Το χάρισμα να’ σαι μερακλής…

Τον καιρό που ταξίδευγα, είναι ή ιστορία που θα σα σε πω σήμερο

του Αντώνη Κουκλινού

Σε ένα φορτηγό ήμουνε που το λέγανε platonic της εταιρίας lemos.
Είχα πάντα το λαγούτο μαζί μου και σε ένα ταξίδι στο Μόντρεαλ εβγήκαμε πέντέξε Κρητικοί παρέα και πήγαμε σε ένα χοροπηδάδικο.
Είχενε μνιά ορχήστρα που παίζανε τα νατάπα, ντούπα και εστέκανε απο κάτω ούλοι ορθοί και εκουνούσανε τσι κώλους τως.
Είχαμε κατεβάσει κάμποσες και μια στιγμή λέει η παρέα.
-Κουκλινέ… θα πάμε στο βαπόρι να φέρομε το λαγούτο και θα κατεβάσομε την ορχήστρα με τσι μαλλιάδες κάτω, να παίξεις να χορέψομε και να πούμε μαντινάδες.
-Μρε σεις το σε κάνω, ετροζαθήκετε.? έπαέ μέσα είναι πάνω από χίλια άτομα, κάθε καρυδιάς καρύδι, λείπετέ με γιατί θα μπλέξομε.
-Εμείς θα φέρομε το λαγούτο κι όποιος έχει αρχ…α νά ‘ρθει να μασε μιλήσει.
Εκάμανέ ντο και ίντα να σα σε πω.
Εβάστα το λαγούτο και πήγαινε μπροστά ο Βασίλης ο λοστρόμος, μέσα στο κόσμο.
Ανέβηκε απάνω στην ορχήστρα και το δίδει στα χέργια ενούς κιθαρίστα.
Εσταματήσανε τα όργανα και εξανοίγανε το λοστρόμο αποσβωλομένοι.
_Πχιάσε μρέ ετονέ α νέχεις κώλο να παίξεις, του κάνει.
Εξάνοιγέ τονε ο άθρωπος και του έκανε νοήματα να πάει κοντά.
Επήρε το λαγούτο στα χέρια ντου και χάιδεψε τσι κόρδες του.
Από τον ήχο που έβγαλε, εσήμωσε στο διπλανό ντου και του το’ δωκε στα χέργια και κάτι ετσουτσουρίζανε μεταξύ ντονε. Εκαταλάβανε, πως θέλαμε να παίξομε κι εμείς και πραγματικά, έκαμέ μου νόημα ο Βασίλης να βγώ απάνω.
-Έλα απάνω Κουκλινέ να τσι τροζάνεις ούλους.
Εσυνδέσανέ με στα μεγάφωνα και εστάθηκα στη μέση σε μνιά καρέκλα.
Εντάκαρα να παίζω του Μουντάκη τσι πέντε μερακλήδες…
Γύρω, γύρω μου, εσταθήκανε τα κοπέλια να πάρω θάρρος..
Ο ήχος του λαγούτου εγέμισε το ντόπο και μέσα σε ένα λεφτό, αρχίξανε χίλιοι νομάτοι να χειροκροτούνε και εφέρανέ μου το μικρόφωνο κοντά να τραγουδήξω.
Ίντα δύναμη έχει η μουσική ετότε σάς το κατάλαβα…
Εκάμανε άκρα ησυχία, ετόσο’ σάς κόσμος, υποκλίθηκε μπροστά στο θάρρος τση νιότης μας, και στη δύναμη, τση Κρητικής παράδοσης.
Μετά τσι πέντε μερακλήδες εντάκαρα του Μανιά το ”στολίδι σ’ εχει το χωργιό κ’ η γειτονιά καμάρι” .
Εκατεβήκανε τα κοπέλια απο κάτω και πχιάσανε το χορό.
Εγίνηκε επι δυό ώρες ένας χαμός, δε μ’ αφήνανε να σταματήσω να παίζω και να τσι θωρείς να κλουθούνε ένας ένας και να χορεύγουνε.
Η μουσική ενώνει τσι λαούς πραγματικά, γιατί έκεια μέσα ήτονε από κάθε καρυδιάς καρύδι που λένε.
Όμως εμείς είχαμε βγεί στην όρεξη και με το λαγούτο ύστερα, επχιάσαμε τσι δρόμους.
Ένα γόνατο χιόνι ο Καναδάς, μα δε καταλαβαίναμε δροσά.
Μνια στιγμή είδε ένας από τη παρέα ένα κουδούνι σε μια πολυκατοικία να γράφει, ΡΑΡΑDAKIS.
Eπάτησε ντο και με το που άνοιξε το θυροτηλέφωνο και γρικά τη καντάδα, εγλάκα ο άθρωπος κ’ εκατέβηκε κάτω.
Ένας πατριώτης μας απου τα Ρεθεμιώτικα, δε θυμούμαι χωργιό γιατί έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, (1974-75) το όνομα ήτονε Κωστής αν δε κάνω λάθος.
Ίντα να σα σε πω…!!!
Ανεβήκαμε απάνω και εξεμυγήσαμε ούλα τα διπλανά διαμερίσματα.
Μέχρι το πρωί δεν εκάτσαμε σε καρέκλα.
Γυρίζοντας στο καράβι θυμούμαι μια πενηνταρά αθρώπους να κουνούνε το μαντήλι δακρυσμένοι, μα και ευχαριστημένοι που μαζί μας επεράσανε δυό τρείς ώρες όμορφα.
Και να σκεφτεί κιανείς, δε νε’ μιλούσαμε τη γλώσσα, μόνο με τη μουσική επικοινωνήσαμε.
Αυτό σκέφτομαι πολλές φορές και λέω, γιάντα να μα σε κυβερνά το μίσος και η μιζέργια.
Θα μπορούσαμε οι λαοί του κόσμου, να ζούμε αγαπημένοι και αθρώπινα.
Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα κι εγώ είμαι του δημοτικού τση Γληγοργιάς, που με το ζόρε, το’ βγαλα κι αυτό…

Αντώνης Κουκλινός.