Connect with us

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

Τσαχονικολής – Από τους παλιούς καλλιτέχνες της Γαλιάς

Avatar

Δημοσιεύτηκε

στις

Ο Νίκος Ζαχαριουδάκης, η Τσαχονικολής, από τη Γαλιά Δήμου Φαιστού, ήταν ένας από τους βασικούς λυράρηδες που ζήσαμε, και εγώ προσωπικά, και αξίζει τον κόπο, να πούμε για αυτόν δυο λόγια στη μνήμη του


Ήταν σαν άνθρωπος σοβαρός, ειλικρινής, ντόμπρος, άνθρωπος που κράταγε μυστικό, διότι εκ φύσεως ήταν πολύ εχέμυθος.

Η καταγωγή του ήταν από τα Βορίζα, όπως και οι περισσότεροι Γαλιανοί, και επειδή είχε εκεί πολλούς συγγενείς, τον καλούσαν εκεί συχνά στα γλέντια.

Κατά καιρούς είχε παίξει με τον πρόσφατα συγχωρεμένο τον Καψαλοστελιανό.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα, έπαιξε με τον Μανώλη τον Παπαδάκη, και με τον Πετροβαγγέλη του Πετρονικολή.

Έπαιξε επίσης με το Στάθη Χουστουλάκη, ο οποίος έπαιζε μπουζούκι.

Έπαιξε με τον Δρουγκογιάννη, και ασφαλώς και με τον Αλέκο Φανουράκη, πριν προσχωρήσει με τον Ανδρέα Νικολούδη.

Tsaxonikolis

Η ΟΙΚΟΓΕΝΝΕΙΑ ΤΟΥ

Τσαχονικολής είχε πολυμελή οικογένεια, αποτελούμενη από 6 παιδιά!

Τα παιδιά του κατάφερε και τα μεγάλωσε, και όλα είναι αξιόλογα άτομα χρήσιμα στην κοινωνία.

Ο μεγαλύτερος είναι ο Σταύρος, και κατά σειρά ακολουθούν η Μαρία, ο Γιώργος, η Φροσύνη, ο Μιχάλης και τελευταίος ο Γιάννης.

Είχε επίσης και μια καταπληκτική και άξια γυναίκα την Αργυρή, την οποία υπεραγαπούσε, και θα πούμε για αυτήν και παρακάτω.

ΠΩΣ ΕΜΑΘΕ ΛΥΡΑ

Ο Τσαχονικολής από μικρό παιδί, είχε τον διακαή πόθο να μάθει λύρα, και έτσι για τον σκοπό αυτό «το έσκασε» μια μέρα από το σπίτι, και πήγε στο Μαγαρικάρι, στον σύντεκνο του τον Λευτέρη τον Κανάκη, ο οποίος είχε πολλά πρόβατα, και πήγε εκεί σαν βοσκάκι εθελοντικά, μόνο και μόνο να μάθει λύρα από εκείνον.

Ο Κανάκης τον κράτησε κάμποσο καιρό, και ήταν κάτι σαν τον αντίστοιχο Λευτέρη τον Γαλιανό.

Σημειωτέον, ότι την πρώτη του λύρα, του την είχε φτιάξει ο Μαραγκοδράκος.

Μια μέρα όμως πάει ο πατέρας του Νικολή ο Παπαγιάννης, με το γάιδαρο στο Μαγαρικάρ, και βρίσκει εκεί τον Νικολή και του λέει:

-Έλα Νικολιό στο χωριό, μα άμα θες να μάθεις λύρα, έχουμε εμείς τον Λευτέρη, μα καλύτερο δάσκαλο δεν θέλεις!

Έτσι και έγινε, και τα μαθήματα του πάνω στη λύρα τα συνέχισε πλέον με τον Λευτέρη!
Έτσι κατάφερε και αυτός να διασώσει πολλούς σκοπούς του Λευτέρη του Γαλιανού.

tsaxonikolis1

ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ

Όταν ήταν στην περιοχή μας οι Γερμανοί, έπαιρναν τους άνδρες για αγγαρείες διάφορες, αλλά και τις γυναίκες επίσης για να ασχολούνται με μαγειρέματα κλπ.

Εκείνο τον καιρό ο Τσαχονικολής, ήταν με την γυναίκα του Αργυρή, νιόπαντροι…

Ήρθαν λοιπόν οι Γερμανοί και στο χωριό μας, και όσες γυναίκες είχαν παιδί, δεν τις παίρνανε.

Την τελευταία λοιπόν στιγμή, η Αργυρή, βουτάει ένα παιδάκι από μια άλλη γυναίκα που είχε πολλά, και όταν την είδαν με το παιδί οι Γερμανοί, δεν την πήραν!

Έτσι την γλύτωσε! Και αυτό και μόνο, φανερώνει πόσο έξυπνη και εύστροφη γυναίκα ήταν!

Σε ένα άλλο έλεγχο όμως, που δεν πρόλαβε να πάρει ξένο παιδί, δεν την γλύτωσε, και έτσι αναγκαστικά πήγε και αυτή για μαγείρισσα.
Έτσι, όπως και ο Νικολής, και η Αργυρή δούλεψε πολύ στις αγγαρείες των Γερμανών.

ΓΙΑ ΤΑ ΓΛΕΝΤΙΑ

Ο Τσαχονικολής, ήταν καλιτέχνης που ξεχείλιζε το μερακλίκι πουείχε μέσα του, και το κέφι το μετέδιδε και στη παρέα του.
Ήταν πάντα παρών στα νέα παιδιά, για να πάει να τους διασκεδάσει.

Όταν φεύγανε φαντάροι, τον ξυπνάγανε για να παίξει.

Επίσης όταν ερχόταν ένα παιδί από την ξενιτιά, η όταν απολυότανε από το στρατό, όταν τα ξετελεύανε με κάποια κοπελιά, τότε τον καλούσαν, με το παίξιμο του, να επισφραγίσει την ευτυχία τους!

Όμως ήταν και άνθρωπος που κρατούσε το πένθος.

Ακόμα κι αν τον καλούσαν, αν είχε πεθάνει κάποιος στο χωριό, δεν έπαιζε, ήταν δεν ήταν συγγενής, δεν τον ενδιέφεραν αποκλειστικά τα χρήματα.

Στα Βορίζα τότε, αλλά και στη Γαλιά στους γάμους, γλεντούσαν μια βδομάδα!

Τη Δευτέρα συνήθως τα ξεκόβγανε…

Την Πέμπτη εσακιάζανε τα προικιά, με τη συνοδεία της λύρας, και πηγαίνανε οι συγγενείς και τα κανίσκια.

Την Κυριακή στο γάμο γινόταν ο μεγάλος χαμός, και την επόμενη Κυριακή, είχαν τον αντίγαμο, που καλούσαν για τραπέζι τους στενούς συγγενείς.

Σε όλες αυτές τις στιγμές χαράς, ο λυράρης ήταν αυτός που θα τους ανέβαζε στα ύψη το κέφι, και με το παίξιμό του θα επισφράγιζε την ευτυχία του ζευγαριού!

Παλιά παλιά, οι οργανοπαίχτες δεν πληρωνότανε, απλά τρώγανε και πίνανε κι αυτοί στην παρέα.

Όταν όμως άρχισαν να πληρώνονται, τα λεφτά συνήθως τους τα βάζανε μέσα στη λύρα.

Ξημερώματα λοιπόν που ο Νικολής επέστρεφε σπίτι, συνήθως τις Κυριακές, παρέδιδε τη λύρα στη γυναίκα του την Αργυρή, με τα λεφτά μέσα, να τη φυλάξει στο μπαούλο, ως την Δευτέρα που θα ερχόταν και οι λαουτιέρηδες να μοιραστούνε τα λεφτά.

Του είχαν στο θέμα αυτό, απεριόριστη εμπιστοσύνη.

tsaxonikolis2

ΜΙΑ ΤΟΥ ΣΥΝΗΘΕΙΑ

Σαν γύρναγε λοιπόν από τα γλέντια ο Τσαχονικολής ξημερώματα, 5 η ώρα το πρωί, πάντα μα πάντα είχε την εξής ευγενή συνήθεια:

Όταν έφθανε έξω από την αυλόπορτα του, πατούσε το πόδι του στο πεζούλι, και έπαιζε γλυκούς σκοπούς, ειδικά για τη γυναίκα του την Αργυρή, που όπως προείπα υπεραγαπούσε!

Της έλεγε λοιπόν μαντινάδες ειδικά γι αυτήν να της δείξει όλη την αγάπη του!
Μπορούσε να παίζει εκεί πάνω από δέκα λεπτά ειδικά για εκείνη!

Φυσικά δεν θα παραλείψουμε τελειώνοντας το αφιέρωμα στον μεγάλο Τσαχονικολή, να σημειώσουμε, ότι είχε παραλάβει εν ζωή, να παραλάβει ειδικές τιμητικές πλακέτες από τους συλλόγους της Γαλιάς.

Ευχαριστούμε την κόρη του Ευφροσύνη Ζαχαριουδάκη, για τις πολύτιμες πληροφορίες, και το φωτογραφικό υλικό.

ΣΥΝΘΕΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ : ΧΟΥΣΤΟΥΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Σχολιασε

ΑΦΗΣΕ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *