Connect with us

ΘΕΜΑΤΑ

ΟΣ Αγίου Νικολάου: Πεζοπορία Ανώγεια-αρχαία Ζώμινθος-Άγιος Υάκινθος

Δημοσιεύτηκε

στις

Την Κυριακή 17 Απριλίου ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου διοργανώνει μια μοναδική πεζοπορική εξόρμηση στα Ανώγεια


Ανώγεια, το ξακουστό χωριό του Ηρακλείου που βρίσκεται σε υψόμετρο 790μ. στον Ψηλορείτη, με τα παραδοσιακά πετρόκτιστα ‘μιτάτα’, τη φημισμένη εκκλησία του Άγιου Υάκινθου και το εντυπωσιακό μινωικό μέγαρο της Ζωμίνθου.

Η μετάβαση στην περιοχή θα γίνει με λεωφορείο, το εισιτήριο είναι 12-15 € (ανάλογα με τη συμμετοχή) και είναιαπαραίτητη η έγκαιρη κράτηση θέσης το αργότερο μέχρι το Σάββατο το μεσημέρι.

ΚΡΑΤΗΣΗ ΘΕΣΕΩΝ: τηλέφωνα 6946160654 (Ελένη 10:00-12:00) & 6948040401 (Aντρέας 18:00-20:00)

ΑΝΑΧΩΡΗΣΗ: από Άγιο Νικόλαο (Κ.Καραμανλή 23, S/M ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ), την Κυριακή το πρωί στις 07:30

Η πεζοπορία είναι κυκλική, έχει διάρκεια 4 ώρες (χωρίς τις απαραίτητες στάσεις) και χαρακτηρίζεται εύκολη (βαθμός δυσκολίας 1), με μέτρια υψομετρική διαφορά. Περπατάμε σε πεζοπορική διαδρομή που αποτελεί τμήμα του Ευρωπαϊκού μονοπατιού Ε4 και ξεκινάμε περίπου στις 9:30 το πρωί λίγο μετά το χωριό με κατεύθυνση προς τοναρχαιολογικό χώρο της Ζωμίνθου, που δεσπόζει στο ομώνυμο οροπέδιο.

Μια προελληνική λέξη που άντεξε στο χρόνο, το τοπωνύμιο Ζώμινθος, οδήγησε στον εντοπισμό μιας μοναδικής αρχαίας θέσης. Πριν από λίγα μόλις χρόνια (και με τις ανασκαφές να συνεχίζονται ακόμα), στον τόπο αυτό επισημάνθηκε ένα τεράστιο μινωικό κτίριο, που περιβάλλεται από οικισμό με νεκροταφείο.

Χτισμένο σε ένα μαγευτικό χώρο, στη γαλήνια ομορφιά μιας κατάφυτης μικρής πεδιάδας, αποκαλύφθηκε ένα διώροφο άλλοτε οικοδόμημα, διακοσμημένο με τοιχογραφίες. Οι τοίχοι των δωματίων του διακρίνονται στην επιφάνεια, ανάμεσα στα δέντρα, σε ύψος πάνω από δύο μέτρα.

Ένα από τα δωμάτια ήταν εργαστήριο κεραμικής, με όλα τα σύνεργα και τις ύλες του κεραμουργού του 16ου αι. π.Χ. στη θέση τους. Η λειτουργία μιας μόνιμης βιοτεχνικής εγκατάστασης σε υψόμετρο 1.200 μ. υποδηλώνει πως η εγκατάσταση των Μινωιτών στη Ζώμινθο δεν εξυπηρετούσε μόνο τους προσκυνητές του Ιδαίου Άντρου, αλλά και τη διαχείριση της πλούτου της περιοχής.

Συνεχίζουμε την πορεία μας από μονοπάτι που διασχίζει τις σπάνιας ομορφιάς πλαγιές του Ψηλορείτη, με το μυθικό και ιερό βουνό της Κρήτης να αποδεικνύει ότι είναι ανεξάντλητο σε εκπλήξεις. Εντυπωσιακή ποικιλομορφία τοπίων, υψηλή βιοποικιλότητα, παρουσία πολλών ενδημικών ειδών φυτών και ζώων και φυσικά η τυπική βραχώδης γεωμορφολογία της οροσειράς της ΄Ιδης. Εμβληματικό χαρακτηριστικό της περιοχής και τα παραδοσιακά πετρόκτισταμιτάτα, που βρίσκονται είτε διάσπαρτα στις πλαγιές, είτε συγκεντρωμένα σε μικρές ομάδες.

Τα μιτάτα είναι θολωτά κυκλικά πετρόκτιστα κτίσματα που χρησιμοποιούνταν από τους βοσκούς ως τυροκομεία, για το άρμεγμα των κοπαδιών και την ωρίμανση των τυριών. Η ομοιότητα τους με τους Μινωϊκούς θολωτούς τάφους δεν αφήνει πολλές αμφιβολίες για την προέλευση τους.

Ακολουθούμε τις κιτρινόμαυρες πινακίδες του Ε4 και συναντούμε την εκκλησία του ΄Αγιου Υάκινθου, η οποία έχει χτιστεί με τον παραδοσιακό τρόπο των μιτάτων. Εξαιρετικό δείγμα σύγχρονης αρχιτεκτονικής, η μικρή καλαίσθητη εκκλησία είναι αφιερωμένη στον έλληνα άγιο των ερωτευμένων και βρίσκεται στο χώρο που φιλοξενεί τις τελευταίες δεκαετίες τα Υακίνθεια, το διάσημο καλλιτεχνικό φεστιβάλ του καλοκαιριού.

Απολαμβάνουμε την πανέμορφη φύση και τον εξαιρετικά διαμορφωμένο χώρο και κάνουμε το καθιερωμένο διάλλειμα για ξεκούραση και …ρακί. Επιστρέφουμε, από μονοπάτια και χωματόδρομους, στο σημείο εκκίνησης και από εκεί με το λεωφορείο φτάνουμε στα Ανώγεια, αργά το μεσημέρι. Στις φιλόξενες παραδοσιακές ταβέρνες του χωριού δοκιμάζουμε τις μοναδικές νοστιμιές της φημισμένης ανωγειανής κουζίνας (αντικριστό οφτό αρνί και μακαρονάδα με ντόπιο ανθότυρο) και το απόγευμα επιστέφουμε στον Άγιο Νικόλαο.

Περισσότερες πληροφορίες, όροι συμμετοχής, εξοπλισμός στο blog του Συλλόγου (pezopories.blogspot.gr).

Life

Στο τουρνουά μπάσκετ οι εθελοντές Σαμαρείτες Μοιρών

Δημοσιεύτηκε

στις

Υγειονομική κάλυψη αθλητικής εκδήλωσης
τμήματος basket του Γυμναστικού Αθλητικού Συλλόγου Μεσσαράς


Μια εκδήλωση – γιορτή για τον αθλητισμό και τη νεολαία παρακολούθησαν όσοι βρέθηκαν στην πλατεία των Μοιρών, σήμερα Κυριακή 22 Σεπτέμβρη.

Από το πρωί έως αργά το απόγευμα, αθλητές και φίλοι το μπάσκετ, συγκεντρώθηκαν στην πλατεία των Μοιρών όπου ο Γ.Α.Σ. Μεσαράς, διοργανωτής της σημερινή εκδήλωσης, είχε στήσει μπασκέτες κατά μήκος του κεντρικού δρόμου και οι αγωνιζόμενοι “ξεδίπλωναν” το ταλέντο τους με αγώνες 3×3, διαγωνισμούς τριπόντων, παιχνίδια salata κ.α..

Σκοπός της εκδήλωσης, που διοργανώνεται κάθε χρόνο την ίδια εποχή, η γνωριμία των νέων παιδιών με το αγαπημένο άθλημα των Ελλήνων και η προσέλκυση τους γενικότερα στον αθλητισμό.

Εθελοντές Σαμαρείτες από το Π.Τ. Μοιρών του Ε.Ε.Σ. παραβρέθηκαν, μετά από κάλεσμα των διοργανωτών, για την υγειονομική κάλυψη της εκδήλωσης.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Βοήθεια κατσαρίδα!

Δημοσιεύτηκε

στις

Στη ζωή μας ας σατιρίζουμε κάποια περιστατικά! Ας μάθουμε ακόμη και να αυτοσαρκαζόμαστε!


Σαν τι να είναι το «θεριό» μαμούνα ή κατσαρίδα;
και στην κουζίνα(ηλεκτρική) να βρεθεί, ποτέ μου δεν το είδα!
Το φούρνο χθες, σαν άνοιγε, για τα ταψιά να βγάλει,
φωνή η συμβία έβγαλε και μάλιστα μεγάλη!
Τρόμαξε από τη θωριά, παράξενο της ’φάνη
και στην κουζίνα εφώναξε, να τρέξω μάνι-μάνι!
Σε μια γωνία ενός ταψιού μού έδειξε με τρόμο
και το συνόδευε φωνή, π’ ακούστηκ’ απ’ το δρόμο!
Γρήγορα, σκότωσέ τηνε, για να μη μας ξεφύγει
κι από μακριά σταμάτησε και με καλοξανοίγει!
Μου φάνηκε παράξενο, καθόλου δεν κουνούσε,
αν κατσαρίδα ήτανε, θα ’φευγε, θα γλακούσε!
Κι ύστερα ήτανε μικρό, όπως καλά το είδα,
κι ακόμη πιο σκουρόχρωμο, για να ’ναι κατσαρίδα!
Με ένα χαρτομάντιλο στο χέρι πλησιάζω,
κατσά-κατσά κι αθόρυβα πολύ σφικτά αρπάζω!
Αφού τη σφίγγω αρκετά και το χαρτί ανοίγω,
με έκπληξη τι έπιασα προσεκτικά ξανοίγω(κοιτάζω)!
Ένα φιστίκι ήτανε πολύ ξεροψημένο
από προχθές μ’ άλλα πολλά ήτανε φουρνισμένο!
Από του φούρνου την πυρά ήταν πολύ ψημένο,
καβρομαμούνας έμοιαζε ως ήταν μαυρισμένο!
Ετέλειωσε η επέμβαση σας λέω, βρε κοπέλια,
που είχε αποτέλεσμα να σκάσουμε στα γέλια!!

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΜΜ. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΑΚΗΣ
συνταξιούχος δάσκαλος

ΥΓ. α) Φιστικόψιχα ωμή χωρίς αλάτι συνηθίζουμε να τη φουρνίζουμε στο σπίτι πριν τα φάμε.
β) β΄ και γ΄φωτογραφία το μαυρισμένο φιστίκι αμπούμπουρα (μπρούμυτα) και ανάσκελα (ύπτια)!!
γ) μαμούνα ή καβρομαμούνα= έντομο μαύρο που μοιάζει με την κατσαρίδα.

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Το πρώτο μας ράδιο ήταν η χαρά όλης της οικογένειας!

Δημοσιεύτηκε

στις

Ήμαστε στο 1963, και επιτέλους κάποιες εταιρίες κυκλοφόρησαν και στην Ελλάδα τα ”κοκάλινα” ράδια, σε διάφορα μεγέθη, που ήταν μοντέλα για οικιακή χρήση!


Δεν ήθελαν ηλεκτρικό ρεύμα από τη ΔΕΗ, αφού είχαν “στήλες” παταρίες δηλαδή, μάλιστα μεγάλες, και έτσι το έπαιρνες παντού! Και το δικό μας ράδιο μάρκας Philips, ήταν ισχυρό, με 8 τρανσίστορ! Έπαιρνε 6 στήλες, και για αυτό ήταν αρκετά δυνατο και ισχυρο!

Το συγκεκριμμένο ράδιο μας σώζεται ακόμα σε πολύ καλή κατάσταση, και φυσικά παίζει ακόμα! Το είχαμε μαζί μας και τα καλοκαίρια στην εξοχή και ακούγαμε τραγούδια , ειδήσεις, αλλά και κάποιες εκπομπές σε συνέχειες, όπως το ”Πικρη μικρη μου αγαπη”, ”Το σπιτι των ανεμων” κλπ. Μας έκανε εντύπωση που μας λεγανε από το απεναντιχωριό που ξωμέναμε, το Μονόχωρο, πως εμείς επαέ δεν χρειαζόμαστε ράδια! Το ράδιο σας το γρηκούμε και εμείς ”καμπανα” από παδά, σαν να το χουμε έπαέ, και ακούμε και μείς τραγούδια, αλλά και παρακολουθούμε και μείς απόπαδέ τις ειδήσεις!

Αυτό το ράδιο κι αν σώζεται ακόμα κι αν παίζει, δεν έχει την ίδια αίγλη όπως είχε κάποτε! Έχει μονάχα συναισθηματική αξία. Τότε τα ραδιόφωνα ήταν πανάκριβα, και το ποσόν της αξίας τους, δεν ηταν προσητό για τον κάθε ένα, αφού κόστιζε 1500 δρχ, και το λάδι είχε μίλις 20 δρχ το κιλό! Μεγάλη η χαρά μου τότε να το εχω δίπλα μου, διάλεγα ένα απο τους τρείς τέσερεις σταθμούς για να ακούσω ότι ήθελα! Τραγούδαγα μαζί του τα τραγούδια που έπαιζε, και ένοιωθα ευτυχής! Ο ραδιοφωνικός σταθμός Ηρακλείου, Χανίων, το ενόπλων, της Θεσσαλονίκης και της Φωκίδας ήταν οι βασικότεροι,

Η Φωκλιδα μάλιστα έπαιζε και τα επεισόδια του Καραγκιόζη, η σπουδαιότερη ψυχαγωγία της εποχής, μετά το θέατρο της Δευτέρας! Κάθε βράδυ όλοι ήταν στημένοι γύρω από το ράδιο! Ο πατέρας έμπαινε μέσα στο σπίτι με το ράδιο που το τοποθετούσε με προσοχή επάνω σε μία καρέκλα ή στο τραπέζι!

Ο πατέρας επίσης έφερνε το ντενεκάκι που ειχε χώμα μέσα, και το ηλεκτρόδιο με καλώδιο ευκαμπτο που γείωνετο ράδιο με το ηλεκρόδιο που ήταν μέσα στο ντενεκάκι! Με ειδικό βύσμα στην άκρη, το λεγόμενο “βίσμα μανάνας”, εμπαινε στη κάτω τρύπα, που είχε το σύμβολο της γειώσεως. Στην πάνω τρύπα που είχε το σύμβολο της αντένας, έμπαινε το βίσμα μπανάνας της κεραίας που ήταν στην ταράτσα!

Στην ταράτσα υπήρχε εύκαμπτο γυμνό καλώδιο μάκρους 10 μέτρων, σε ύψος δύο μέτρων. Ήταν πολύκλονο σύρμα με 2 μονωτήρες στα δύο άκρα του, και μετά τους μονωτήρες πάλι καλώδιο ή γερό σύρμα, για να στηρίζεται σε δύο στύλους. Από τον πρώτο μονωτήρα κατέβαινε μονωμένη κάθοδος και έμπαινε όπως είπαμε στην ειδική εισοδο της κεραίας του ράδιου! Έτσι η κεραία αλλά και η γείωση, έδιναν ισχυρό σήμα, για να πιάνει και τους πιό μακρινούς σταθμούς στα μεσαία κύματα! Αν δυσκολευόταν να πιάσει ο πατέρας κάποιο μακρυνό σταθμό, μας έλεγε μέρα παρά μέρα, να φέρνουμε σε ένα ποτήρι νερό, να ποτίζουμε το χώμα στο ντενεκάκι που ήταν η κάθοδος. και έτσι η ένταση και το σήμα του σταθμού κάπως δυνάμωνε λίγο περισσότερο!

Το ράδιο αυτό, μπορεί να έπιανε μονάχα μεσαία κύματα ( Medial Waves MW), αλλά η ποιότητα του ηταν εξαιρετική! Το ίδιο ράδιο το είχε αγοράσει πρώτος ο παππούς μου στη Φανερωμένη, κι αφού άρεσε σε όλους, μετά αγοράσαμε ένα ίδιο και εμείς! Στη συνέχεια το ίδο μοντέλο αγόρασε και ο θείος μου ο Παπαγιώργης και…πάει λεγοντας!
Όλοι, θυμάμαι, παραξενευτήκανε με το ράδιο, ειδικά τα παιδιά, τα οποία ρωτούσαν τους μεγάλους, ” Μα πως γίνεται και ακούγεται φωνή αθρώπου απο ενα κουτ”?

Οι δε μεγάλοι τους απαντούσανε κοροϊδευτικά: ”Μεσα στο κουτί κρύβεται ένας άνθρωπος και μας μιλάει!” Μεγάλος πονοκέφαλος για τα παιδιά, το πως γίνεται αυτό το μέγα θαύμα!
Εγω δε σαν φύση περίεργη, το άνοιγα απο πίσω, ξεβιδόνωντας μιά βίδα, το μύριζα μέσα , και ήταν σαν να μεταφερόμουν σε μυστήριους τόπους! Η πλακεέτα είχε ένα περίεργο άρωμα ανάμεσα βακελίτη , και το λούστρο της πλακέτας! Μελετούσα την πλακέτα απ’ άκρη σε άκρη, μπας και βγάλω τίποτα συμπεράσματα, μα άκρη δεν εβγαζα! Η περιέργεια με έκανε αργότερα να αγοράσω βιβλία ραδιοτεχνίας, και έτσι κατάλαβα λεπτομερώς, πως γίνεται η μετάδωση και η λήψη ραδιοφωνικών εκπομπών!

Μπορεί σήμερα μετά από 53 χρόνια, τα παιδικά χρόνια αυτά, να τα θυμόμαστε με ιδιαίτερη νοσταλγία, αλλα με το ράδιο όμως στη ζωή μας, η ζωή ήταν ακόμα πιο ωραία και όμορφα, αφού τη στόλιζε με μουσική!

Κείμενο φωτογραφίες: Γεώργιος Χουστουλάκης

ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Δημοφιλη