Αλατσοελιές, με τη τεχνική του Ντούιντο

Από των αρχαιοτάτων χρόνων και μάλιστα από την μινωϊκή εποχή κι’ όλας, η ελιά ήταν και είναι, μόνιμος κάτοικος της Κρητικής Γης, ενώ η παλαιότερη ποικιλία που ξεχώριζε, ήταν η ”χοντρολιά”

Δεν είναι τυχαίο που συναντούμε σε πάρα πολλά σημεία της Κρητικής υπαίθρου, χοντρολιές, που η πρώτη παρουσία των δέντρων αυτών φτάνει, στην υστερομινωική περίοδο της Κρητικής ιστορίας.

Έτσι και στο χωριό μου το χωριό Γαλιά, υπάρχει η ”Γριά Ελιά”, που όταν ο Διγενής πάταγε το ένα του πόδι στη ”Σέλα” (Μαύρη) και το άλλο του πόδι στ’ ”Αστερούσια”, για να ποιεί νερό από τον ”Γέρο Ποταμό” όταν επέστρεφε στη ”Σέλα”, πέρναγε από την ”Γριά Ελιά” και γέμιζε τις τσέπες του σταφιδολιές και τις έτρωγε στα ”Ακόλητα”, όταν καθόταν για φαγητό.

Αλλά επειδή εδώ ”η γλώσσα μου με τρώει”, θα ξεφύγω από το θέμα μας και θα αναφέρω πως, όταν ο Διγενής καθόταν στα ”Ακόλητα” για φαγητό, εκεί που ακουμπούσανε οι ”όρχις του” ανοίγανε τεράστιους λάκκους, τα λεγόμενα, ”Λακκιά των Ακολήτων”.

Επανερχόμενοι πάλι στο θέμα μας να πούμε πως, οι καρποί της ”χοντρολιάς” τα πρωτοβρόχια, σε συνδυασμό με τον ”Ήλιο”, σταφιδιούνε από μόνες τους και τρώγονται αμέσως, χωρίς καμία δική μας παρέμβαση.

Όταν όμως χειμωνιάσει, σταματούν να σταφιδιάζουν από μόνες τους και γι’ αυτό εμείς, φτιάχνομαι τις αλατσοελιές,για να έχουμε ελιές όλο το χρόνο, ενώ τις φτιάχνουμε με διάφορες τεχνικές, όπως είναι και αυτή που θα σας αναφέρω.

Αυτή που θα σας αναφέρω, είναι απλή, εύκολη, γρήγορη και έχει και μεγάλη επιτυχία!!Θέλω να πιστεύω, πως αν την εφαρμόσετε, θα μείνετε πολύ ευχαριστημένοι!!

Διαδικασία:

Μαζεύομαι, φρέσκιες, μαύρες, καθαρές ελιές, από την χοντρολιά.

Τις περνάμε από διαλογή, για να βγάλουμε τυχών προσβεβλημένες από το δάκο, ή τυχών χαλασμένες.

Τις πλένουμε με άφθονο κρύο νερό.Βάζουμε περίπου δέκα κιλά ελιές σε ένα παλαιό φάρδο-σακί, απ’ αυτά που δεν ήταν νάιλο, αλλά πάνινο.

Τους βάζουμε πέντε κιλά περίπου αλάτι, ψιλό και χοντρό.

Τις ανακατεύομε καλά.Μετά δένουμε το σακί καλά, από την πάνω μεριά.

Απλώνουμε στη συνέχεια το σακί σε ένα μέρος να μην βρέχεται, αλλά να λιάζεται, όλη την ημέρα.

Προσπαθούμε να απλωθούν οι ελιές μέσα στο σακί ομοιόμορφα.

Μετά από τέσσερεις περίπου μέρες, κάνουμε τούμπα στο σακί και ξαπλώνουμε πάλι ομοιόμορφα τις ελιές στο εσωτερικό του.

Μετά άλλες τέσσερεις μέρες, ανοίγουμε το σακί και οι ελιές έχουν σταφιδιάσει, απαλλαγμένες εντελώς από τον κατσίγαρο.

Στην συνέχεια τις πλένουμε καλά, με καθαρό κρύο νερό.

Μετά τις βάζουμε στα δοχεία που θέλουμε και τα συμπληρώνουμε με άλμη.

Η άλμη έχει τόσο αλάτι, ώστε μέσα σε αυτήν να επιπλέει ένα αυγό και να φαίνεται η πάνω του μεριά, όσο είναι το μέγεθος των πενήντα λεπτών.

Μέσα στην άλμη βάζουμε, κλωνάρια, σκίνου και δάφνης.

Στο τέλος βάζουμε λίγο ελαιόλαδο, για να επιπλέει στην απάνω μεριά.

Τέλος σφραγίζουμε τα δοχεία και τα ανοίγουμε, οπότε μας χρειαστούν για κατανάλωση!!

Σύνταξη κειμένου – φωτογραφικό υλικό: Φανούριος Ζαχαριουδάκης