από τα βλαστάρια μας. Εγώ ήθελα να φτιάξω τις μολόχες μου με κατσικάκι.

Τα έχουμε έτοιμα μαζί με τι πατάτες μας κομμένες σε κομμάτια για γιαχνί.

Αν θέλουμε βέβαια, βάζουμε και άλλα χορταρικά, καθώς καικολοκυθάκια, αν και καλύτερα θα πήγαιναν μικρά κομμάτια από αγκιναρόφυλλα καθαρισμένα.

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά λίγο πολύ.

Τσιγαρίζουμε δηλαδή με κρεμμύδι το κρέας, εγώ έβαλα και άγρια πρασάκια, και σταφυλλήνακα για περισσότερες νοστιμιές!

Αμα ψήθηκε το κρέας, ρίχνοντας του νερό, αφότου τσιγαρίστηκε, στη συνέχεια έριξα τα χορταρικά και τις μολόχες μέχρι να ψηθούν καλά.

Εγώ έριξα και ντομάτα, αλλά μόνο στα σαλιγκάρια, στο κρέας έβαλα λεμόνι, γενικά ότι αρέσει στον καθένα.

Τελικά μου βγήκε πολύ καλό το φαγητό μου, και το επανέλαβα και μια άλλη μέρα, αλλά αυτή τη φορά με σαλιγκάρια!

Όποιος θέλει το δοκιμάζει, μια και οι μολόχες είναι ακίνδυνες όπως και το 90℅ από τα χορταρικά της φύσης, δεν έχει να χάσει τίποτα, και θα του φύγει η απορία, πως είναι να δοκιμάζει ένα αρχαίο φαγητό!

Άμα πάντως φτιάξω και τα άλλα δύο παλαιινά φαγητά, θα σας πω το αποτέλεσμα και τις παρατηρήσεις μου για την παρασκευή τους, αλλά και τη γνώμη μου σχετικά με τη γεύση τους!

Κείμενο φωτογραφίες Γεώργιος Γεωργιος Χουστουλακης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΣΥΝΤΑΓΕΣ

Γρήγορο και οικονομικό γλυκό ψυγείου με φρυγανιές

Δημοσιεύτηκε

στις

Ένα γλυκό ψυγείου για να μας δροσερέψει στη ζέστη


Υλικά

2 κούπες (500ml ) γάλα
4 κουταλιές σούπας άνθος αραβοσίτου
0-4 κουταλιές ζάχαρη
1 φακελάκι (100gr) ζελέ φρούτου
½ κούπα (125ml) κρύο νερό
½ κούπα(125 ml) καυτό νερό
8 φρυγανιές σταρένιες
Φρούτα της επιλογής μας (περίπου 300 gr)

Οδηγίες

Βάζουμε το γάλα με τη ζάχαρη να βράσει. Στο κρύο νερό διαλύουμε το άνθος αραβοσίτου και μόλις το γάλα πάρει βράση προσθέτουμε το διάλυμα ανακατεύοντας ως ότου πήξει ελαφρά. Αφήνουμε στην άκρη και διαλύουμε στο καυτό νερό το ζελέ. Το προσθέτουμε στην κρέμα ανακατεύοντας. Στρώνουμε σε ένα σκεύος τις φρυγανιές . Με ένα κουτάλι αδειάζουμε την κρέμα πάνω τους (αν την αδειάσουμε όλη μαζί επιπλέουν!). Αφήνουμε να κρυώσει και πλένουμε καλά τα φρούτα. Τα αφήνουμε να στραγγίξουν. Πρέπει να είναι σχεδόν στεγνά, οπότε τα απλώνουμε για λίγο σε απορροφητικό χαρτί. Όσο ακόμη είναι ελαφρά ζεστή η κρέμα στρώνουμε τα φρούτα στην επιφάνειά της. Βάζουμε το γλυκό στο ψυγείο να πήξει εντελώς. Σε 2-3 ώρες είναι έτοιμο αλλά γίνεται καλύτερο αν μείνει λίγο περισσότερο. Πολύ ωραίο είναι και την επόμενη μέρα.

1)Και τις δύο φορές έφτιαξα το γλυκό με γάλα light. Διαίτης είπαμε, και δεν έχουμε μικρά παιδιά στο σπίτι για τα οποία είναι καλύτερα τα πλήρη γαλακτοκομικά. Φυσικά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε πλήρες γάλα.

2)Εννοείται ότι προτιμούμε ορθογώνιο ή τετράγωνο σκεύος αλλιώς κάνουμε κολάζ με φρυγανιές . Εγώ νόμιζα ότι το είχα εκεί που έφτιαξα το γλυκό το κατάλληλο ο σκεύος αλλά και τις δυο φορές κακώς νόμιζα!

3)Η ζάχαρη μπορεί να αυξομειωθεί, ανάλογα με το πόσο γλυκά μας αρέσουν τα γλυκά. Επειδή το ζελέ είναι ήδη γλυκό, σε μας αρκούν 2 κουταλιές. Ίσως να είναι καλύτερο για τους περισσότερους με 4 κουταλιές μιας και είναι άγλυκες και οι φρυγανιές.

cretangastronomy.gr

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη