Το ξεχασμένο ποδήλατο

Απ’ ότι όλοι σας με βλέπετε, είμαι ένα άψυχο, μοναχικό, μικράς αξίας εργαλείο.Δεν σας γεμίζω και πολύ το μάτι

Έχω όλες όλες δύο ρόδες, που τις ενώνουν λιγοστά σίδερα και η μια ρόδα ακολουθεί την άλλη.

Αλλά για να ακολουθήσει η μια την άλλη, θα πρέπει να μεταδώσουν κίνηση τα πετάλια μέσω μιας αλυσίδας, που και αυτά όλα εγώ τα κουβαλάω.

Έχω επίσης ένα αγωνιστικό τιμόνι, που σπάνια θα μπορέσεις να συναντήσεις τη σημερινή εποχή, αφού τα μοντέλα έχουν αλλάξει.

Εγώ ανήκω σε μια άλλη εποχή, σε μια άλλη γενιά, σε μια άλλη νοοτροπία.

Αν θέλετε ρίξετε μια ματιά να με καμαρώσετε!!

Μη με κοροϊδέψετε όμως, γιατί βρίσκομαι σε βαθιά γεράματα και όχι μόνο.

Απ’ ότι βλέπετε, είμαι μόνο, εγκαταλελειμμένο, ξεχασμένο από τους πάντες, συμπεριλαμβανομένου και του αφέντη μου.

Σε αυτόν έχω το μεγαλύτερο παράπονο!!

Αν δεν με είχε ξεχάσει, σίγουρα μια καλύτερη τύχη θα με περίμενε.

Πιστεύω ότι δεν άξιζα μια τέτοια μεταχείριση.

Φαίνεται ο αφέντης μου, βρήκε κάτι, ποιο μοντέρνο, πιο σύγχρονο, πιο λειτουργικό και εσκεμμένα με απαρνήθηκε.

Ίσως μου κρατεί κάποια κακία από τα παλιά.

Αλλά να είναι σίγουρος ότι δεν του έφταιξα εγώ, όταν γκρεμιστήκαμε και οι δυο μας μαζί από ένα μικρό γκρεμό και έσπασε το αριστερό χέρι και το δεξί του κούτελο!!

Έ….. που σκίστηκε το πουκάμισο τότε;; Μικρό το κακό!!

Τι να του κάνω εγώ του άμοιρου, που δούλευε αμέτρητες ώρες, με αποτέλεσμα να είναι νυσταγμένος ακόμα και όταν με οδηγούσε;;

Δεν του φταίω εγώ σε τίποτα, μα σε τίποτα!!

Ας μη ξεχάσει πως εγώ πάντα υπομονετικά τον μετακινούσα όπου και να ήθελε αυτός.

Στο βουνό ήθελε;; Στο βουνό τον επήγαινα.

Στη θάλασσα ήθελε;; Στη θάλασσα τον επήγαινα.

Στο χωράφι, στη δουλειά, στο μαγαζί, στην αγορά, παντού, μα παντού.

Ας μη ξεχάσει, από τα παλιά ακόμα, πως κάμποσο καιρό τον πήγαινα και τον γύριζα στο Γυμνάσιο που…..έκανε το μαθητή.

Ας μη ξεχάσει επίσης, όταν πλέον είχε πάρει άλλα τόσα κιλά σωματικό βάρος, εγώ αγκομαχόντας, τον μετέφερα στο στάδιο για να κάνει ολημερίς της μέρας κύκλους, μήπως και αδυνατίσει.

Πάνω απ’ όλα όμως, ας μη ξεχάσει πόσες φορές τον είχα βγάλει ασπροπρόσωπο σε πολλούς αγώνες ταχύτητας, που έκανε με άλλους φίλους του και αυτοί πάντα με ποδήλατα.

Ά….ρε Φανούργιο!! Πόσο εύκολα ξεχνάς και συ όπως και όλοι οι άλλοι!!

Αλλά και πάλι δεν σου κρατώ κακία και ας νομίζεις ότι ”έφαγα τα ψωμιά μου”!!

Πέρα από αυτό όμως, με θλίβει το γεγονός που βιάστηκαν κάποιες ΄΄Κασάντρες” να πουν, ότι……βγήκα στη σύνταξη!!

Εγώ θα ήθελα να τους απαντήσω ότι νοιώθω ακόμα ακμαιότατο για ……μια συνέχεια!!

Δεν χρειάζομαι πολλά πράγματα για να τα καταφέρω.

Δύο λάστιχα καινούρια θέλω, λίγο λαδάκι στην αλυσίδα και στους τροχούς και είμαι έτοιμο να πιάσω δρόμους και στενά σαν το παλιό καλό καιρό!!

Πιστεύω ρε Φανούργιο, αφέντη μου, πως θα ξυπνήσει μέσα σου η ευαισθησία και από συναισθηματικούς, έστω και μόνο λόγους, να το σκεφτείς άλλη μια φορά.

Δεν πονεί ρε Φανούργιο η ψυχή σου, όταν με βλέπεις σ’ αυτή τη κατάσταση που βρίσκομαι σήμερα, παραπεταμένο σε μια γωνιά;;

Με λίγη καλή θέληση, εγώ πάλι θα σου θυμίσω όλες τις καλές αναμνήσεις που πιστεύω και εσύ θα ήθελες να θυμηθείς.

Δεν θα ήθελες σε αυτά τα δύσκολα χρόνια που περνούμε να μετακινείσαι με μηδέν καύσιμο, χωρίς ακόμα να ρυπαίνεις και την ατμόσφαιρα;;

Εν ανάγκη, φτιάξε με λίγο περισσότερο, κάνε μου ένα βαψιματάκι, τελειοποίησε τις λεπτομέρειες, μα καλά βλέπεις δεν είναι οι πολλές και κάνε με δώρο, έστω σε ένα εγγονάκι σου και εγώ θα σου αποδείξω ότι είμαι, αν και γέρικο, καλύτερο και από ένα σύγχρονο ακόμα ποδήλατο!!

Ενώ σε σένα θα θυμίζω πάντα, όλες αυτές τις παλιές καλές αναμνήσεις, που πιστεύω ότι δεν θα ήθελες ποτέ στη ζωή σου να ξεχάσεις!!! ”Το ξεχασμένο ποδήλατο”

Σύνταξη κειμένου, φωτογραφικό υλικό: Φανούριος Ζαχαριουδάκης