Connect with us

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Δύο Κρητικές παραλίες «σκαρφάλωσαν» στην κορυφή του κόσμου!

Δημοσιεύτηκε

στις

Και οι δύο βρίσκονται στην Κρήτη. Ο Μπάλος είναι η λιμνοθάλασσα στο βορειοδυτικότερο σημείο του νησιού και το Ελαφονήσι στο νοτιοδυτικότερο άκρο της Κρήτης


Στις 25 καλύτερες παραλίες του κόσμου καταχώρισε η ταξιδιωτική πλατφόρμα TripAdvisor, τον Μπάλο και το Ελαφονήσι, για το 2019 σύμφωνα και με τις κριτικές εκατομμυρίων ταξιδιωτών που χρησιμοποιούν την ιστοσελίδα για να διατυπώσουν τις εμπειρίες τους από τις διακοπές και τους προορισμούς ή να αντλήσουν έμπνευση για τον προγραμματισμό των διακοπών τους.

Την ίδια στιγμή ακόμα δύο ελληνικές παραλίες, η παραλία Κλέφτικο και Σίμου, περιλαμβάνονται στις 25 καλύτερες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι παραλίες που αναδείχθηκαν στη συγκεκριμένη κατηγορία των Travellers’ Choice Awards της TripAdvisor προέκυψαν έπειτα από ανάλυση της ποιότητας και ποσότητας κριτικών αλλά και το μέσο όρο βαθμολογίας που συγκέντρωσαν την περασμένη χρονιά από ταξιδιώτες-χρήστες της πλατφόρμας.

Συνολικά η TripAdvisor βράβευσε 352 παραλίες,  με την καλύτερη στον κόσμο να αναδεικνύεται η Baia do Sancho στη Βραζιλία.

Ποιες όμως είναι οι δύο παραλίες στην Ελλάδα και γιατί ξεχώρισαν;

Ο Μπάλος

Ο Μπάλος είναι λιμνοθάλασσα στο βορειοδυτικότερο σημείο στην Κρήτη, ανάμεσα στο ακρωτήρι της Γραμβούσας και το ακρωτήρι Τηγάνι, κάτω από τον επιβλητικό ορεινό όγκο του Γεροσκίνου, κοντά στην πόλη Κίσσαμος ή Καστέλλι στο νομό Χανίων. Η ομορφιά της είναι μαγευτική, με αποτέλεσμα κάθε χρόνο να μπαίνει στις λίστες με τις καλύτερες παραλίες του κόσμου. Η άμμος έχει ροζ χρώμα από τα αμέτρητα σπασμένα κοχύλια και τα νερά είναι τιρκουάζ. Η αμμουδιά είναι ρηχή και ζεστή. Ενα εξωτικό τοπίο με άγρια ομορφιά. Πιο πέρα από τα βράχια τα νερά είναι πιο βαθειά και πιο κρύα, ιδανικά για μάσκα. Όπως και γύρω περιοχή, είναι ενταγμένες στο πρόγραμμα προστασίας Natura, με σπάνια είδη χλωρίδας και πανίδας.

Οι επισκέπτες στο ακρωτήριο Τηγάνι μπορούν να δουν το γραφικό εκκλησάκι των Αγίων Πάντων, αλλά και το σπηλαιοβάραθρο στη βόρεια μεριά όπου βρήκαν τραγικό θάνατο πολλά γυναικόπαιδα που είχαν καταφύγει για να κρυφτούν από τους Οθωμανούς που το 1825 είχαν αρχίσει σφαγές στην περιοχή και όταν οι Οθωμανοί ανακάλυψαν την κρυψώνα τυχαία, κατέσφαξαν όλους τους Χριστιανούς. Επίσης, βόρεια από το Μπάλο, στο ακρωτήρι Κώρυκον, υπάρχουν τα ερείπια της μικρής Ρωμαϊκής πόλης του Αγνείου με ναό αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Σήμερα εκεί υπάρχει το γραφικό ξωκλήσι του Αγίου Σώστη.

Στον Μπάλο οι επσικέπτες μπορούν να φτάσουν με τρεις τρόπους. Ο πρώτος και πιο εύκολος, είναι το καραβάκι από την Κίσσαμο, που δίνει την ευκαιρία στον επισκέπτη να δει τις άγριες ακτές της Γραμβούσας και τα σημάδια από την ανύψωση τους κατά 6-9μ. μετά από το σεισμό του 365 μ.Χ.. Το καραβάκι αφήνει τους επισκέπτες και για μια βουτιά στην εξωτική παραλία του νησιού της Ήμερης Γραμβούσας, όπου υπάρχει το παλιό φρούριο και το ναυάγιο.

Εάν κάποιος θέλει να φτάσει με αυτοκίνητο ή μηχανή πρέπει να περάσει από χωματόδρομο που ξεκινάει από την Καλυβιανή, κατά μήκος της Χερσονήσου της Γραμβούσας και στη συνέχεια να περπατήσει σε καλντερίμι μήκους 1 χλμ που οδηγεί στην παραλία.  Η πανοραμική θέα του Μπάλου και του νησιού της Ήμερης Γραμβούσας στον ορίζοντα είναι συγκλονιστική. Όμως ο πιο συναρπαστικός τρόπος πρόσβασης – ακόμα και αν χαρακτηρίζεται κουραστικός – απαιτεί τρεις ώρες περπάτημα από την Καλυβιανή, μέσα στο άγριο και ξερό τοπίο της Γραμβούσας ή να ανεβαίνοντας στον Γεροσκίνο.

Το Ελαφονήσι

Το Ελαφονήσι είναι 76χλμ νοτιοδυτικά της πόλης των Χανίων και 5χλμ νότια της Μονής Χρυσοσκαλίτισας, στο νοτιοδυτικότερο άκρο της Κρήτης. Πρόκειται για μια στενόμακρη χερσόνησο, που στην αρχή της «σπάει» και δίνει την αίσθηση ενός ξεχωριστού νησιού. Έχει επίσης ενταχθεί στο δίκτυο με τις προστατευόμενες περιοχές Natura. Πρόκειται για ένα οικοσύστημα εξαιρετικής οικολογικής σημασίας που δυστυχώς λόγω των τεράστιων αριθμών επισκεπτών έχει υποβαθμιστεί αρκετά. Στις αμμοθίνες του Ελαφονησίου φύονται αρκετά ενδημικά είδη χλωρίδας, ενώ ιδιαίτερα εντυπωσιακά είναι ταλευκά κρινάκια της άμμου που ανθίζουν το φθινόπωρο και οι απειλούμενοι θαλασσόκεδροι. Στο Ελαφονήσι φωλιάζουν οι χελώνες καρέτα και αρκετά ζωάκια των αμμοθινών. Οι επισκέπτες απαγορεύεται αυστηρά να κόψουν λουλούδια ή να πάρουν ακόμη και ένα μπουκαλάκι με άμμο μαζί τους.

Εκατέρωθεν της χερσονήσου σχηματίζονται αρκετές πανέμορφες παραλίες με άσπρη άμμο και τυρκουάζ νερά, που δημιουργούν ένα επίσης εξωτικό τοπίο. Και στο Ελαφονήσι η άμμος έχει ροζ χρωματισμούς από τα χιλιάδες σπασμένα κοχυλάκια. Στο σημείο που σπάει η χερσόνησος το νερό δεν ξεπερνάει το μισό μέτρο και δημιουργείται μια μικρή λιμνοθάλασσα με ζεστά νερά, ιδανική για παιδιά.

Η ανατολική πλευρά της παραλίας, μπροστά στη λιμνοθάλασσα, είναι οργανωμένη και είναι αυτή που μαζεύει τον περισσότερο κόσμο.

Η ιστορία του Λαφονησίου χάνεται στα βάθη των αιώνων, καθώς εδώ τοποθετούνται οι Μουσαγόρες Νήσοι των αρχαίων Ελλήνων, όπου είχαν κτίσει ναό αφιερωμένο στον Μουσαγέτη Απόλλωνα, ηγέτη των εννέα Μουσών της ελληνικής μυθολογίας. Με αυτόν τον τρόπο ήθελαν να εξευμενίσουν την άγρια θάλασσα της περιοχής, καθώς οι μούσες μπορούσαν με τη μουσική τους να ηρεμήσουν τις θαλάσσιες θεότητες. Επίσης, στην απέναντι όχθη ήταν κτισμένο ένα ιερό αφιερωμένο στην Ινώ, την κόρη του Κάδμου.

Η παράδοση θέλει το νησί να ήταν κάποτε  ορμητήριο πειρατών. Σύμφωνα με τους ντόπιους, αντίθετα με το τι πιστεύουν οι περισσότεροι, το όνομα του νησιού δεν σημαίνει νησί των ελαφιών, καθώς δεν υπήρχαν ποτέ ελάφια στην περιοχή. Το πραγματικό όνομα είναι Λαφονήσι, προερχόμενο από τα λάφυρα που έκρυβαν οι πειρατές στο νησί.

Στο χώρο στάθμευσης υπάρχει και ένα μικρό μνημείο ηρώων, που θυμίζει μια τραγική ιστορία που εκτυλίχθηκε στο Ελαφονήσι την Κυριακή του Πάσχα του 1824 και εορτάζεται κάθε χρόνο κατά την εορτή της Αγίας Ειρήνης. Οι άντρες του Ιμπραήμ Πασά τότε έσφαξαν 600 γυναικόπαιδα και 40 πολεμιστές, ως αντίποινα για τον επαναστατημένο λαό, οι οποίοι είχαν κρυφτεί στο Ελαφονήσι ελπίζοντας ότι οι Τούρκοι δεν θα έβρισκαν το αβαθές πέρασμα. Ωστόσο ένα περιπλανώμενο γαϊδουράκι ήταν αυτό που πρόδωσε το πέρασμα αναζητώντας τον ιδιοκτήτη του.

Μια βόλτα πάνω στο νησί αξίζει σίγουρα την όποια ταλαιπωρία. Οι επισκέπτες μπορούν να φτάσουν περπατώντας για 20 λεπτά μέχρι τον φάρο που βρίσκεται στην άκρη του νησιού όπου είναι κτισμένο το εκκλησάκι της Αγίας Ειρήνης, διασχίζοντας πανέμορφα τοπία με αμμοθίνες και υπέροχους κολπίσκους. Στην Αγία Ειρήνη υπάρχει και ένα δεύτερο ηρώο για τους πεσόντες της σφαγής του Ελαφονησίου με απέραντη θέα στο πέλαγος. Ο φάρος που βρίσκεται εκεί σήμερα κτίστηκε πριν την κατοχή (1939) και έχει εμβέλεια 30 μίλια. Στη θέση του υπήρχε πριν ένας μικρότερος φάρος, ο οποίος κτίστηκε μετά το τραγικό ναυάγιο του αυστριακού πλοίου Imperatrix, τον Φεβρουάριο του 1907, στο οποίο σκοτώθηκαν 38 από τους 140 επιβάτες, οι σοροί των οποίων θάφτηκαν στο νησί.

Τέλος σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων βόρεια της παραλίας βρίσκεται η Μονή της Χρυσοσκαλίτισσας. Η μονή είναι χτισμένη πάνω σε ένα βράχο και είχε φρουριακή αρχιτεκτονική για να αποκρούει πειρατικές επιδρομές. Η παράδοση λέει ότι το τελευταίο σκαλοπάτι της σκάλας που ανεβάζει στη Μονή είναι χρυσό, αλλά μπορούν να το δουν μόνο όσοι πιστεύουν πραγματικά.

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Ο Κώστας Μαρκάκης και το πρώτο κτηνιατρείο των Μοιρών

Δημοσιεύτηκε

στις

Ψάχνοντας τη λαογραφία του τόπου μας, πολλές φορές  ανάμεσα από διάφορες συζητήσεις, διασταυρώνουμε καταστάσεις και γεγονότα, που επιβεβαιώνουν μια υπόθεση, για το πως είχαν κάποτε τα γεγονότα στη Μεσαρά, ακόμα πριν 80 χρόνια!


Λίγοι γνωρίζουν σήμερα πως το πρώτο κτηνιατρείο στις Μοίρες, που ήταν μαζί  και πεταλωτήριο, το είχε ένας  Γαλιανός, ο  Κωστής Μαρκάκης του Ηρακλογιώργη, γνωστός σαν «Αλμπάτης»! Οι  πεταλωτές κάποτε, έκαναν και τη χρήση κτηνιάτρων.

Πληροφορίες για τον Κωστή,  μας έδωσε η κόρη του Κωστή, Βασιλεία  Μαρκάκη – Σταυρακάκη, o Mύρωνας  Μαραγκάκης (Μαραγκομύρος), αλλά και άλλοι παλιοί Γαλιανοί που γνώριζαν τον Κωστή, ή τον είχαν ακουστά.
Ο Κωστής γεννήθηκε στα Βορίζα το 1905, και καταγόταν από την μεγάλη οικογένεια των «Μαρκάκηδων», απ’ όπου καταγόταν και ο θρυλικός  Ξωπατέρας ή  Ξέπαπας, (Ιωάννης Μαρκάκης). Ο Κωστής κατέβηκε νέος στη Γαλιά μαζί με ένα ξάδερφό του τον Μιχάλη,  λόγω ανάμειξης  των Μαρκάκηδων, σε διάφορες  εμπλοκές  με τους Τούρκους , αποτέλεσμα αυτού βέβαια, οι Τούρκοι να τους φοβούνται! Ήταν η εποχή, που πολλοί Βοριζανοί  αναγκάστηκαν και κατέβηκαν κείνο τον καιρό στη Γαλιά.
Ο Κωστής σαν νέος ήταν όμορφος ψηλός γεροδεμένος  με αρρενωπό παράστημα,  και γενικά  ευπαρουσίαστος  .

Ο Κωστής παντρεύτηκε στη Γαλιά μια υπέροχη και σπουδαία  γυναίκα τη Δέσποινα, από τον Πόρο Ηρακλείου που είχε το πατρικό της σπίτι, και μαζί έκαναν  έξη παιδιά. Την Ανδριάνη, τον Γιώργο, τη Βασιλεία, τον Μανώλη, τη Νίκη και τη Βαγγελιώ! Όλα τα παιδιά είχαν καλή τύχη, σπούδασαν και σταδιοδρόμησαν στη ζωή τους, και φυσικά πρόκοψαν όλα!

 

Πως ο Κωστής εντάχτηκε στο στρατό, και έγινε μόνιμος

Ο Κωστής, με μαρτυρία της Βασιλείας Μαρκλακη,  τέλειωσε το Δημοτικό Γαλιάς, και στη συνέχεια πήγε και το  σχολαρχείο στην Πόμπια.  Αμέσως μετά και πολύ νέος, μόλις  17 χρόνων, τον πήρε να καταταγεί  στο στρατό ο  Γαλιανός Ταγ/ης Νικολούδης  Εμμανουήλ, όπου ο Κωστής έκανε τη θητεία του, αρχικά σαν απλός στρατιώτης.

Ο Νικολούδης τον είχε αρχικά σαν βοηθό του,  με σκοπό να αξιοποιήσει τις γνώσεις του στα άλογα. Έτσι του είχε αναθέσει να φροντίζει τα μουλάρια  του στρατού,  και φυσικά να τα πεταλώνει. Σιγά – σιγά  φρόντισε ο Νικολούδης, να μάθει  ο Κωστής να νοσηλεύει  και τα άρρωστα ζώα. Ο στρατός είχε πολλούς  κτηνιάτρους , αλλά σχολή στο πανεπιστήμιο δεν υπήρχε ακόμη.  Υπήρχε όμως στρατιωτική σχολή στη Θεσσαλονίκη για σχετικά σεμινάρια. Οι κτηνίατροι του στρατού, γιάτρευαν  κυρίως άλλοι με πραχτικά μέσα, και άλλοι από γνώσεις που αποχτούσαν στα σεμινάρια. Φάρμακα διέθετε ο ίδιος ο στρατός.  Ο Κωστής γιάτρεψε πολλά άρρωστα ζώα κατά τη διάρκεια όλης της θητεία του, και αυτό ήταν ίσως το σπουδαίο έργο για την αποστολή του!  Τα άλογα, κυρίως τα μουλάρια που διέθετε τότε ο στρατός, είχαν σπουδαία αξία, γιατί τα χρησιμοποιούσε για τη μεταφορά εφοδίων και πολεμοφοδίων. Όταν ήταν να απολυθεί ο Κωστής από τη κανονική θητεία του, ο Νικολούδης  Εμμ. το 1930, φρόντισε για την μονιμοποίηση σου σαν έφεδρος υπαξιωματικός και έπειτα αξιωματικός.

 

Η μετάθεση του στο Διδυμότειχο το 1931

Το 1931 ο Κωστής,  πήγε με μετάθεση  στο Διδυμότειχο, και υπηρετούσε εκεί μέχρι το ’36. Από το Διδυμότειχο  τον έστελναν ταχτικά στη Θεσσαλονίκη, για να παρακολουθήσει εξάμηνα και τρίμηνα σεμινάρια, για να εκπαιδευτεί στην κτηνιατρική.  Αφού η ειδικότητα του, ήταν  αρχικά απλός φαντάρος, και έπρεπε  να πεταλώνει τα μουλάρα του στρατού, σαν αξιωματικός όμως,  έπρεπε να ανέβει ειδικότητα, και έτσι έπρεπε να μάθει να γιατρεύει μόνος του,  τα άρρωστα μουλάρια του στρατού.  Με τα σεμινάρια όμως που έκανε στη Θεσ/νίκη, έγινε έτσι και κτηνίατρος!
Στο Διδυμότειχο ήταν που πήρε κάποτε και έπαινο από τον διοικητή του, διότι ένα χειμώνα που  πλημύρισε ο Άρδας ποταμός, κοντά στα Βουλγαρικά σύνορα, σε ένα χωριό κινδύνευαν να πνιγούν όλοι οι κάτοικοι! Ο Κωστής  ήταν τότε υπεύθυνος μιας ομάδας  ημιονηγών,  τους οποίους και κατεύθυνε όλους, με σκοπό να βοηθήσουν τους πλημμυροπαθείς!

Με  πολύ μεγάλες προσπάθειες, κατάφεραν τελικά και έσωσαν όλους τους κατοίκους του χωριού αυτού, μεταφέροντάς τους με τα μουλάρια του στρατού, σε ασφαλές μέρος.

 

Το κίνημα του Βενιζέλου, και ο Παναγής Τσαλδάρης !

Στις αρχές του 1935 την Ελλάδα κυβερνούσαν η αντιβενιζελική παράταξη με επικεφαλής το Λαϊκό Κόμμα και με πρωθυπουργό τον μετριοπαθή κορίνθιο πολιτικό Παναγή Τσαλδάρη. Την 1η Μαρτίου, βενιζελικοί αξιωματικοί με την κάλυψη του Ελευθερίου Βενιζέλου, επιχείρησαν να ανατρέψουν την κυβέρνηση για να προστατέψουν το καθεστώς της Δημοκρατίας, όπως διατείνονταν. Το κίνημα κατεστάλη εύκολα από τον υπουργό Στρατιωτικών, Γεώργιο Κονδύλη, που επανήλθε στην ενεργό υπηρεσία με το βαθμό του αντιστρατήγου και με αυξημένες αρμοδιότητες. Στη συνέχεια εξαπολύθηκε πογκρόμ διώξεων και αποτάξεων βενιζελικών αξιωματικών, ενώ τρεις εκτελέστηκαν. Ο δρόμος για την παλινόρθωση της βασιλείας ήταν πλέον ανοιχτός. Μεταξύ αυτών, αποτάχτηκε φυσικά  και ο Κωστής. Έτσι σαν απότακτος πλέον  το 1935, αναγκάστηκε να αφήσει το στρατό, όμως  είχε προλάβει πριν να δηλώσει μονιμότητα! 

 

Το 1935 κατέβηκε στο Ηράκλειο και ανοίγει πεταλωτήριο

Το  1935 ο Κωστής κατέβηκε στο Ηράκλειο που ήταν ο πατρικό σπίτι της γυναίκας  του, και προσπάθησε  για τα προς το ζην, να ανοίξει πεταλωτήριο δίπλα στην Χανιόπορτα, στην αρχή της οδού Καλοκαιρινού. Δεν ήταν όμως  ο κατάλληλο μέρος, και δεν είχε αρκετή  πελατεία.

Έτσι τον επόμενο χρόνο, άφησε το Ηράκλειο και κατέβηκε στις Μοίρες, στα τέλη του ’36, όπου και άνοιξε πεταλωτήριο δίπλα στα Δικαστήρια. Το πεταλωτήριο αυτό, λειτουργούσε και σαν Κτηνιατρείο, έστω και παράνομα, αλλά ωστόσο ήταν το πρώτο Κτηνιατρείο Μεσαράς! Ο Κωστής μπορεί να είχε μεν τις γνώσεις όσο ο καλύτερος κτηνίατρος, αλλά δεν είχε την έγγραφη άδεια λειτουργίας Κτηνιατρείου. Πήγαινε συχνά όμως στο Ηράκλειο για κάποιες συνταγές στον φαρμακοποιό Ματζαπετάκη, αφού πρώτα τις υπόγραφε ο Νομοκτηνίατρος  Ηρακλείου. Κάποια μέρα που ο Νομοκτηνίατρος είχε βρεθεί στο πεταλωτήριο του Κωστή στις Μοίρες, και είδε πως η πινακίδα έγραφε μονάχα «ΠΕΤΑΛΟΥΡΓΕΊΟ», και γνωρίζοντας την επαγγελματική του κατάρτιση πάνω στη δουλειά του στο να γιατρεύει άριστα τα άρρωστα ζώα, του είπε:
 – Κωστή Έλα στο Ηράκλειο να σου δώσω την άδεια  να είσαι και κτηνίατρος, μα εσένα οι γνώσεις σου είναι άριστες! Θα γράψεις απ’ έξω στη πινακίδα: «ΠΕΤΑΛΟΥΡΓΕΊΟ ΚΑΙ ΚΤΗΝΙΑΤΡΕΊΟ»!
Πήγε πράγματι στο Ηράκλειο ο Κωστής Μαρκάκης, όπου ο Νομοκτηνίατρος  του υπέγραψε την ειδική άδεια για να εξασκεί πλέον ελεύθερα το επάγγελμα του Κτηνιάτρου. και στη συνέχεια  ο Κωστής στις Μοίρες άλλαξε την επιγραφή στο μαγαζί του, και πρόσθεσε πλέον και τη λέξη «πεταλουργείο», οπότε έγραψε: «ΠΕΤΑΛΟΥΡΓΕΊΟ ΚΑΙ ΚΤΗΝΙΑΤΡΕΊΟ»!

 

Η συνεργασία του με τον Μανώλη Στιβαχτάκη

Ο Κωστής κατά καιρούς είχε διάφορους βοηθούς στο κτηνιατρείο του, και ένας από αυτούς, ήταν και ο Μανώ λης Στιβακτάκης από του Σίβα, που έμενε στις Μοίρες.  Κάποτε ο Κωστής Μαρκάκης έφερε κάποια  γαϊδούρια από τη Κύπρο, αλλά και άλογα ράτσας από άλλα μέρη της χώρας, και είχε τον Μανώλη σαν συνεργάτη, όπου  ασχολήθηκε με τους επιβήτορες, για να αποχτήσει η Μεσαρά  σπουδαίες  διασταυρώσεις, σε άλογα και γαϊδούρια, πού ήταν ψηλά όμορφα και  γοητευτικά! Από το στρατό  ο Μανώλης  Στιβαχτάκης είχε πάρει και την ειδικότητα του  κτηνονοσοκόμου, και ήξερε σε όλα τα ζώα να  κάνει στειρώσεις,  να ευνουχίζει, αλλά και να γιατρεύει σπασμένα πόδια. Γενικά ήταν πολύ καλός  αν και πρακτικός στη κτηνιατρική. Μετά το θάνατο του Κωστή, ο Μανώλης εξυπηρετούσε τη Μεσαρά σαν ο μοναδικός στη περιοχή για πολλά χρόνια, με το παρατσούκλι, «ο Μανώλης ο Κτηνίατρος».

Ο Κωστής Μρκάκης  αποφάσισε να Ανοίξει κτηνιατρείο στα Καπαριανά, για το λόγο που εξυπηρετούσε τους διερχόμενους Ζαριανούς, αλλά ήταν πιο κοντά και σε πολλά άλλα χωριά! Το χαμηλό πετρόχτιστο κτίσμα αυτό, σώζεται ακόμα και σήμερα στη περιοχή!

 

Στον πόλεμο του ‘40 και τη Γερμανική κατοχή

Όταν ξέσπασε ο πόλεμος το ‘ 40 και αποταγμένος από το στρατό ο Κωστής, εν τούτοις  δεν τον κάλεσαν στην επιστράτευση, διότι πιάστηκε σαν πολύτεκνος, έτσι δεν πήγε στο Μέτωπο. Το ίδιο και στην επιστράτευση όταν ήρθαν οι Γερμανοί.

Όταν όμως ήρθαν οι Γερμανοί στις Μοίρες, το πρώτο που έκαναν, ήταν να φροντίσουν να μάθουν ποιοι ήταν οι πεταλωτές και κτηνίατροι της περιοχής, και έτσι  κάλεσαν τον Κωστή στην υπηρεσία τους, αφού επίταξαν όλα τα μεγάλα ζώα της Μεσαράς! Όλα τα μουλάρια και άλογα, αλλά και αγελάδες  τα μαρκάρισαν, βάζοντας ένα μεταλλικό κρίκο στο αφτί  τους.

Τις αγελάδες  τις ήθελαν για να τη διατροφή τους, ενώ  τα μουλάρια για μεταφορά Γερμανών σε δύσβατα μέρη. Έτσι έβαζαν τον Κώστα να κάνει τη διαλογή, ποια ζώα ήταν ικανά και υγιή για αυτούς, και ποια ήταν τα άρρωστα. Ο Κωστής φυσικά, τα σκάρτα ζώα τα έβγαζε «υγιή» και τα παρέδιδε στους Γερμανούς, ενώ τα υγιή  τα έβγαζε «σκάρτα» και τα παρέδιδε στους ιδιοκτήτες τους!

Κάποια στιγμή όμως ,την εξαπάτηση αυτή την αντιλήφτηκαν οι Γερμανοί, και φυσικά τον κυνήγησαν! Τότε πήρε την οικογένεια του  το 1941 και εγκαταστάθηκαν στη Γαλιά, ενώ ο ίδιος επιδόθηκε σε «αντάρτικο πόλεως» αρχικά στις Μοίρες, και μετά στα περίχωρα. Στη Γαλιά που ζούσε εκείνη τη περίοδο με την οικογένεια του, είχε μεταφέρει εκεί  και  το πεταλωτήριο – κτηνιατρείο του.   Κάποια εποχή είχε και τρείς βοηθούς, γιατί η δουλειά του  πήγαινε πολύ καλά, μεταξύ αυτών, και τον μικρό αδερφό  Μιχάλη (Αλμπατομιχάλη), ο οποίος όταν έφυγε ο Κωστής από τη Γαλιά, εκείνος συνέχισε τη δουλειά του Αλμπάτη για πολλά ακόμη χρόνια.

Κατά τη βοήθεια στο αντάρτικο, ο Κωστής  μάζευε και συγκέντρωνε  ρουχισμό και τρόφιμα, μαζί με τον Αλεξανδράκη, τον παπά Αρμούτη ,  αλλά και τον Μικασιάτη Θεοδόση,  τον μετέπειτα «Θεοδόση τον ποδηλατά» όπως έγινε αργότερα ευρέως γνωστός. Ο Θεοδώσης ήταν ο πρώτος που είχε αργιλέ στις Μοίρες!  Όλοι τους, ότι εφόδια συγκέντρωναν, τα  πήγαιναν  με το μουλάρι στο Μαγαρικάρι σε μια σπηλιά, όπου από εκεί τα παρελάμβαναν οι αντάρτες της ομάδας του Πετρακογιώργη.

Με τον Πετρακογιώργη ήταν  σύντεκνοι, γιατί βάφτισε στον Κωστή τη μικρή του κόρη. Μάλιστα την βάφτισε Ευαγγελία, όπως  ήταν και το όνομα της γυναίκας του!

Και αυτήν όμως τη δραστηριότητά του την αντιλήφτηκαν οι Γερμανοί, και τον είχαν μαζί με τους άλλους δυο (Αλεγανδράκη – Παπά Αρμούτη), για να τους ντουφεκίσουν. Το έμαθε αυτό έγκαιρα ο Αλεξανδράκης, και αφού ειδοποίησε τον Κωστή, έφυγαν όλο για τα ριζά (ριζίτικα χωριά), και βοηθούσαν περεταίρω την ομάδα του Πετρακογιώργη, μαζί με τον Σκουτελογιώργη (Φαραγκουλιτάκη Γιώργη). Πήγαιναν από χωριό σε χωριό και μάζευαν τρόφιμα και ρουχισμό, μετέφεραν ελαφρύ οπλισμό, νάρκες κλπ, παράλληλα φυγάδευαν Άγγλους  από τα παράλια στα , Καλά Λιμάνια,  όπου διέφευγαν με υποβρύχιο για τη Μέση Ανατολή. Από τους Άγγλους μάλιστα, είχαν έγκυρες πληροφορίες, πως οι Γερμανοί, πολύ σύντομα θα εγκαταλείψουν το νησί γιατί θα χάσουν τον πόλεμο, όπως και αργότερα έγινε!  Ανακάλυψαν όμως οι Γερμανοί και τη σπηλιά που συγκέντρωναν τα τρόφιμα και ρουχισμό, και κυνήγησαν περεταίρω τον Κωστή, ακόμα   και στα διάφορα ριζίτικα χωριά.  Εντολές ο Κωστής, πάντα έπαιρνε από τον ίδιο τον Πετρακογιώργη. Ήξερε όμως  και κρυβόταν καλά, και έτσι ουδέποτε τον ανακάλυψαν οι Γερμανοί! Κατά το διαστήματα εκείνο, οι Γερμανοί έκαναν εφόδους ακόμα και στο σπίτι του Κωστή στη Γαλιά, για να τον συλλάβουν, και ρωτούσαν τη σύζυγο του,  «που είναι ο άνδρας σου»? Εκείνη απαντούσε: «Νίξ άνδρας»!

Τον Κωστή όμως τον αγαπούσαν όλοι  οι Πανωριζίτες, και του προσέφεραν προστασία, κυρίως στο Ζαρό, αλλά και  Λαλουμά, Σκούρβουλα,  και Καλοχωραφίτη.  Έτσι εξηγείται, γιατί  οι Γερμανοί δεν τον έπιασαν ποτέ!  Και μόνο ο γεγονός ότι τον έκρυβαν, αλλά και που δεν τον πρόδωσε ποτέ κανένας, για αυτό αξίζει ένα μπράβο αυτό σε όλους τους Μεσαρίτες, και δηλώνει και το πόσο τον αγαπούσαν!

 

Με κυβέρνηση Πλαστήρα

Η κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα, ήταν μια κυβέρνηση η οποία σχηματίστηκε στις 3 Ιανουαρίου 1945 , σαν είχαν φύγει πλέον οι Γερμανοί, και έμεινε στην εξουσία έως τις 8 Απριλίου 1945. Όταν μπήκε στην κυβέρνηση, κάλεσε όλους τους αποταγμένους αξιωματικούς,  για την επανένταξη τους στο στράτευμα, και τους υποσχέθηκε, πως για τη χαμένη τους δεκαετία ‘35 – ’45, θα διπλασιάσει τα χρόνια τους, και θα πιάνονται σαν είκοσι συντάξιμα! 

Έτσι, μια και είχε προλάβει και είχε δηλώσει μονιμότητα λίγο πριν την απόταξή του, αποφάσισε να ξαναπάει στο στρατό για μόνιμος, και παρουσιάζεται  το ’45 στο Ατσιπόπουλο  Ρεθύμνου.  Στη συνέχεια πήρε κάποιες μεταθέσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, στο Ναύπλιο,  στη Σιάτιστα, και από εκεί κατέληξε στα Γιάννενα  το 1948, ένα χρόνο πριν τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Ήταν η  περίοδος που γινόταν συχνά εμπλοκές μεταξύ κυβερνητικού στρατού με των  αριστερών δυνάμεων.
Ο Διοικητής του όμως που είχε μένος με τους αριστερούς,  καταφέρνει και συλλαμβάνει  ομάδα νεαρών ανταρτόπουλων. Τότε διατάζει τον Κωστή να πάει  σαν επικεφαλής ομάδας για να τους εκτελέσουν.
Ο Κωστής, από υψηλό συναίσθημα ανθρωπιάς, έχοντας την  αίσθηση της αδικίας λόγω του νεαρού της ηλικίας των παιδιών,  συμβουλευτικά λέει του Διοικητή του:

-Κύριε Διοικητά, μα αυτά είναι παιδιά! Με τι καρδιά να πάμε να τα εκτελέσουμε!

– Αρνείσαι? Είσαι και εσύ κουμουνιστής και τους καλύπτεις! Είτε είσαι μάχιμος είτε όχι, την εντολή θα την εκτελέσεις!

-Μα δεν φέρνω αντίρρηση  κύριε Διοικητά! Ευχαρίστως να πάμε και τώρα αν θέλετε και να τους εκτελέσουμε! Απλώς σας είπα τη γνώμη μου!

Μη ξεχνάτε κε Διοικητά, πως μέχρι πρότινος με αυτά τα παιδιά, μαζί βοηθούσαμε τους αντάρτες που πολεμούσαν  τους Γερμανούς! Δεν είναι άδικο και μεγάλο κρίμα, τώρα να πάμε και να τα σκοτώσουμε?  Αυτά τα παιδιά, δεν μας πείραξαν, κρίμα δεν είναι κε Διοικητά?

-Άστο! Θα στείλω άλλον υπεύθυνο για αυτή τη δουλειά! Είπε ο Διοικητής.
Προφανώς ο σκληροπυρηνικός Διοικητής, που για ευνόητους λόγους δεν θα αναφέρουμε το όνομα του, είχε σκοπό να στείλει άλλον αξιωματικό για την εκτέλεση.

Δεν είχε προλάβει να εκτελεστεί η διαταγή του Διοικητή, και αριστεροί αντάρτες μεγάλης ομάδας, οργανώθηκαν και κατέβηκαν αιφνιδιαστικά  και επιτέθηκαν στο στρατόπεδο, με σκοπό να ελευθερώσουν τους νέους.

Έφθασαν ακόμα και  στα μετόπισθεν που βρισκόταν η ομάδα του Κωστή, και με αδυσώπητο και λυσσαλέο μίσος, τους επιτέθηκαν αιφνιδίως με όλμους! Στη συμπλοκή αυτή, σκοτώθηκαν όλοι στην ομάδα του Κωστή, και ο μόνος που σώθηκε ήταν αυτός!  Τραυματίστηκε όμως σοβαρά στο πόδι από θραύσματα όλμου.  Δεν γνωρίζουμε όμως αν οι αντάρτες τελικά κατάφεραν να ελευθερώσουν ή όχι  τα ανταρτόπουλα.

Από εκεί τραυματίας  ο Κωστής, μεταφέρθηκε στο 401 στρατιωτικό νοσοκομείο για το τραύμα του στο πόδι, και επίσης για ένα διάστημα νοσηλεύτηκε και σε νευρολογική κλινική αξιωματικών, λόγω μιας διανοητικής διαταραχής, που υπέστη από τις απανωτές οβίδες που έσκαγαν δίπλα του. Μέσα στην δίνη της μάχης, του άφησε κάποιο διανοητικό τραύμα, με αποτέλεσμα να έχει κάπου – κάπου προσωρινής μορφής αμνησία, αλλά σιγά – σιγά και με τον καιρό καλυτέρευε.  Αν και στο τέλος είχε γιατρευτεί η μνήμη του, εν τούτοις το πόδι δεν γιατρεύτηκε πλήρως, και  έτσι κούτσαινε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Ο τραυματισμός του τον βρήκε με τον βαθμό του Ανθυπασπιστή, και αναγκαστικά πήρε σύνταξη λόγω των τραυμάτων του, με βάση τους βαθμούς του στρατού.

Πέθανε  το 1980 στο πατρικό σπίτι της γυναίκας του Δέσποινας στον Πόρο Ηρακλείου, και τον έθαψαν στο νεκροταφείο στις  Πατέλες. Ακολούθησε η γυναίκα του το 2004, σε ηλικία 94 ετών.

Είχε πάρει  μέχρι το τέλος της ζωής του και τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού, σε ηλικία 75 χρόνων.

 

Η τοπική κοινωνία έκλαψε τον χαμό του Κωστή

Όταν πέθανε ο Κωστής, τον έκλαψε όλη η Μεσαρά, και περισσότερο το χωριό του, λέγοντας: «Χάθηκε το καμάρι της Γαλιάς»!

Το έλεγε αυτό ο κόσμος, γιατί ήταν  ιδιαίτερα χαρισματικός άνθρωπος, τυπικός ,  ευχάριστος, συμπαθής και αγαπητός από όλους. Ήταν σοβαρός  και προπάντων συνεπής, όχι μόνο προς τις υποχρεώσεις του στην οικογένεια του, αλλά και στην πατρίδα.  Στο καφενείο  του χωριού σαν πήγαινε με την άδεια του ευπρεπής και  πάντα γελαστός, φορώντας   τη στολή του, τον υποδεχόταν όλοι με χαρά!  Τον κερνούσαν, και στη συνέχεια και αυτός κερνούσε όλο το μαγαζί! Ήταν ευαίσθητος  και ιδιαίτερα συμπαθής. Δεν χάλαγε ποτέ χατίρι σε κανέναν, και είχε βαθειά συναίσθηση της υπευθυνότητας του, όπου κι αν προέκυπτε!

Πάντα  ο  Κωστής  Μαρκάκης  κατάφερνε και έφερνε θετικό αποτέλεσμα  σε όλους τους τομείς, καμιά φορά και με πολύ μεγάλο ρίσκο.

 

Σαν υστεροφημία…

Σαν επίλογο στην μνήμη του ανθρώπου αυτού, του Κωστή Μρκάκη, θα σταθούμε συνοπτικά σε  έξη  εφτά βασικά ανδραγαθήματα του, αν και αυτά είναι μικρό μέρος των όσων έχει διαπράξει σε όλη του τη ζωή:

1- Ότι φυσικά λόγω της ικανότητας του σαν κτηνίατρος,  έσωσε εκατοντάδες μουλάρια του στρατού, τα οποία έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στη μεταφορά του  οπλισμού και εφοδίων.

2- Στη κατοχή, έσωσε επίσης πολλά ζώα από τους Γερμανούς, βγάζοντας  τα σκάρτα  για να τους  τα παραδώσει,  και τα γερά  να τα αφήσει στους ιδιοκτήτες τους!

3- Παράλληλα στη κατοχή, γύρναγε κρυφά σε όλα τα χωριά  της Μεσαράς, γιατρεύοντας  τα διάφορα άρρωστα ζώα των κατοίκων!

4- Βοήθησε τους  συμπατριώτες αντάρτες της ομάδας του Πετρακογιώργη με όποιο τρόπο μπορούσε, με το μεγάλο ρίσκο να πληγεί η οικογένεια του, παρόλο που ο ίδιος δεν ανέβηκε ποτέ στο βουνό, και να γίνει ο ίδιος αντάρτης!

5- Με δική του πρωτοβουλία, έφερε μεγαλόσωμα γαϊδούρια από την Κύπρο, θηλυκά και αρσενικά ράτσας, και συνετέλεσε έτσι με διασταυρώσεις με τα ντόπια, στο να αναβαθμίσει  το είδος στην περιοχή σε μεγάλο βαθμό. Το ίδιο έκανε και με τα άλογα που έφερε από άλλα μέρη, και τελειοποίησε και τη Μεσαρίτικη ράτσα αλόγων!

6- Να θυμίσουμε την ηρωική του ενέργεια, εκείνη που έσωσε ένα ολόκληρο χωριό σε πλημύρα στον Έβρο, χρησιμοποιώντας τα μουλάρια του στρατού,  μαζί με τους στρατιώτες.

7- Χωρίς βέβαια να ξεχνάμε  και τη μεγαλοψυχία και γενναιότητα που έδειξε ο Κωστής,  όταν θέλησε να σώσει τα νεαρά ανταρτόπουλα , που και αυτό ήθελε παλικαριά και μεγαλοσύνη να το κάνει κάποιος, ανάλογη εκείνης  του χωριανού και φίλου του Ταγ/χη Πεζικού  Νικολούδη Εμμανουήλ, με τον οποίο  ήταν δεμένοι και  πολλοί αγαπημένοι.
Οι δύο τους ήταν «τα καμάρια της Γαλιας», αν   και οι δύο  τόσο άτυχοι!

Tον ανταρτοπόλεμο  βέβαια, ο Κωστής  τον θεωρούσε άδικο και καταραμένο!

Δεν ήθελε ποτέ  να μιλάει για αυτόν, γιατί τον θεωρούσε τη ντροπή του Ελληνικού έθνους!
 
Κείμενο – φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης 

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Balothizer: Οι Κρητικοί ροκάδες που βάζουν φωτιά στην παράδοση!

Δημοσιεύτηκε

στις

Ε, όχι και κρητική μουσική από την Κόλαση. Cretan Music From Hell. «Δεν έχεις ακούσει ακόμη το δίσκο μας», μου λέει ο λαουτιέρης των Balothizer (από τις μπαλοθιές;) Νίκος Ζιάρκας


Με νόημα. Πάντως, το σωστό να λέγεται. Δεν ευθύνεται το δυναμικό μετα-πάνκ (αν θέλετε) τρίο, το power trio που δρέπει δάφνες στο Λονδίνο και ψηφίζει αναφανδόν την κρητική μουσική, για αυτόν τον υπότιτλο. Οι λονδρέζοι – και λοιποί – φαν τους το κοτσάρισαν δίπλα στο Balothizer. Καθώς το τρίο είχε τη δική του ιστορία (κυρίως στα λάιβ) και δεν έσπευσε κανείς να το γράψει στους λονδρέζικους τοίχους με μπογιά. Όμως φαίνεται πως οι Balothizer ήρθαν για να μείνουν κι ας βγάζουν μόλις τώρα το πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ, «Balothizer: Vol. 1». Αυτό, που ένα μόλις υπονοούμενο μου το χαρακτήρισε ο Νίκος Ζιάρκας.

Γιατί τόσος ντόρος μαζί τους;

Αντιλαλούν ακόμη τις δυναμικές βραδιές τους μουσικοί χώροι στο Λονδίνο και αλλού. Αντιλαλούν και οι πλαγιές της Ζήρειας, στο περίφημο φεστιβάλ της οποίας αναμετρήθηκαν – το αποκαλόκαιρο – με τα βουνά και το φανατικό κοινό, ακουσμάτων σαν το δικό τους και μιας φρεσκάδας σε ό,τι ελληνικό ροκ ή πανκ ή μετα-ροκ ή μετα-πάνκ ή πειραγμένο παραδοσιακό.

Είχε τη δική του ιστορία, είπαμε. Όπως και ο καθένας από τους τρεις, όσο να φτάσουμε στο Harringay όπου, κατά κάποιον τρόπο, είναι σήμερα η έδρα τους. Τόπος με φημισμένο πανεπιστήμιο και ανάλογο κόσμο.

Ποιοι είναι οι Balothizer

Πρώτος, ο Νίκος Ζιάρκας. Γιός ενός Γιαννιώτη και μιας Καρπαθιώτισσας, που μεγάλωσε στη Ρόδο. Και στα πανηγύρια της Καρπάθου. Μέχρι που η μητέρα του του αγόρασε μια συλλογή του Ψαρονίκου και έπαθε… Ξυλούρη. Και κρητική μουσική. Και έμεινε εμβρόντητος, στα εφτά του ακόμη, από εκείνο το ταξίμι στο λαούτο. Και αναφώνησε: «Μάνα, αυτό θέλω». Ποιο αυτό; Μα όλο; Το ταξίμι, το λαούτο, τον ήχο του Ξυλούρη, την κρητική μουσική λεβεντιά. Ξεκίνησε όμως με μαντολίνο. Το λαούτο του έπεφτε μεγάλο για το μικρό μπόι του (ακόμη).

Έλα όμως που έπεσε – ναι, ακόμη και στη Ρόδο – και σε καλό δάσκαλο. Το Γιώργο Παραγιό, ιστορικό λυράρη, μαθητή του μεγάλου μάστορα Κώστα Μουντάκη, από την Αλφά Μυλοποτάμου. Και εκείνο το θέλω έγινε μεγάλο και τρανό. Και δυναμικό, επίσης. Πάνω που ο μεγάλος αδελφός του Νίκου έφυγε για σπουδές στην Αγγλία, τον ακολούθησε. Όλα ξεκίνησαν χαλαρά και έφτασε να σπουδάζει τζαζ και κιθάρα στο Middlesex. Και να παίζει κιθάρα πρώτα με τους Valia Calda, μπαίνοντας στα βαθιά νερά της πειραματικής τζαζ…

Και ο μπασίστας της παρέας…

Είπαμε για τον 25χρονο σήμερα λαουτιέρη της παρέας και το κρητικό θέλω του. Δεν είπαμε όμως ακόμη για τον μπασίστα και βασικό τραγουδιστή του power trio. Τον 32χρονο Παύλο Μαυροματάκη, που μοιράζεται και ένα αντίστοιχο δυναμικό θέλω. Παιδί κωφάλαλων γονέων και μεγαλωμένος με τη γιαγιά του στη Νέα Φιλαδέλφεια, από εκείνη άκουσε τις πρώτες νότες. Σε τραγούδια και ψαλμούς. Και έτσι μπήκε στη μουσική.

Και μεγάλωσε μαζί της. Αυτοδίδακτος (σε αρκετά όργανα). Όχι, δεν μεγάλωσε μέσα σε ψαλμούς. Μάλλον σε πανκ και trash metal. Μέχρι που κάποια μέρα κι εκείνος, πριν από 7-8 χρόνια, αποφάσισε να ξεφύγει από κάποια δικά του και βρέθηκε στο Λονδίνο. Εκείνος ήταν που έβαλε και στους Balothizer το Cretan-thrash post-punk στοιχείο, όπως τους το απέδωσαν ως ορισμό οι επαΐοντες περί τη μουσική εκεί στα ξένα. Βέβαια, εκείνος έπαιζε ήδη με τους Electric Litany και τους The Turbans.

Εκεί στα ξένα, που λέγαμε, γνωρίστηκε με το Νίκο Ζιάρκα και αρχικά με έναν Ισπανό ντράμερ έφτιαξαν τους Balothizer, που από το Μάρτιο που μας πέρασε έχει αποκτήσει και το δυναμικό θέλω και τον ήχο του 38χρονου Στιβ Μπόνγκο ή κατά κόσμον Στίβεν Τζ. Πέιν, βέρο Λονδρέζο με μουσική εμπειρία στο πλευρό των Τζουλς Χόλαντ και Χοσέ Φελισιάνο.

Πώς ξεκίνησαν όλα

Με έναν παράξενο τρόπο όλα ξεκίνησαν για τον Στίβεν απέναντι… στην τηλεόραση, στα έξι του χρόνια. Όταν με ένα παιδικό αρμόνιο, που του είχαν κάνει δώρο, άρχισε να κοπιάρει επίμονα τα τηλεοπτικά τζινγκλάκια. Με το αυτί. Και από τα τζινγκλ των τηλεοπτικών διαφημίσεων μεγάλωσε τις – παιδικές – δουλειές του κοπιάροντας τα τραγούδια από συγκροτήματα που άκουγε στο «Top of the Pops». Αν και έμαθε αρκετά όργανα και άρχισε να διακρίνεται και στη σύνθεση, ήταν σαν να επέλεξε πρώτα τα ρυθμικά ντραμς για τους Calypso Steel Band, στο σχολείο ακόμη.

Εκεί άκουσε την Μουσική (έτσι, με Μ κεφαλαίο) να τον καλεί. Άρπαξε και την κιθάρα και το μπάσο και τις παρτιτούρες του, το απόσταγμα των σπουδών του και το μεράκι του και εντάχθηκε, στα 23 του, στην πρώτη του επαγγελματική μπάντα, Future Sound Cartel. Διδάσκοντας όμως παράλληλα μουσική, όπως και ο Νίκος των Balothizer (ίσως ο μοναδικός που διδάσκει λαούτο στα – ξένα – μέρη του). Το βασικό είναι ότι, όπως μου λέει ο λαουτίστας των Balothizer, είναι και οι τρεις «full time μουσικοί». Ζουν από τα λάιβ τους και τα μαθήματα, ίσως και από κάποιες εκδηλώσεις (κυρίως ο Στιβ Μπόνγκο). Ζουν από τη Μουσική, για να μην απεραντολογούμε.

Πώς προέκυψε ο ήχος τους

Πώς προέκυψε ο ήχος των Balothizer, τελικά, το 2016; Από όσα μελέτησε και έπαιξε, από την κρητική μουσική, ο Νίκος Ζιάρκας. Από όσα αποτύπωσε θαυμαστά – και σε μουσική και σε στίχους – ο Παύλος Μαυροματάκης, που, όπως μου λέει ο Νίκος (από τη συννεφιασμένη Αγγλία), «το καλό είναι ότι πάντα βάζει κάτι δικό του σε όσα ακούει, αποτυπώνει και αναπαράγει». Για τον Νίκο τα πράγματα ήταν απλώς ένα βήμα. Μια συνάντηση. «Πάντα ήθελα να κάνω κάτι διαφορετικό πάνω στην κρητική μουσική», μου λέει. «Και πάνω στο λαούτο. Δεν το είχα τολμήσει και, μεταξύ μας, δεν το είχα πιστέψει και πολύ. Μέχρι που έπαιξα με τον Παύλο».

Τι μουσική παίζουν

Παίζετε πανκ, παίζετε trash τους έλεγαν όσοι τους άκουγαν στα λάιβ τους στην Γηραιά Αλβιόνα. Άλλωστε εκεί είχε ανοίξει δρόμο το πολύ επιτυχημένο πλέον ντούο Xylouris White, από τον δάσκαλο, μάστορα του λαούτου Ψαρογιώργο Ξυλούρη (ανιψιό του Νίκου Ξυλούρη) και τον αυστραλό ντράμερ Τζιμ Γουάιτ, που ήδη παίζουν το τολμηρό μίγμα κρητικής μουσικής και ροκ σε στέκια σε όλο τον κόσμο και σε μεγάλα φεστιβάλ, ενώ απήχηση έχουν και μέσω του YouTube. Όχι ότι δεν έχει ανοίξει δρόμο το – progressive folk / rock – Babel Trio, με έδρα στην Κρήτη, όπως μου θυμίζει ο Νίκος Ζιάρκας. Όπως έχει γραφτεί, τους Balothizer χαρακτηρίζει «o χειμαρρώδης ήχος, ο αντιφασιστικός στίχος και η ωμή σκηνική παρουσία», ενώ βασικές επιρροές τους είναι πέρα από την οικογένεια των Ξυλούρηδων, ο Κώστας Παπαδάκης (Ναύτης) και ο Λεωνίδας Κλάδος, αλλά και μπάντες όπως οι Ozric Tendacles, Earth και Dead Kennedys. Και οι επιρροές, φυσικά, από ντους δύο παραπάνω, που μας έφεραν σε εκείνο τον χαρακτηρισμό της μουσικής τους, που τους χάρισε το ίδιο το κοινό τους: Cretan Music From Hell.

Εκείνοι, απλώς πιστεύουν ότι κάτι αντίστοιχο θα συνέβαινε αν «έπαιρνες έναν λαουτιέρη από τους παλιούς, τον κάρφωνες σε έναν λαμπάτο ενισχυτή και του έβαζες και έναν ντράμερ από πίσω. Δεν θα απείχε πολύ. Απλώς θα έβγαινε αυτή η ροκιά και η αγριάδα, που ήδη υπάρχει».

Τι τους κάνει χαρούμενους;

Πέρα από αυτό, εκείνοι χαίρονται με αυτό που τους συμβαίνει στη σκηνή. Άλλο να το γράφεις και άλλο να το βλέπεις. «Έχουμε πολλή ενέργεια. Μπορεί ο ένας να πέσει κάτω και να παίζει ανάσκελα με φόρα. Ο Στιβ, που έχει απίστευτη ενέργεια», προσθέτει ο Νίκος Ζιάρκας, «παίζει σαν 15χρονος, τόσο δυνατά. Στο Six Dogs έφτασε να κάνει βουτιά στο κοινό. Φτιαχνόμαστε πολύ από αυτό που παίζουμε και από την ενέργειά του».

Κάπως έτσι είναι τα πράγματα και στο Manor House / Finsbury Pub του Λονδίνου που έδωσαν το «παρών» στις 11 Ιανουαρίου, ή στην Κρακοβία που παίζουν μέσα στον Ιανουάριο ή στο Φεστιβάλ του Κέμπριτζ που τους έχει καλέσει το Φεβρουάριο και το τουλάχιστον ένα λονδρέζικο λάιβ το μήνα που υποσχέθηκαν στον εαυτό τους ότι θα προγραμματίζουν το 2018. Η Ευρώπη τους καλεί και μάλιστα πολύ. Άλλο αν εκείνοι ονειρεύονται μια ελληνική περιοδεία. Πάντα με «κρητική μουσική από την Κόλαση». Ή, μήπως, όχι από την Κόλαση;

Κείμενο: Παύλος Αγιαννίδης

Πηγή: protagon.gr

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Γιατί στους Κρητικούς δεν αρέσει το μπάνιο στη θάλασσα, όσο στις Κρητικές;

Δημοσιεύτηκε

στις

Είναι πλέον γνωστό, πως στους περισσότερους Κρητικούς, και δει Μεσαρίτες, δεν τους ξετρελαίνει το αλμυρό νερό!


Προτιμούνε τη ταβέρνα ή τη καφετέρια! Οι γυναίκες όμως τα πάνε καλύτερα!
Ρωτάς τον έναν:

-Ήκαμες πολλά μπάνια Μιχάλη οφέτος?
-Μπά… Δύο ήκαμα, κι αυτά τα τελευταία τρία χρόνια!
-Κωστή, έλα να πάμε Στο Κόκκινο Πύργο για μπανάκι!
-Δε τροζαίνομαι εγω για μπάνια! Πάω την οικογένεια κάπου κάπου, μα δε μπαίνω στη θάλασσα, κάθομαι και τους περιμένω στη ταβέρνα!

Ρωτάς κάποιον άλλο:
-‘Ελα να πάμε στη θάλασσα!
-Δε με χ… με τη θάλασσα, σιγά το πράμα!

Ο άλλος πάλι σου λέει:
-Ναι πάμε στη θάλασσα, μα εγώ την αράζω στη ξαπλώστρα με το φραπέ μου και χαζεύω, αλλά μέσα δεν μπαίνω!
Κάπως έτσι πάει ολωνών το «κάμπιο τους»!

Δεν τους συβάζεις να μπούνε στο κρυγιό νερό!

Τον λόγο βέβαια τον κατέχω πολύ καλά, κι από δικού μου! Ειδικά με εμάς τους πιο παλιούτσικους, συνέβαινε σαν παιδιά, να μας πέμπουν σε δουλειές τα καλοκαίρια! Άλλους στην αλωνιστική, άλλους στο μπαλιατικό, άλλους στα Μαλεβίζα, άλλους στα έχνη, και τη θάλασσα τη «καμαρώναμε» μόνο απ’ αλάργο! Δεν συνηθίζανε τότε να πηγαίνουν στη Θάλασσα, αυτό έγινε μετά το ’80, που βάζανε και λεωφορείο!
Καλά θα μου πεις, μπάνιο στο νερό δεν κάνατε?

Μα και βέβαια κάναμε! Μάλιστα «αγκαλιά με τη κανίστρα»! Πολλές φορές βουτούσαμε στα λασπόνερα, στις κολύμπες του ποταμού, και στις στέρνες!

Καμιά φορά πάλι, αν βρισκόμαστε σε νερό ποταμού ή στο φράγμα, κάναμε ένα δεματάκι με καλάμια, και πάνω εκεί καθόμαστε σαν σωσίβιο πάλι!
Εκείνα τα χρόνια μας λέγανε οι γονείς μας να φορτώσουμε στο γάιδαρο τέσσερις κανίστρες, μεταλλικές στενόπορες ή πλαστικές, και να πάμε από τη στέρνα του τάδε να τις γεμώσουμε νερό, για να ποτίσουμε αγρουλίδους!

Δεν χάναμε όμως την ευκαιρία σαν φτάναμε στη στέρνα, να πετάξουμε πέρα τα ρούχα, “να πάρουμε αγκαλιά” τη κανίστρα για σωσίβιο, και με δικό μας ρίσκο να κολυμπήσουμε μισή ωρίτσα!

Ναι, είναι γεγονός πως δροσιζόμαστε λιγάκι, όμως δεν έπαυε να ήμαστε κολυμβητές «του γλυκού νερού»!
Όταν όμως αποκτήσαμε τα πρώτα ποδήλατά μας γύρω στα δεκαπέντε μας, πηγαίναμε από τα χωριά μας στον Κόκκινο Πύργο για μπάνιο, αλλά βέβαια πρώτη φορά στο θαλασσινό νερό στα δεκαπέντε! Και στα δεκαπέντε δεν μαθαίνεις ! Τουλάχιστον δεν διαπρέπεις στην κολύμβηση!

Πως τώρα να μάθεις σε αλμυρό νερό και στα βαθειά, μάλιστα χωρίς να σου δείξουν, και μάλιστα όταν οι περισσότεροι είχαμε κινδυνέψει ήδη δυο τρεις φορές να πνιγούμε!

Έκτοτε δεν μας τράβηξε η θάλασσα, δεν μας αγάπησε και δεν την αγαπήσαμε!
Πάμε μια στο τόσο αλλά με κρύα καρδιά! Χαίρομαι βέβαια που πάω πότε – πότε στον Κόκκινο πύργο, και βλέπω στα βράχια εκεί ανεβασμένη κάποια δασκάλα, να μαθαίνει κολύμβηση σε μικρά παιδάκια! Σήμερα βέβαια άλλαξαν τα χρόνια, και οι νέοι και νέες της Κρήτης, δεν έχουν να ζηλέψουν στο κολύμπι τους υπόλοιπους Έλληνες!

Οι Κρητικές βέβαια γενικά είναι πιο φιλικές με το νερό της Θάλασσας! Έχουν βρει την παραλία και σαν ένα είδος “πασαρέλας” κατά κάποιον τρόπο, και φυσικά ευκαιρία επίδειξης στα όμορφα κάλλη τους, και για αυτό δεν διστάζουν να φορέσουν το μαγιό τους! Φρόντισαν να μάθουν γρήγορα μπάνιο, και φυσικά να μην χάνουν την ευκαιρία να το απολαύσουν!

Κείμενο: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Facebook

Δημοφιλη